อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1340

วันต่อมาฟู่จาวหนิงก็ยังไปที่หอวัฒนธรรม

ครั้งนี้พอนางโผล่หน้าไป คนทั้งหมดก็แทบจะมองมาที่นาง

ทุกคนรู้ว่านางเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่แล้ว

"นี่เป็นหมอเทวดาหญิงคนแรกของสมาคมหมอใหญ่เลยนะ"

"ไม่ใช่แค่นี้ แต่ยังเป็นหมอเทวดาที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ด้วย!"

มีคนไม่น้อยกำลังวิพากษ์วิจารณ์ฟู่จาวหนิง

แต่พวกประธานกงซุนก็ยอมให้นางเข้าร่วมแล้ว กระทั่งซุนฉงหมิงก็ยังไม่มีคำพูดประหลาดใด ดังนั้นจึงไม่มีใครวิจารณ์ต่อคุณสมบัติของนาง

แค่รู้สึกว่านางอายุน้อยขนาดนี้ แล้วยังเป็นหญิงสาวอีกด้วย ช่างน่าตกตะลึงเสียจริง

คนป่วยคนนั้นเมื่อวานนี้ก็เข้ามาด้วยเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังนั่งได้แล้ว และพูดได้แล้วด้วย

แม้ใบหน้าจะยังพันผ้าไว้ แต่ดวงตาที่ถูกอาการบวมน้ำเบียดจนเป็นร่องแต่เดิมตอนนี้ก็เปิดขึ้นได้แล้ว ดวงตาเองก็ไม่เล็กเลย ทำเอาคนรู้สึกตกตะลึงมาก

เขายังพูดได้ด้วย พอมาถึงก็ให้คนนำสมบัติล้ำค่าทองคำกล่องหนึ่งมายื่นให้ตรงหน้าฟู่จาวหนิง ขอบคุณที่นางช่วยชีวิตตนเองเอาไว้

"หมอเทวดาฟู่ พวกเราทางนั้นมีหลายคนที่ป่วยเช่นเดียวกันกับข้า แล้วข้าเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถอดทนและมีเงื่อนไขเพียงพอที่จะลากสังขารออกมารักษาที่สมาคมหมอใหญ่"

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินคำพูดเขาก็ตกตะลึงขึ้นมา

นางคิดว่านี่เป็นแค่ตัวอย่างไข้เพียงหนึ่งเดียวเสียอีก

"อาการป่วยของท่านมันไม่ติดต่อนี่นา" แล้วทำไมถึงมีคนที่ป่วยอาการเดียวกันอีกตั้งหลายคนล่ะ?

"ติดต่อ? ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ก่อนหน้านี้ก็มีคนที่ป่วยแบบเดียวกันจนตายไปแล้วถึงสามคน"

"ท่านมาจากที่ไหนน่ะ?"

"เมืองหมาน"

เมืองหมาน!

"ค่ารักษานี้หมอเทวดาฟู่โปรดรับไว้ ถึงตอนนั้นข้าอยากจะเขียนจดหมายถึงหมอเทวดาฟู่ เชิญหมอเทวดาฟู่ให้มาช่วยติดตามอาการป่วยของข้าต่อ รอจนข้าหายดีแล้ว ข้าจะมอบของขวัญชิ้นโตให้กับหมอเทวดาฟู่อีกครั้ง"

ไม่ว่าจะมีของขวัญหรือไม่มี ฟู่จาวหนิงก็ยินดีที่จะรับจดหมายอยู่แล้ว

พอเริ่มรักษาก็ต้องติดตาม ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทิ้งไปแบบนี้ อันที่จริงนางก็อยากจะเห็นว่าหน้าของเขาฟื้นฟูไประดับไหนแล้ว

นางทิ้งที่อยู่จวนอ๋องเจวี้ยนในเมืองหลวงแคว้นเจาไว้ คนป่วยคนนั้นพยักหน้า เขียนที่อยู่ใส่กระดาษพร้อมชื่อให้กับนาง

ห่าวหลันเฉิง

คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะมีชื่อที่ดูเป็นศิลปะเช่นนี้ ฟู่จาวหนิงตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร รอเขาหายดีก่อน บางทีอาจจะได้เห็น

ตอนที่ห่าวหลันเฉิงจากไป ฟู่จาวหนิงก็พบว่าสายตาของคนรอบๆ ที่มองแผ่นหลังเขาล้วนดูแปลกๆ

พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

กระทั่งยังมีซุนฉงหมิง ซุนฉงหมิงเองก็ยังไม่เก็บสายตากลับมา

ฟู่จาวหนิงรู้สึกแปลกประหลาดหน่อยๆ