อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1337

แต่ว่าฮูหยินเฉินก็สงบท่าทีลงมาได้อย่างรวดเร็ว ในเมื่อฟู่จาวหนิงมีนิสัยเช่นนี้ เช่นนั้นนางก็ตรงไปตรงมาหน่อย

"ให้ท่านเห็นสิ่งน่าอายเสียแล้ว ข้าเองก็มีเรื่องร้องขอที่ไม่สมควรอยู่จริงๆ"

ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้วเป็นสัญญาณให้นางพูดต่อ

"พวกท่านน่าจะใกล้กลับแคว้นเจาแล้วกระมัง?"

"ถูกต้อง"

"ท่านทั้งสองสามารถพาข้ากับฮ่าวจูไปที่เมืองหลวงด้วยได้ไหม? พวกเราไม่ลูกไม่กล้าออกเดินทางไกลนับพันลี้ และเราก็ทำเองไม่ได้ด้วย ถ้าสามารถติดตามพวกท่านไป ก็ถือว่าได้รับการคุ้มครอง พอถึงเมืองหลวงแคว้นเจา พวกเราก็สามารถจัดการลงหลักปักฐานตนเองได้ ไม่ต้องรบกวนพวกท่านอีก"

คำพูดของฮูหยินเฉินทำเอาต่งฮ่วนจืองงงัน

"เจ้า พวกเจ้าจะไปเมืองหลวงแคว้นเจาหรือ? อยู่ที่นี่แล้วมีตรงไหนไม่สบายหรือไรกัน?" ต่งฮ่วนจือคิดไม่ถึงเลย ว่าแม่ลูกฮูหยินเฉินจะคิดออกจากเมืองจี้

เขากระทั่งโดนผลกระทบทางจิตใจด้วยซ้ำ

เพราะก่อนหน้านี้ ฮูหยินเฉินไม่ได้เผยอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย

เขาไม่ได้รับความเชื่อใจจากพวกนางแม่ลูกหรือ?

ฮูหยินเฉินมองเขาเชิงขอโทษ "ท่านต่ง ขออภัยด้วย ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกอะไรกับท่านเลย พวกเรามาอยู่ที่เมืองจี้สี่ปีกว่าแล้ว ได้รับการดูแลจากท่าน ไม่มีความกังวลใด และพักอยู่กันอย่างเบิกบานใจ"

"แล้วทำไม..." ยังจะจากไปอีกล่ะ?

"ข้าอยากหาสิ่งที่ดีกว่านี้ให้กับฮ่าวจู ถึงอย่างไรฮ่าวจูก็ยังเล็ก โอกาสในเมืองหลวงคงมีมากกว่า"

พอได้ยินนางพูดเช่นนี้ ต่งฮ่วนจือก็เข้าใจความหมายของนาง

เมืองจี้ที่นี่หาลูกเชยที่ถูกใจเฉินฮ่าวจูไม่ได้มาตลอด จุดนี้ต่งฮ่วนจือก็เข้าใจอยู่

แต่ว่าเมืองหลวงแคว้นเจาจะมีหรือ?

"ไม่จำเป็นต้องเป็นแคว้นเจาก็ได้นี่ กลับเมืองหลวงก็พอ" ทำไมต้องไปไกลเสียขนาดนั้น?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน