อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1338

ฟู่จาวหนิงเห็นสายตาของเฉินฮ่าวจูเป็นประกายขึ้นมา

นางกระทั่งมองเซียวหลันยวนอย่างชื่นชม

เดิมทีนางก็อยากจะรับปากอยู่ แต่พอเห็นสายตาชื่นชมคาดหวังของเฉินฮ่าวจูแล้ว ฟู่จาวหนิงก็รู้สึก...

นางต้องมีปัญหาอะไรแน่ ถึงจะพาความยุ่งยากนี้ไปด้วย ให้โอกาสนางมาลอยไปลอยมาต่อหน้าเซียวหลันยวน

ขณะที่กำลังจะพูด ก็ได้ยินเสียงเย็นชาของเซียวหลันยวนดังขึ้นมา

"ไม่สะดวก ไม่เหมาะสม ข้าไม่ชอบให้มีคนมาลอยไปลอยมาต่อหน้าข้า เกะกะลูกตา"

พรวด

ฟู่จาวหนิงอดมองไปทางเขาไม่ได้

เมื่อครู่เขาเพิ่งจะเห็นด้วยที่จะพาสองแม่ลูกนี้ไป แค่ชั่วพริบตาก็เปลี่ยนใจเสียแล้วหรือ?

คล้ายกับนางจริงๆ นางชอบ

ในสายตาฟู่จาวหนิงอดมีรอยยิ้มขึ้นมาไม่ได้ สายตาของเขาราวกับเป็นประกายน้ำไหลเอื่อย

เซียวหลันยวนเมื่อครู่ที่เหลือบไปเห็นสายตาของเฉินฮ่าวจูรู้สึกไม่ชอบอย่างมาก พอคิดว่าต้องพาพวกนางไปแล้ว ตลอดทางไม่รู้ต้อง "เสพ" กับสายตาเช่นนี้อีกเท่าไร เขาไม่ค่อยสบายเท่าไรนัก

เกี่ยวกับฝีมืองานปักของตงฉิง เอาไว้ค่อยว่ากันแล้วกัน

ก็ไม่ได้จะต้องเอาคนไปเสียหน่อย

เฉินฮ่าวจูแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

อ๋องเจวี้ยนทำไมจึงเย็นชาไร้น้ำใจเช่นนี้!

ใบหน้าของเขาหล่อเหลาขนาดนั้น แต่คำพูดคำจาช่างโหดร้ายเหลือแสน

ฮูหยินเฉินเองก็รู้สึกหน้าร้อนวูบวาบ นั่งไม่อยู่แล้วจริงๆ

นางยังตั้งตัวไม่ทัน ชิงอีก็นำกล่องนั้นถอยออกไปแล้ว

ฮูหยินเฉินในใจผิดหวังหน่อยๆ

"เอาล่ะเอาล่ะ เช่นนั้นเรื่องนี้ก็เป็นเช่นนี้แล้วกัน พวกเราอีกสองสามวันก็จะไปแล้ว พวกเจ้ากลับไปเก็บข้าวเก็บของแล้วกัน" ผู้อาวุโสจี้หัวเราะขึ้นมา ท่าทีเองก็ไม่เลว "ไม่ต้องกังวล ค่ากินค่าอยู่ระหว่างเดินทางพวกเราจัดการให้ พวกเจ้าแม่ลูกติดตามมาก็พอ"

นี่ยิ่งดูเป็นการแลกเปลี่ยนเข้าไปอีก

ยิ่งไปกว่นั้น ยังไม่ยอมให้พวกนางสองคนอยู่กินข้าวด้วยกันหรือ?

"ขอบคุณผู้อาวุโสจี้มาก เช่นนั้นพวกเราขอตัวกลับก่อน" ฮูหยินเฉินพาเฉินฮ่าวจูถอยออกไป

พอกลับมาถึงบ้านที่อยู่ข้างๆ ของพวกนาง ประตูปิดลง เฉินฮ่าวจูก็ร้องไห้จ้าออกมา

"รังแกกัน พวกเขารังแกกันเกินไปแล้ว!"

ชั่วขณะหนึ่ง เฉินฮ่าวจูคิดจะยอมแพ้เรื่องเซียวหลันยวนแล้ว เขาหน้าตาหล่อเหลา พอเห็นเขาใจก็เต้นโครมคราม แต่เขามันเป็นคนไร้จิตใจจริงๆ!