อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1310

"ฮูหยินใหญ่ของเจ้าหู่อยู่ที่เมืองหลวง ไม่ได้ออกไปไหนเลย แต่บ้านฝ่ายหญิงเองก็ไม่ค่อยจะมีคน แค่ใช้ตัวตนฐานะฮูหยินใหญ่เจ้าเท่านั้น จึงยอมให้เจ้าหู่มีภรรยาผู้น้อย แต่ภรรยาผู้น้อยเหล่านั้นไปที่เมืองชายแดนทางเหนือก็อยู่ได้ไม่นานนัก แต่ได้ยินว่าฮูหยินรองคนนี้อยู่ที่นั่นได้สงบสุขดี แล้วยังมีลูกชายสองคนกับลูกสาวอีกหนึ่งคนให้กับเจ้าหู่อีกด้วย ดังนั้นเจ้าหู่จึงดีกับนางมาก"

เซียวหลันยวนพอพูดเช่นนี้ ฟู่จาวหนิงจึงไม่มีอะไรจะพูดอีก

การยอมให้สามีรับภรรยาผู้น้อยขึ้นเป็นบ้านหลัก แม้ว่านางจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ภายใต้พื้นหลังของยุคสมัยนี้ ก็ยังพอยอมรับได้

ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่นางนี่นะ

ตอนนี้คำหนึ่งที่นางกลั่นกรองออกมาได้ก็คือ : จ้าวหู่ดีกับฮูหยินรองที่เป็นลูกสาวของตระกูลเจิ้งคนนี้มากอยู่

"สืออี แล้วฮูหยินรองเจ้าคนนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

"พวกเขาเพิ่งเข้าต้าชื่อได้ไม่เท่าไรก็เกิดเรื่องขึ้นที่สถานที่ที่ชื่อว่าเขาหนึ่งเส้น ฮูหยินรองถูกจัีบตัวไป ทหารกลุ่มเล็กที่คุ้มกันนางมาตายหมดแล้ว เหลือแค่เจ้าจือซานที่หนีออกมาได้ อดทนจนมาส่งข่าวที่เมืองจี้ได้"

"ทำไมเขาไม่กลับไปที่เมืองชายแดนทางเหนือแคว้นเจาเพื่อส่งจดหมายกัน? ส่งไปหาเจ้าหู่ไม่ใช่ว่าดีกว่าหรือ" ฟู่จาวหนิงไม่ค่อยเข้าใจ

เซียวหลันยวนพอคิด ก็เข้าใจความคิดของเจ้าจือซานแล้ว

"น่าจะกลัวว่าเจ้าหู่จะทำผิดพลาดครั้งใหญ่น่ะ"

สืออีพยักหน้า "ตอนนั้นนายท่านเจิ้งก็ถามจุดนี้ เจ้าจือซานบอกว่า ที่นี่คือต้าชื่อ ขุนพลของพวกเขารักฮูหยินรองมาก ถ้าได้ยินว่านางเกิดเรื่อง จะต้องทนไม่ไหวจนเข้ามาด้วยตนเองแน่นอน แต่ตัวตนฐานะของเขาเดิมทีก็ออกจากเมืองชายแดนทางเหนือไม่คอ่ยสะดวก ไม่ต้องพูดเรื่องเข้ามาที่ต้าชื่อเลย"

นี่ถ้าถูกจักรพรรดิของทั้งสองแคว้นรู้เข้า คงได้ทำพลาดครั้งใหญ่แน่นอน

เจ้าหู่ถ้าเคลื่อนไหว จะต้องพาทหารชั้นยอดของเขามาแน่

เช่นนั้นก็จะทำผิดกฏทหาร

สำหรับต้าชื่อแล้ว ถือเป็นพฤติกรรมที่อันตรายอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้น สถานที่ที่เกิดเรื่อง ถ้าคำนวณระยะทางแม้จะไม่ได้ใกล้กว่ากลับเมืองชายแดนทางเหนือ แต่เส้นทางก็เดินทางได้สะดวกกว่า

ออกจากด้านล้วนเป็นถนนภูเขา และยังมีพื้นที่รกร้างอีกผืนหนึ่ง เจ้าจือซานกลัวว่าตนเองจะทนจนกลับมาถึงไม่ไหว ถ้าหากตายลงกลางทางก็อาจจะไม่มีใครพบตัวเข้าก็ได้ หากเดินมาทางเมืองของต้าชื่อ ยังอาจจะเจอกับคนผ่านทางมาช่วยเหลือได้

เขาฉีกสัญลักษณ์ทหารของแคว้นเจาทิ้งหมดแล้ว ไม่ใช่ว่าใครจะมองออกว่าชุดทหารของเขานั้นมาจากที่ไหน

นี่เป็นสิ่งที่พวกเขามองได้หรือ?

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่คิดว่าจู่ๆ เขาจะทำท่าทางชิดเชื้อเช่นนี้ออกมา หลังจากได้สติก็มองตำหนิเขาไปผาดหนึ่ง

เชื่อฟังไม่เชื่อฟังอะไรกันเล่า นางไม่ใช่เด็กน้อยเสียหน่อย!

นางจับมือของเขา "ข้าจริงจังนะ"

"อืม ข้ารู้ว่าหนิงๆ เป็นห่วงข้า กลัวว่าข้าอยู่ที่เมืองจี้ทางนี้ ถ้าเผื่อกองทหารเกิดเรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องมาถึงตัวข้า จะทำให้องค์จักรพรรดิสงสัยเอา"

แม้ว่าจะเป็นฮูหยินรองของเจ้าหู่ เป็นลูกสาวของนายท่านตระกูลเจิ้ง ฟังแล้วเหมือนจะมาเกี่ยวข้องกับเซียวหลันยวนไม่ได้เลย แต่ข่าวที่เซียวหลันยวนอยู่ที่ต้าชื่อจะช้าเร็วก็ต้องส่งไปยังเมืองหลวงอยู่ดี สงไปที่ข้างหูองค์จักรพรรดิ

ถึงตอนนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นในต้าชื่อ องค์จักรพรรดิคงได้เอาพวกมันมาผูกไว้บนตัวเซียวหลันยวนแน่

"องค์จักรพรรดิตอนนี้จะต้องมีความทะเยอทะยานต่อตำแหน่งนั้นของเขามาก ท่านหยิบยืมชื่อของไทเฮาหนีมาที่ต้าชื่อ แล้วเขาจะคิดไปถึงว่าท่านกำลังลงมือช่วงชิงอำนาจทหารเมืองชายแดนทางอ้อมอยู่หรือเปล่า?"

แล้วนางก็ดันไปรักษาให้กับครอบครัวของนายท่านเจิ้งพอดี...