อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1339

ฮูหยินเฉินเองก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร นางเองตอนนี้ก็เจ็บจี๊ดที่ใจขึ้นมาเหมือนกัน

กระโปรงลายดอกโบตั๋นมอบออกไปแล้ว

แต่ว่าก็ไม่ถือว่าส่งมอบออกไปหรอก แต่เป็นการแลกเปลี่ยน และกับการที่ผู้อาวุโสจี้พาพวกนางทั้งสองคนไปเมืองหลวงแคว้นเจา

แต่นางเดิมทีคิดจะไปด้วยกันกับอ๋องเจวี้ยนและฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงเป็นหมอเทวดา ระหว่างทางหากไม่สบายตรงไหน ฟู่จาวหนิงคงไม่นิ่งดูดายปล่อยให้ตายไปแน่ แล้วพวกนางทั้งสองคนสุขภาพก็ไม่ได้แข็งแรงอะไรนัก ตอนนี้ก็ใกล้จะเข้าหน้าหนาวแล้วด้วย ระหว่างทางอาจจะเป็นหวัดขึ้นมาได้ตลอดเวลา

สองคือ ฟู่จาวหนิงเป็นหญิงสาว ระหว่างการเดินทางจะละเอียดละออหน่อย พักแรมหรือการกินอยู่ก็จะค่อนข้างละเอียด พวกนางเองก็จะได้รับสิ่งเหล่านี้ตามไปด้วย

สามคือ ระยะทางที่ห่างไกลเช่นนี้ จะอย่างไรก็สามารถพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างทางได้

ฮ่าวจูในเมื่อชอบอ๋องเจวี้ยนเสียขนาดนี้ ถ้าเป็นไปได้ ระหว่างทางบางทีอาจจะมีโอกาส

ถ้าไม่ได้ นางก็ยังสามารถขอให้อ๋องเจวี้ยน ช่วยจัดแจงหาที่พักให้นางในเมืองหลวง ถึงตอนนั้นพอเข้าเมืองหลวงพวกนางก็มีที่มีทางแล้ว แค่โผล่หน้าออกไป คนในเมืองหลวงก็จะรู้ว่าพวกนางนั้นมาพร้อมกับอ๋องเจวี้ยนและพระชายาอ๋องเจวี้ยน เป็นคนสนิทกัน หลังจากนี้ก็จะสะดวกต่อการเข้าวงสังคมชั้นสูงในเมืองหลวงของพวกนางแล้ว

และไปหาลูกเขยในขอบเขตนั่น ก็จะมีตัวเลือกที่มากขึ้น

และยังมีอีกจุด ถ้าระหว่างทางนางใกล้ชิดกับฟู่จาวหนิงหน่อย ถึงตอนนั้นงานปักของนาง ก็อาจจะมีลู่ทางบ้าง

พอไปถึงเมืองหลวงพวกนางก็จะมีเงินมากขึ้นมา ตอนนี้ในเมืองจี้ล้วนมีต่งฮ่วนจือจ่ายแทนพวกนาง หากออกจากเมืองจี้พวกนางก็ต้องดูแลตัวเองแล้ว

งานปักของนางแต่ละชิ้นราคาแพง ประชาชนทั่วไปซื้อกันไม่ไหวแน่ แต่ในวงชนชั้นสูงนั้นถึงจะเป็นพวกลูกค้า

ดังนั้นถ้าพึ่งพาอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอ๋องเจวี้ยน งานปักของนางจึงจะขายได้ง่าย

และเพราะการติดตามอ๋องเจวี้ยนกลับไปเมืองหลวงนั้นมีประโยชน์มากมาย ดังนั้นนางจึงยอมส่งกระโปรงดอกโบตั๋นตัวนั้นออกไป

แต่ใครจะรู้...

ในใจฮูหยินเฉินเกิดความเกลียดชังขึ้นมาบ้างแล้ว

เฉินฮ่าวจูยังร้องไห้ต่อ "ท่านแม่ จะต้องเป็นฟู่จาวหนิง จะต้องเป็นนางที่ขี้หึงเกินไป ไม่ยอมให้พวกเราติดตามไปแน่ กลัวว่าข้าจะไปดึงดูดใจอ๋องเจวี้ยน แต่นางก็ยังละโมบต่อชุดกระโปรงดอกโบตั๋ฯของท่าน! คนคนนี้ทำไมถึงเลวได้ขนาดนี้!"

"ข้าแบกเจ้ากลับไปไหม?"

"ท่านคิดว่าข้าดื่มจนเมาแล้วหรือไร?" ฟู่จาวหนิงมองค้อนเขา

"สุราคืนนี้ แรงเอาเรื่องอยู่" เซียวหลันยวนมองนางเช่นนี้แล้วรู้สึกใจวูบวาบ อดยื่นมือไปลูบเบาๆ ที่ริมฝีปากนางไม่ได้

เดิมทีคิดว่าสุราแรงขนาดนี้นางจะดื่มไม่ไหว ใครจะรู้ว่านางกลับดื่มกับผู้อาวุโสจี้และต่งฮ่วนจือไปคนละถ้วย กระดกรวดเดียวจนหมด

"รสชาติดี" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

เซียวหลันยวนหัวเราะเสียงต่ำ "เจ้าเป็นผีสุราตัวน้อยหรือ?"

เขาคืนนี้ดื่มไปหลายถ้วย ถึงอย่างไรหลังจากแก้พิษไปก็ได้รับอนุญาตจากฟู่จาวหนิงอย่างหาได้ยากมาทั้งที

"ก็แค่ดื่มให้พอชื่นใจ" ฟู่จาวหนิงหมุนไปด้านหลังเขา โอบคอพังพาบลงไปบนแผ่นหลัง "ไม่ใช่จะแบกข้าหรือ?"