อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1191

"ลูกข้า ลูกชายข้าเขารอดกลับมาแล้ว!" นายท่านหลิวพุ่งออกมาจากในห้อง แทบจะโถมเข้าไปบนตัวผิงเหอกง

ผิงเหอกงรีบประคองตัวเขา

"นายท่านหลิวอย่าเพิ่งตื่นเต้น"

อายุตั้งขนาดนี้แล้ว เมื่อครู่คิดจะกระโดดเข้ามาบนตัวเขาอีก ทำเอากระดูกกระเดี้ยวเขากรีดร้องเลยทีเดียว

"นายท่านหลิว เกาไหลของบ้านท่านรอดชีวิตแล้วจริงหรือ?" แม่สามีลูกสะใภ้ตระกูลหลินจ้องเขาตาแป๋ว

"จริงสิ จริงสิ! ก่อนหน้านนี้ข้าจะให้ผู้ดูแลเอาโคมขาวไปแขวนแล้วด้วยซ้ำ เพราะลูกของข้าเหมือนไม่มีลมหายใจไปแล้ว"

นายท่านหลิวปาดน้ำตาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นความตื่นเต้นแทน "ทว่าตอนนี้เขามีลมหายใจขึ้นแล้วจริงๆ มีชีวิตกลับมาแล้วจริงๆ ถึงแม้จะยังไม่ตื่น แต่ว่าข้าเมื่อครู่เพิ่งเห็นหน้าอกเขาพองยุบขึ้นมาแล้ว เขารอดแล้ว!"

"อามิตตาพุท พระเจ้าคุ้มครองแล้วจริงๆ"

ฮูหยินหลินใหญ่กราบไหว้ไปบนฟ้า น้ำตาร่วงผล็อย มองไปทางประตูห้องข้างที่ปิดสนิท

นายท่านหลิวเองก็มองไป

"หมอเทวดาฟู่จะต้องช่วยหลินต๋ากลับมาได้แน่!"

ลูกชายของพวกเขาตอนสามสี่ขวบมักจะมาเล่นอยู่ด้วยกัน ดังนั้นนายท่านเหล่านี้จึงค่อนข้างสนิทกัน

ตอนนี้นายท่านหลิวเองก็หวังว่าหลินต๋าจะรอดกลับมา

ฟู่จาวหนิงไม่สนใจการเคลื่อนไหวภายนอก

นางเพ่งสมาธิอยู่กับการช่วยชีวิตหลินต๋า

เด็กคนนี้น่าจะเป็นคนที่อายุมากสุดในกลุ่มคุณชายน้อย รูปร่างเองก็สูงที่สุด ดูแล้วอายุน่าจะสิบสามสิบสี่

บนตัวเขามีบาดแผลภายนอกหลายแห่ง ที่หน้าอกมีแผลกรีดลึกมาก บาดแผลไม่เรียบ เหมือนถูกเถาวัลย์หนามเส้นเขื่องๆ กรีดจนเป็นแผล ถ้าหากลึกอีกหน่อยก็แทบจะเปิดช่องท้องเขาออกมาแล้ว

ข้อมือทั้งสองของเขามีรอยช้ำเลือดเป็นวงจากการรัด ตอนนี้ม่วงหน่อยๆ แล้ว ดูแล้วน่าจะถูกเถาวัลย์อะไรบางอย่างรัดไว้ เพราะรอยไม่เหมือนเชือก

นางจะรออยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นก็ไม่วางใจ

เซียวหลันยวนนั่งอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่งด้านหลังห้อง เขาเองก็เฝ้าอยู่ที่นี่มาครึ่งชั่วยามแล้ว

ชิงอีแอบนำกาน้ำมาส่งให้เขาอย่างไร้ซุ่มเสียง

"นายท่านดื่มน้ำหน่อย"

ความมืดกำลังจะมาถึง ลมเองก็แรง แต่ในห้องกลับไม่มีการเคลื่อนไหวเลย

ชิงอีเองก็รู้สึกแปลกประหลาด

เซียวหลันยวนรับกาน้ำไปดื่มช้าๆ

ตอนนี้เขาเองก็สัมผัสได้ถึงข้อดีของการกำจัดพิษคงค้างแล้ว