อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1279

"เจ้าคือ?"

ซุนฉงหมิงมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่สวมผ้าบางไว้บนหัว

"ข้าคือ..."

ซือถูไป๋เดินขึ้นขวางนางไว้

"ได้ยินชื่อเสียงของผู้เฒ่ารองซุนมานาน ซือถูไป๋แห่งโรงยาทงฝูขอคารวะ"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจู่ๆ ถูกเขาบังไว้ด้านหลัง จึงมองแผ่นหลังซือถูไป๋อย่างประหลาดใจ แต่นางก็ยังปิดปากลงไม่พูดต่อ และก็ไม่คิดจะอ้อมตัวเขาเดินขึ้นไปอีก แต่ยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างหลังเขา

"คุณชายน้อยโรงยาทงฝูหรือ? เคยได้ยินมาเหมือนกัน"

ซุนฉงหมิงพิจารณาตัวซือถูไป๋ แต่ก็พูดแค่คำเดียวเท่านั้น ไม่รู้สึกสนใจจะพูดอะไรต่อ

"สหายจี้ ถึงอย่างไรข้าก็เล่าสถานการณ์หมู่บ้านเล็กนั้นแล้ว ตอนนี้พวกชาวบ้านน่าจะย้ายบ้านกันหมดและตรงไปยังแคว้นหมิ่นเรียบร้อย พวกเจ้ายังจะเข้าไปในหมู่บ้านอีกหรือ?"

พูดจบก็ไม่รอให้ผู้อาวุโสจี้ตอบ เขากวักมือ พาคนหนุ่มในตระกูลเหล่านั้นออกไป "พวกเราขอตัวก่อน ไปเจอกันที่เมืองจี้แล้วกัน"

แล้วพวกเขาก็ออกไป

รอจนไม่เห็นร่างของพวกเขา ไม่ได้ยินเสียงพวกเขาแล้ว องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงยื่นมือมาสะกิดแผ่นหลังซือถูไป๋

"ทำไมท่านไม่ให้ข้าพูด?"

"ผู้เฒ่ารองซุนไม่ใช่แค่วิชาแพทย์ร้ายกาจ แต่ยังถนัดใช้พิษอีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่ชอบให้ใครมาย้อนถามตนเอง" ซือถูไป๋หันกลับมาอธิบายกับนางคำหนึ่ง

ผู้อาวุโสจี้รู้สึกประหลาดใจหน่อยๆ "คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะรู้จักซุนฉงหมิงขนาดนี้"

"ที่นี่คือต้าชื่อ" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นขมวดคิ้ว

ที่นี่คือต้าชื่อนางเป็นองค์หญิงใหญ่ของต้าชื่อ ซุนฉงหมิงเป็นคนจากแคว้นหมิ่นจะยังอหังการได้ยิ่งกว่านางอีกหรือ?

ซือถูไป๋ถอนใจอีกครั้ง "องค์หญิงใหญ่ยังไม่ทราบ ตอนที่ฝ่าบาทป่วยหนักขั้นวิกฤติเมื่อครั้งนั้น ก็มีผู้เฒ่ารองซุนนี่ล่ะเป็นคนลงมือรักษา"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน