อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1368

ฟู่จาวหนิงเองก็อดชมขึ้นมาคำหนึ่งไม่ได้...

หญิงงามบานสะพรั่ง ระยิบระยับเจิดจ้า

อวิ๋นจูงดงามมาก แต่สิ่งที่ดึงดูดคนยิ่งกว่าใบหน้านางคือผิวของนาง

ถูกต้อง อวิ๋นจูขาวมาก

ขาวจนเหมือนส่องแสงได้อย่างไรอย่างนั้น

ความขาวบดบังความไม่น่ามองทั้งมวล แล้วนางเองก็สวยอยู่แล้วด้วย

ฟู่จาวหนิงพอเห็นสาวงามที่ผิวขาวราวหยกคนนี้ก็อดถลึงตาโตไม่ได้

ตอนนี้นางจึงเข้าใจแล้วว่าทำไมหงจั๋วกับเฝิ่นซิงถึงบอกว่าคุณหนูอวิ๋นคนนี้งดงามกว่าคนมากมายในเมืองหลวง

ยังไม่ต้องพูดเรื่องใบหน้า เอาแค่ความขาวของผิวนางก็ชนะคนอื่นไปส่วนใหญ่แล้ว

หลังจากอวิ๋ฯจูคารวะให้นาง ก็เห็นนางไม่ตอบกลับ จึงเอ่ยซ้ำขึ้นมาคำหนึ่ง

"อวิ๋นจูคารวะพี่หญิงพระชายา"

ฟู่จาวหนิงได้ยินคำพูดนาง เพียงแต่สายตายังคงพิจารณาอยู่

อันดับแรก คำเรียกอย่างพี่หญิงพระชายาทำเอานางรู้สึกขบขัน

"เจ้าชื่ออวิ๋นจูหรือ?"

"ถูกต้อง สกุลอวิ๋น ชื่อจูคำเดียว" เสียงของอวิ๋นจูอ่อนช้อยมาก

นางสวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน คลุมด้วยผ้าคลุมขนกระต่ายสีขาว บนตัวมีกลิ่นหอมจางๆ ตอนที่เพิ่งเข้าประตูมาด้านนอกก็มีลมพัดเอากลิ่นนี้เข้ามาพอดี

กลิ่นหอมนี้พิเศษมาก หอมอ่อนโยนและสง่างาม แตกต่างกับความหอมฉุนที่หญิงสาวชั้นสูงในเมืองหลวงพวกนั้นชอบใช้

"นั่งก่อน"

ฟู่จาวหนิงเชิดคาง

"ขอบคุณพี่หญิงพระชายา"

นางเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่งข้างๆ ท่าทางการนั่งก็ดูดี แต่ไม่รู้เพราะอะไร นางนั่งอยู่ตรงนั้น แต่กลับทำให้คนรู้สึกว่าเก้าอี้มันแข็งเกินไป ราวกับทำให้นางเป็นทุกข์ขึ้นมา

กระทั่งหงจั๋วกับเฝิ่นซิงก็ยังถลึงตาโต

พระชายาพูดตรงไปตรงมาเสียจริง

ได้ยินว่า กระทั่งองค์จักรพรรดิพอได้เห็นอวิ๋นจู ก็ยังรู้สึกรักทนุถนอมขึ้นมา

อวิ๋นจูเดิมทีก็มีท่าทีอ่อนโยนมาโดยตลอด ตอนนี้ดูงงงันไปบ้างแล้ว ดวงตายังแดงรื้นขึ้นหน่อยๆ รู้สึกเหมือนน้อยเนื้อต่ำใจ

"บิดาของข้าคืออ๋องฉยง..."

"เจ้าเป็นลูกสาวของอ๋องฉยงหรือ?" ฟู่จาวหนิงประหลาดใจขึ้นทันที

นางเดิมทีคิดว่า ในเมื่อเป็นคนที่อ๋องฉยงส่งเข้ามา ก็น่าจะเป็นสาวใช้หรือพวกนางระบำอะไรเทือกนั้น ใครจะคิดว่านี่จะเป็นลูกสาวของอ๋องฉยง

แต่ก็ไม่ถูกนี่นา เป็นถึงลูกสาวของอ๋องฉยง แล้วทำไมถึงถูกส่งมายังจวนอ๋องเจวี้ยนแบบนี้ล่ะ?

อ๋องฉยงพักอยู่ในวังราชนิเวศน์ของราชวงศ์ แล้วอวิ๋นจูไม่ใช่ต้องพักอยู่ที่วังราชนิเวศน์หรอกหรือ?

"ไม่ถูกสิ อ๋องฉยงไม่ได้สกุลเซียวนี่นา?"