อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1309

ผู้ดูแลหลินกับผู้ดูแลไช่ประสานมือให้นาง จากนั้นจึงเดินออกไป พวกเขายังต้องไปดูหมอคนอื่นอีก

ฟุ่จาวหนิงบอกว่าจะขอดูก่อน นั่นก็คือดูจริงๆ

นางเดินวนไปรอบหนึ่ง สืออีก็กลับมาแล้ว

พอสืออีปรากฏตัว ฟู่จาวหนิงจึงออกไป พาพวกเขาลงไปชั้นล่าง หามุมเงียบๆ มุมหนึ่ง แล้วฟังข้อมูลที่เขาได้ยินมา

"พระชายา ค่ายทหารที่เมืองชายแดนทางเหนือแคว้นเจาวุ่นวายขึ้นมาแล้ว"

สีหน้าสืออีเคร่งขรึมมาก

ฟู่จาวหนิงได้ยินข่าวนี้แล้วตกตะลึง

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ผู้บัญชาการหนุ่มคนนั้นชื่อว่าเจ้าจือซาน เขาเป็นผู้บัญชาการหนุ่มที่ได้รับความเชื่อมั่นจากขุนพลหู่ เหมือนว่ามีความเกี่ยวข้องเป็นญาติกันกับขุนพลหู่ด้วย จากที่เขาบอก เมืองชายแดนทางเหนือหลายปีนี้ถือว่ามั่นคงปกติสุขดี แค่มีพวกโจรตัวเล็กตัวน้อยเข้ามาปล้นสะดมบ้างเป็นครั้งคราว คนเหล่านั้นก็แค่คิดจะขโมยพวกเสื้อผ้าอาหารเท่านั้น ไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่อะไร"

"แต่ช่วงครึ่งเดือนก่อน พวกโจรที่กระจายตัวอยู่ป่านอกด่านจู่ๆ ก็ถูกขัวอำนาจลึกลับรวบรวมเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นกองทัพผสมสามพันคนกลุ่มหนึ่ง"

ฟู่จาวหนิงฟังถึงจุดนี้ โบกไม้โบกมือ บอกกับสือซานว่า "ส่งสัญญาณหาท่านอ๋องพวกเจ้าให้เขามาที่นี่หน่อย"

นางรู้สึกอย่างประหลาดว่าเรื่องนี้ควรรีบบอกกับเซียวหลันยวน ให้เซียวหลันยวนเข้ามา ยังเร็วกว่าให้พวกเขากลับไป ถึงอย่างไรวิชาตัวเบาเขาก็ยอดเยี่ยมมาก

สือซานส่งสัญญาณออกไปทันที

และเป็นไปตามคาด เซียวหลันยวนเพียงไม่นานก็มาถึง

เขาเห็นสัญญาณ ยังคิดว่าฟู่จาวหนิงทางนี้เกิดเรื่องอะไร สีหน้าไม่สู้ดีนัก ตอนที่เห็นนางยังยืนอยู่อย่างสบายดีจึงถอนใจโล่งออกมา

"เกิดอะไรขึ้น? สมาคมหมอใหญ่มีคนรังแกเจ้าหรือ? ทำเจ้าโมโหหรือ? บอกข้ามา ข้าจะไปเด็ดหัวมันให้"

เซียวหลันยวนมองฟู่จาวหนิง กลัวว่านางจะมาเสียเปรียบที่นี่

หลักๆ คือเจ้าหู่คนนี้เป็นคนที่ซื่อสัตย์มาก

"ใช่ ครั้งนี้ฮูหยินรองเจ้าเกิดเรื่องขึ้นแล้ว เจ้าจือซานเดิมทีนำทหารกองเล็กมากองหนึ่ง เตรียมจะส่งฮูหยินรองเจ้ากลับเมืองจี้เพื่อเยี่ยมญาติ เพราะฮูหยินรองเจ้าไม่ได้กลับมาหลายปีแล้ว"

"ฮูหยินรองเจ้าคนนี้คือ?" เซียวหลันยวนถาม

"เป็นลูกสาวของนายท่านเจิ้งที่ข้าเพิ่งไปตรวจรักษษให้เมื่อครู่นี้ นางเป็นฮูหยินรองของเจ้าหู่"

ฟู่จาวหนิงอธิบายขึ้นมาคำหนึ่ง แต่ว่านางเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ ฮูหยินรองนี่ไม่ใช่ภรรยาน้อยหรอกหรือ? นายท่านเจิ้งเป็นเศรษฐีต้นๆ ของเมืองจี้ แล้วยังดูรักและเอ็นดูลูกสาวขนาดนั้นด้วย แต่กลับยอมให้ลูกสาวแต่งงานไปเป็นภรรยาผู้น้อยของขุนพลที่เมืองชายแดนเสียอย่างนั้น

"ข้านึกออกแล้ว"

เซียวหลันยวนนึกเรื่องราวจากในความทรงจำออก

"ก่อนหน้านี้ขบวนพ่อค้าของตระกูลเจิ้งไปยังเมืองชายแดนทางเหนือ แล้วเจอกับการปล้นสะดมเข้าจนเกือบจะมอดม้วยไปที่นั่น เป็นจ้าวหู่ที่ช่วยเขาเอาไว้ และช่วยสินค้ามูลค่าหนึ่งแสนตำลึงนั้นของเขาเอาไว้ด้วย ดังนั้นตระกูลเจิ้งจึงตอบแทนบุญคุณด้วยการให้ลูกสาวแต่งงานกับจ้าวหู่"