อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1368

ฟู่จาวหนิงเองก็อดชมขึ้นมาคำหนึ่งไม่ได้...

หญิงงามบานสะพรั่ง ระยิบระยับเจิดจ้า

อวิ๋นจูงดงามมาก แต่สิ่งที่ดึงดูดคนยิ่งกว่าใบหน้านางคือผิวของนาง

ถูกต้อง อวิ๋นจูขาวมาก

ขาวจนเหมือนส่องแสงได้อย่างไรอย่างนั้น

ความขาวบดบังความไม่น่ามองทั้งมวล แล้วนางเองก็สวยอยู่แล้วด้วย

ฟู่จาวหนิงพอเห็นสาวงามที่ผิวขาวราวหยกคนนี้ก็อดถลึงตาโตไม่ได้

ตอนนี้นางจึงเข้าใจแล้วว่าทำไมหงจั๋วกับเฝิ่นซิงถึงบอกว่าคุณหนูอวิ๋นคนนี้งดงามกว่าคนมากมายในเมืองหลวง

ยังไม่ต้องพูดเรื่องใบหน้า เอาแค่ความขาวของผิวนางก็ชนะคนอื่นไปส่วนใหญ่แล้ว

หลังจากอวิ๋ฯจูคารวะให้นาง ก็เห็นนางไม่ตอบกลับ จึงเอ่ยซ้ำขึ้นมาคำหนึ่ง

"อวิ๋นจูคารวะพี่หญิงพระชายา"

ฟู่จาวหนิงได้ยินคำพูดนาง เพียงแต่สายตายังคงพิจารณาอยู่

อันดับแรก คำเรียกอย่างพี่หญิงพระชายาทำเอานางรู้สึกขบขัน

"เจ้าชื่ออวิ๋นจูหรือ?"

"ถูกต้อง สกุลอวิ๋น ชื่อจูคำเดียว" เสียงของอวิ๋นจูอ่อนช้อยมาก

นางสวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน คลุมด้วยผ้าคลุมขนกระต่ายสีขาว บนตัวมีกลิ่นหอมจางๆ ตอนที่เพิ่งเข้าประตูมาด้านนอกก็มีลมพัดเอากลิ่นนี้เข้ามาพอดี

กลิ่นหอมนี้พิเศษมาก หอมอ่อนโยนและสง่างาม แตกต่างกับความหอมฉุนที่หญิงสาวชั้นสูงในเมืองหลวงพวกนั้นชอบใช้

"นั่งก่อน"

ฟู่จาวหนิงเชิดคาง

"ขอบคุณพี่หญิงพระชายา"

นางเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่งข้างๆ ท่าทางการนั่งก็ดูดี แต่ไม่รู้เพราะอะไร นางนั่งอยู่ตรงนั้น แต่กลับทำให้คนรู้สึกว่าเก้าอี้มันแข็งเกินไป ราวกับทำให้นางเป็นทุกข์ขึ้นมา