อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1188

ฟู่จาวหนิงไม่สนว่านายท่านหลิวตอนนี้จะคิดอะไร

ก่อนที่นางจะมาให้เสี่ยวชิ่นกลับไปส่งคำพูดแล้ว

เรื่องของเด็กพวกนี้ เป็นไปได้มากว่าเกี่ยวข้องกับลัทธิเทพทำลายล้าง ถ้าหากเป็นเช่นนี้จริง เช่นนั้นการเคลื่อนไหวของลัทธิเทพทำลายล้างครั้งนี้จึงไม่เล็กเลย เป็นไปได้มากว่าเด็กเหล่านี้ไปเห็นอะไรเข้า

ดังนั้น จะต้องแจ้งให้เสิ่นเสวียนรู้ ให้พวกเขาเตรียมตัวป้องกัน

เซียวหลันยวนเองก็ต้องรู้ด้วย

เสิ่นเสวียนกับเซียวหลันยวนพอได้ยินคำพูดของเสี่ยวชิ่น ก็สบตากันผาดหนึ่ง ทั้งสองคนออกคำสั่งไปทันที ให้เตรียมการป้องกัน และรีบไปตรวจสอบให้ชัดเจน

ลัทธิเทพทำลายล้างมีความแค้นกับพวกเขา

พวกเขาคิดจะร่วมแรงกันขุดรากถอนโคน

"ท่านอ๋อง ท่านจะไปไหนหรือ? พระชายาให้ท่านพักผ่อนดีดี" ชิงอีพอเห็นเซียวหลันยวนเปลี่ยนเสื้อผ้า และยังสวมหน้ากากเข้าไปอีก ใจจึงสั่นกึกขึ้นมา

"ข้าไม่ได้ไปจัดการเอง แต่ตอนนี้จำเป็นต้องอยู่ข้างกายจาวหนิง"

เซียวหลันยวนเป็นห่วงฟู่จาวหนิง

ในเมื่อเด็กพวกนั้นเป็นไปได้ว่าถูกคนของลัทธิเทพทำลายล้างสังหาร เช่นนั้นคนของลัทธิเทพทำลายล้างก็อาจจะจับจ้องครอบครัวเหล่านี้อยุ่ คอยสังเกตเด็กพวกนี้ว่าตายไปแล้วหรือยัง

ฟู่จาวหนิงตอนนี้ไปช่วยชีวิตคน จะต้องถูกจับตาแน่ๆ

เขาต้องไปปกป้องฟู่จาวหนิง

ชิงอีพูดอะไรไม่ได้เลย

ปกป้องพระชายาเป็นภาระหนัก เขากล้าเตือนเสียที่ไหนกัน?

แน่นอนว่าต้องไปด้วยกันกับเขา

ในวัง จักรพรรดิเองพอได้ยินเรื่องนี้ก็เดือดดาลขึ้นทันที

"ประกาศคำสั่งของข้า ไปตรวจสอบอย่างละเอียด ไปดูว่าใครกันที่มาลงมือสังหารเด็กพวกนั้น! เทศกาลอวยพรสารทฤดูยังไม่ทันจะผ่าน ก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นเสียแล้ว นี่มันจะไม่ทำให้คนทั้งหลายต้องอกสั่นขวัญแขวนกันหรือ?"

เขาไม่เคยได้ยินชื่อลัทธิเทพทำลายล้างมาก่อนเลย

เช่นนี้คงจะทำให้ความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกชายของพวกเขาลดลงได้บ้าง

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดถึงเหอเซี่ยนอันขึ้นมา ถอนหายใจออกอีกครั้ง "องค์จักรพรรดิ ยังมีเซี่ยนอันอีก ให้เขาขึ้นมาบนแท่นอวยพรเถิด เด็กคนนั้นน่าสงสารมาก"

หมอเทวดาฟู่คนนั้น เกรงว่าคงจะรักษาขาของเหอเซี่ยนอันไม่ได้!

ต่อให้นางจะรักษาได้ ก็น่าจะไม่เร็วขนาดนั้น มะรืนนี้ให้เหอเซี่ยนอันขึ้นมาบนแท่นอวยพรรับโชคของนางไปก่อนก็แล้วกัน

"เจ้าไปจวนผิงเหอกงดูเด็กคนนั้นมาอีกแล้วใช่ไหม? ข้าได้ยินว่าเด็กคนนั้นไม่ค่อยจะเคารพเจ้านัก" องค์จักรพรรดิเอ่ยถึงจุดนี้สีหน้าก็เย็นชา

ผิงเหอกงกับองค์หญิงใหญ่สั่งสอนลูกชายอย่างไรกัน?

เหอเซี่ยนอันถึงกล้าไม่เคารพฝูอวิ้นแบบนี้!

"เขายังเป็นเด็ก ขาเองก็พิการไปแล้ว อารมณ์จะไม่ดีก็เข้าใจได้ ข้าไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเขาหรอก องค์จักรพรรดิทรงอย่ากริ้วเลย" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอ่ยเสียงอ่อนโยน บนหน้ายังมีรอยยิ้มที่อบอุ่นด้วย

องค์จักรพรรดิมองนาง เอ่ยขึ้นอย่างเอ็นดู "เจ้านี่จิตใจงดงามมาเสมอเลย"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหัวเราะขึ้นเบาๆ