อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1335

"พวกเราไปเมืองหลวงแคว้นเจา บางทีอาจจะมีโอกาสมากกว่าอยู่ที่เมืองจี้ก็ได้ ที่นั่น เจ้าสามารถเลือกบ้านสามีที่ดีกว่าได้"

เมืองจี้ เล็กเกินไปจริงๆ

เมืองหลวงจักรพรรดิต้าชื่อ ก็ยังมีคนที่สงสัยในตัวพวกนาง จะไปโผล่หน้าอีกไม่ได้แล้ว

เช่นนั้น การออกจากต้าชื่อ ไปยังเมืองหลวงแคว้นเจาจึงดีที่สุด

ตอนที่สุราชั้นดีอาหารรสเลิกวางอยู่เต็มโต๊ะ เซียวหลันยวนก็กลับมาแล้ว

ฟู่จาวหนิงเล่าเรื่องที่สมาคมหมอใหญ่ให้กับผู้อาวุโสจี้เสร็จ พอเห็นเขาเข้ามาก็ลุกออกไปรับ

นางเดินไปตรงหน้าเขา เงยหน้ามองเขา สายตามีความหยอกล้อ ไม่พูดอะไร

เซียวหลันยวนประหลาดใจ "หนิงหนิงทำไมมองข้าแบบนั้นล่ะ?"

เพิ่งจะแยกกันไม่ถึงครึ่งชั่วยามดี เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?

"ก็แค่มองหน้าท่านเฉยๆ" ฟู่จาวหนิงมองเส้นคางขากรรไกรเขา "ยั่วยวนเสียจริง"

ยั่วเอาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไล่ตามมาจนถึงเมืองจี้ แล้วยังยั่วเอาสาวน้อยข้างบ้านจนอยากจะเบียดตัวเข้ามาอีก

จุ๊ๆ

นางคาดเดาได้เลย ถ้าแผลเป็นเขาหายดี ใบหน้านี้กลับไปเป็นดังเดิมเมื่อไร คงจะล่อลวงคนมากมายเลยทีเดียว

"พูดอะไรไร้สาระ"

เซียวหลันยวนมองไปทางผู้อาวุโสจี้ที่อยู่ข้างๆ ผู้อาวุโสจี้เองก็เงี่ยหู เห็นได้ชัดว่าได้ยินคำพูดของพวกเขาทางนี้ แต่กลับแสร้งทำเป็นดื่มชา แต่ก็ไม่ได้ดื่มจริงๆ ตาเองก็กลอกไปกลอกมา

"ไร้สาระตรงไหน?"

ฟู่จาวหนิงเข้าประชิดตัวเขา เอ่ยขึ้นเสียงต่ำ "งานปักนั่น ท่านตัดสินใจแล้วหรือยัง? ว่าจะเอากลับแคว้นเจาหรือไม่?"

เซียวหลันยวนต้องอยากรู้ตัวตนฐานะของแม่ลูกฮูหยินเฉินแน่ๆ

"ไม่ใช่ว่าจะต้องเอาคนกลับไป ข้าจะทิ้งคนไว้ที่เมืองจี้"

ดังนั้นคือยังจะตรวจสอบพวกนาง

ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ "เช่นนั้นก็ให้พวกนางตามไปด้วยไม่ดีหรือ"

กล่องที่ปักไข่มุกเงินเอาไว้จนเต็มใบหนึ่ง ด้านในใส่ชุดกระโปรงปักดอกโบตั๋นไว้ตัวหนึ่ง

พอเปิดกล่องออก พวกเขาก็เหมือนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมดอกไม้จรุงออกมาอย่างไรอย่างนั้น มองแวบเดียว ก็คิดว่าในกล่องมีดอกโบตั๋นที่เพิ่งเด็ดลงมาใส่ไว้จนเต็ม

ดอกไม้นั่นไม่เพียงแต่ดูเหมือนมีชีวิต กระทั่งสีสันยังสดใสด้วย

พวกเขากระทั่งรู้สึกว่า ถ้าไม่ใช่ว่าตอนนี้อากาศเย็นแล้ว และยังอยู่ในห้องล่ะก็ ถ้าเอาสิ่งนี้ไปวางไว้ที่สวนด้านนอก รับรองต้องดึงดูดผีเสื้อเข้ามาแน่นอน

ชุดกระโปรงนั่นยังไม่ได้นำออกมากาง ก็ทำให้คนรู้สึกสั่นสะท้านได้ขนาดนี้แล้ว

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ชุดกระโปรงโบตั๋นชุดนี้ ขอบมอบให้ท่านเป็นของขวัญแสดงความยินดีที่ได้เข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ ได้โปรดรับไว้ด้วย" ฮูหยินเฉินเอ่ยกับฟู่จาวหนิงอย่างอ่อนโยน

ต่งฮ่วนจือมีความชื่นชม

ของขวัญชิ้นนี้ฮูหยินเฉินมอบให้ด้วยใจเลย

กระโปรงดอกโบตั๋นนี้ ถ้าศิษย์น้องหญิงของเขาสวมจะต้องงดงามสูงส่งมากแน่นอน

ฟู่จาวหนิงเองก็ถูกงานปักบนนั้นทำให้ตกตะลึงไปทันที