อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1333

"เจ้าจะทำให้ข้าโมโหใช่ไหม?" ฮูหยินเฉินสีหน้าเปลี่ยนไป "ข้าไม่ใช่เคยบอกเจ้าแล้วหรือ ตอนนั้นข้าจำใจต้องนำงานเย็บออกมา ก็เพื่อให้พวกเรามีค่าขึ้นมาบ้าง ให้ต่งฮ่วนจือมองพวกเราใหม่ ถึงรับพวกเราเอาไว้"

"แต่พวกเราจะเอางานฝีมือแห่งตงฉิงออกมาซี้ซั้วไม่ได้ เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจมากเกิน แล้วเจ้าทำไม เจ้าทำไมจึงมอบงานปักนั้นออกไปแบบนี้?"

เฉินฮ่าวจูกัดริมฝีปากล่าง เอ่ยขึ้นอย่างไม่ยินยอม "แต่ว่าพวกเราก็ฝากตัวอยู่แต่กับพันธมิตรโอสถใต้หล้า นอกจากงานฝีมือเพื่อแลกข้าวนิดหน่อย ที่เหลือก็ต้องพึ่งพาลุงต่งทั้งนั้น ลอยชายกันอยู่แบบนี้ ไม่ใช่ท่านแม่หรอกหรือที่บอกว่าวันคืนเช่นนี้มันไม่มั่นคง?"

นางชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาแดงรื้น "ยิ่งไปกว่านั้นเมืองจี้เองก็ยังหาคนที่เหมาะสมกับข้าไม่ได้ ข้าถึงอายุที่ต้องแต่งงานมานานแล้ว ถ้าหากยังเสียเวลาอยู่แบบนี้ ก็จะทำได้แค่แต่งงานส่งๆ ออกไปเท่านั้น แล้วข้าจะทำอย่างไรกัน?"

"เช่นนั้นเจ้าคิดว่าอ๋องเจวี้ยนเหมาะกับเจ้าหรือ? ทำไมเจ้าถึงใฝ่สูงขนาดนั้น? เขามีพระชายาอ๋องเจวี้ยนอยู่แล้ว!" ฮูหยินเฉินโมโหกระฟัดกระเฟียด

"ถ้าหากเข้าไปในจวนอ๋องเจวี้ยนได้ ให้ข้าไปเป็นพระชายารองก็ได้!" เฉินฮ่าวจูอดพูดความคิดในใจตนเองออกมาไม่ได้

ฮูหยินเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

นางมองลูกสาว สูดลมหายใจลึก "ตัวตนของเจ้า เป็นพระชายารองอ๋องเจวี้ยนไม่ได้!"

"ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรไป? ท่านแต่ก่อนเอาแต่บอกข้าว่า ข้าไม่ได้แตกต่างกับพวกคุณหนูผู้ร่ำรวย กระทั่งพวกแม่นางน้ยอในเมืองจี้ก็ยังไม่สูงส่งเท่าข้า แต่ก่อนท่านเองก็พูดว่า ถ้าเลือกในเมืองจี้ ถือว่าข้าแต่งงานแบบระดับล่าง ตอนนี้กลับมาบอกว่าตัวตนของข้าแค่พระชายารองก็เป็นไม่ได้ ้ถ้าอย่างนั้นก่อนหน้านี้ท่านก็แค่ปลอบข้าอย่างนั้นหรือ?"

เฉินฮ่าวจูมองมารดานางอย่างไม่อยากเชื่อ

การเสี้ยมสอนของแม่นางนั้น ทำให้นางเชื่ออย่างลึกซึ้งว่าตนเองเป็นแม่นางที่สูงส่ง

ฮูหยินเฉินหน้าเปลี่ยนสี

"ท่านแม่ ท่านไม่บอกข้ามาตลอด ว่าบรรพบุรุษของพวกเราเป็นใคร!"

"เจ้าไม่ต้องถามแล้ว ถึงอย่างไรตอนนี้ก็มีแค่พวกเราสองแม่ลูกที่ต้องดูแลกันและกัน..."

"เช่นนั้นท่านทำไมจึงไม่ยอมแต่งงานกับลุงต่งล่ะ? เช่นนั้นข้าก็จะกลายเป็นคุณหนูใหญ่ของพันธมิตรโอสถใต้หล้าไปครึ่งหนึ่งแล้ว!"

"เจ้า..."

ฮูหยินเฉินโมโหจนหน้าแดงก่ำ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน