อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1336

"ชุดกระโปรงนี้ฮูหยินเฉินเป็นคนทำเองหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ไม่ใช่แค่ตัดเย็บ ดอกโบตั๋นทั้งหมดด้านบนก็ล้วนเป็นท่านแม่ของข้าปักร้อยลงไปทีละเข็ม! ท่านไม่รู้หรอก ว่ากระโปรงดอกโบตั๋นตัวนี้ท่านแม่ข้าต้องใช้เวลานานเท่าไร ต้องใช้ไหมด้ายไปเท่าไร ตาแทบจะลายหมดแล้ว"

เฉินฮ่าวจูเองก็ไม่คิดว่าแม่ของนางจะนำกระโปรงดอกโบตั๋นตัวนี้ออกมอบให้ฟู่จาวหนิง

นางรู้สึกปวดใจหน่อยๆ รู้สึกอาลัยเสียดาย

ชุดกระโปรงตัวนี้ เดิมทีท่านแม่คิดจะนำไว้ใช้ในเรื่องงานแต่งงาน ให้นางสวมไปพบทางบ้านสามี แค่ปักกระโปรงตัวนี้ก็ใช้เวลาไปถึงแปดเดือน เวลาแปดเดือนนี่ยังถือว่าแม่ของนางปักได้เร็วแล้วนะ ความเร็วเดิมทีก็เร็วกว่าช่างปักเสียอีก

ถ้าหากเป็นคนอื่น หนึ่งปีก็อาจจะทำไม่เสร็จ

ตอนนี้กลับนำกระโปรงตัวนี้มาให้ฟู่จาวหนิง

เฉินฮ่าวจูกลับว่าฟู่จาวหนิงจะไม่รู้จักคุณค่า

"กระโปรงตัวนี้สวยงามล้ำค่ามาก หาได้ยากมากจริงๆ" ต่งฮ่วนจือเองก็ทอดถอนใจชื่นชม

ผู้อาวุโสจี้พยักหน้า "กระโปรงตัวนี้ต้องขับเด่นศิษย์รักของข้าแน่นอน ถ้าเป็นคนอื่นสวมแล้วอาจจะไม่เห็นผลก็ได้"

เฉินฮ่าวจูชะงักไป

คำพูดนี้ของผู้อาวุโสจี้หมายความว่าอย่างไร? คือนอกจากฟู่จาวหนิงแล้วก็ไม่มีหญิงสาวคนอื่นที่คู่ควรจะสวมชุดกระโปรงตัวนี้หรือ?

ในสายตาเขา คือศิษย์ของเขาที่สวยที่สุดสินะ?

"กระโปรงที่ล้ำค่าเช่นนี้ ข้าไม่อาจรับไว้ได้เลย"

ฟู่จาวหนิงแม้จะมองแล้วชอบมาก ถ้าหากไปเห็นที่ด้านนอก นางคงหาวิธีที่จะซื้อชุดกระโปรงตัวนี้มาแน่ แต่นี่มาส่งมอบให้นางอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้ นางเองก็รับไว้ไม่ได้

"แม่นางเฉินเก็บไว้ใส่เองเถิด" นางพูดมาอีกคำหนึ่ง

เฉินฮ่าวจูฟังคำพูดนางแล้วก็รู้สึกไม่ค่อยถูกต้อง ผู้อาวุโสจี้เพิ่งจะพูดว่าคนอื่นสวมแล้วคงไม่เห็นผลลัพธ์ แต่ฟู่จาวหนิงก็ให้นางมาใส่เอง นี่หมายความว่าอย่างไรกัน?

ฟู่จาวหนิงถ้าหากรู้ว่าในใจนางคิดอย่างไร น่าจะคงรู้สึกว่านางมีปัญหาแน่

"แม่นางฟู่อย่าได้ปฏิเสธเลย ตัวข้านอกจากฝีมืองานหัตถกรรมแล้วก็ไม่มีอะไรอีก หากท่านไม่รับก็ถือว่ารังเกียจกันน่ะสิ" ฮูหยินเฉินเอ่ยขึ้น

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน