อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1278

ซุนฉงหมิงพอพูดออกมา สีหน้าของพวกต่งฮ่วนจือก็ดูไม่ดีเสียแล้ว

"คำพูดคำจาของผู้เฒ่ารองซุนหนักข้อกว่าปีก่อนๆ นี้อีกนะ" ผู้อาวุโสจี้ร้องเฮอะขึ้นมา

"สหายจี้ควรจะฟังคำแนะนำที่ดีด้วยนะ พวกเจ้าลองดูสิ วัตถุดิบยาชั้นดีอย่างแมลงผีเสื้อกลางคืนเหล็กนั่น เจ้าก็ยังไม่รู้จักเลยกระมัง?"

ซุนฉงหมิงตอนที่พูด คนหนุ่มเหล่านั้นของตระกูลซุนก็จัดการลดวงล้อมเข้ามา ค่อยๆ เดินเข้าไปยังต้นไม้ใหญ่ที่แมลงผีเสื้อกลางคืนเหล็กตัวนั้นเกาะอยู่

ชายหนุ่มที่หยิบถุงคนนั้นตอนที่เดินไม่มีเสียงเลย การเคลื่อนไหวแผ่วเบาเอามากๆ สองคือเขาจับถุงเอาไว้

ชายหนุ่มอีกด้านหนึ่งในมือหยิบกระบอกไม้ไผ่ ตอนที่เข้าใกล้จู่ๆ ก็ยกกระบอกไม้ไผ่ไว้ข้างปาก เป่าควันกลุ่มหนึ่งออกไปใส่แมลงผีเสื้อกลางคืนเหล็กตัวนั้น

พรึ่บ

แมลงผีเสื้อกลางคืนตัวนั้นบินทะยานขึ้นมาอีกครั้ง แต่ตอนที่เจอเข้ากับควันความเร็วของมันก็ชะงักไป พริบตานี้เอง ถุงในมือของชายหนุ่มก็ครอบลงไปที่ตัวมัน

จัดการเก็บมันเข้าไปในถุงอย่างรวดเร็ว

"จับได้แล้ว!"

เขามัดปากถุงแน่นอย่างไว ส่วนชายหนุ่มอีกคนก็รีบเป่าควันไปทางถุงอีกสองฟอด

การบินกระแทกในถุงอย่างรุนแรงด้านใน เพียงไม่นานก็หยุดลง ท้ายสุดจึงเงียบไปแล้ว

ชายหนุ่มมัดถุงแน่น หมนุตัวร้องเรียกอย่างดีใจไปทางซุนฉงหมิง "ผู้เฒ่ารอง จับได้อย่างแบบไม่มีอะไรเสียหายเลย!"

ซุนฉงหมิงถอนใจเบา ยิ้มขึ้นมาอย่างสุขสบายใจ

"คนหนุ่มของบ้านตระกูลซุนพวกเรานี่ยอดเยี่ยมจริงๆ จะมีก็แต่เจ้าพวกไม่คิดหน้าคิดหลังสองคนนั่นที่ไม่รู้โผล่มาจากไหน รักษาไม่ทันแล้ว"

เขากวาดมองไปยังคนสองคนที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้

คนหนุ่มตระกูลซุนเหล่านั้นตอนนี้จึงผ่อนคลายลงมา หมุนตัวมองมายังคนทางนี้ สายตาพวกเขามีความภาคภูมิใจอยู่หน่อยๆ ด้วย

"พวกเจ้าอย่าเข้าไปเลย ถ้าแมลงผีเสื้อกลางคืนเหล็กแค่ตัวเดียวยังทำให้พวกเจ้าเหมือนเจอศัตรูใหญ่แบบนี้ แล้วยังตายไปอีกตั้งสองคน พวกเจ้ากลับไปจะดีกว่า"

ซุนฉงหมิงหัวเราะขึ้นมาอีก "บรรพบุรุษของชาวบ้านพวกนั้นได้รับพรมา มีหนังสือดีดีอยู่หลายเล่ม สั่งสอนต่อกันลงมา คนในหมู่บ้านทั้งหมดล้วนรู้เรื่องวัตถุดิบยาบางส่วน พวกเราแคว้นหมิ่นก็ยินดีต้อนรับคนประเภทนี้อยู่ ดังนั้นข้าเลยชี้ทางสว่างให้พวกเขา จะมาพักอยู่ในภูเขาที่อันตรายแบบนี้ทำไมกัน?"

"ก็เลยให้ไปแคว้นหมิ่น พอได้จดหมายเชิญจากข้า พวกเขาก็ไปลงหลักปักฐานกันได้เลย"

"พวกเขาเป็นประชาชนของต้าชื่อ!"

เสียงใสเสียงหนึ่งตัดบทคำพูดของซุนฉงหมิง

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเดินออกมา ยืดหลังตรง นางมองซุนฉงหมิงอย่างโกรธๆ

"พวกเขาเป็นประชาชนของต้าชื่อ แล้วท่านทำไมจึงให้พวกเขาไปที่แคว้นหมิ่นกัน?"

นี่กำลังโยกย้ายประชาชนของต้าชื่อหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้นยังไปแคว้นหมิ่นอีก เดินทางไกลแสนไกล ประชาชนจากในหมู่บ้านเล็กแห่งหนึ่ง จะเดินไปถึงแคว้นหมิ่นได้อย่างไร?

พวกของผู้อาวุโสจี้อันที่จริงก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ซุนฉงหมิงก็พูดอย่างตั้งใจ ไม่เหมือนว่าล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว