อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1604

เหล่าคุณหนูพวกนี้พอเอ่ยถึงผู้ประสบภัย ก็มีสีหน้าหวาดกลัวและดูถูก

พวกนางล้วนมีอำนาจในเมืองหลวง กินดีอยู่ดีมาตั้งแต่เด็ก ผุ้ประสบภัยน่ะห่างจากพวกนางไกลโขเลย

กระทั่งจินตนาการ พวกนางก็ยังจินตนาการไม่ออกว่าผู้ประสบภัยเป็นอย่างไรด้วยซ้ำ

คุณหนูเหล่านี้ไม่กล้าไปสถานที่วุ่นวายมาก่อน ในเมื่อเมืองเจ้อเต้มไปด้วยผู้ประสบภัย แล้วพวกนางจะกล้าไปได้อย่างไรกัน?

"จริงด้วย ต่อให้มีผู้ประสบภัยหญิงมากแค่ไหน พวกเราเองจะไปช่วยอะไรได้? หรือว่าพวกเรายังต้องรับพวกนางกลับมาเมืองหลวงด้วย?"

"นั่นไม่ได้หรอก เมืองหลวงไม่มีทางให้ผู้ประสบภัยเข้ามาแน่"

"แล้วก็ ถึงแม้จะเป็นหญิง แต่ผู้ประสบภัยก็ยังเป็นผู้ประสบภัย ล้วนเป็นประชาชนชั้นต่ำทั้งนั้น" มีหญิงสาวคนหนึ่งมีสีหน้าดุร้ายขึ้นมาหน่อยๆ

คำพูดนี้มีหลายคนที่ยอมรับ เพียงแต่ว่า ไม่ได้แสดงออกมาตรงๆ

เฉินฮ่าวปิงหน้าแข็งทื่อไป

คนเหล่านี้เป็นคุณหนูจากตระกูลดังนะ แต่เรื่องใหญ่พวกนี้ก็ทำกันไม่ได้หรือ!

แต่ว่านางต้องการเรื่องใหญ่สักเรื่องเพื่อสร้างความนิยมให้ตนเอง ให้คนทั้งแคว้นเจารู้จักท่านหญิงปิงอวี้ในทันที

ถึงตอนที่นางมีชื่อเสียง มีบารมี องค์จักรพรรดิก็จะตบรางวัลให้นางอีกครั้ง พวกตระกูลเลื่องชื่อเหล่านั้นก็จะได้รู้ ว่าการแต่งงานกับนางถือว่าเป็นเกียรติ

เช่นนี้นางก็จะแต่งงานกับคนมีฐานะได้

ไม่เช่นนั้น ตอนนี้เป็นแค่ท่านหญิงคนเดียว แล้วยังเกิดจากบ้านน้อยอีก ถึงแม้จะดีกว่าแต่ก่อนแล้ว แต่พวกตระกูลใหญ่ที่แท้จริงนั้นยังไม่เห็นนางอยู่ในสายตา

กระทั่งว่า ตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีท่านหญิงใหม่อย่างนางอยู่

อ๋องฉยงเองก็ยังไม่รู้เลยเลยว่าจะอยู่ในเมืองหลวงอีกนานแค่ไหน ถ้าหากเขายังต้องไปอีก นางจะอยู่ได้อย่างไรกัน? จะมีที่พึ่งอะไรได้อีก

ถึงอย่างไรนางก็ไม่ตามไปเมืองฉยงโจวแน่ พระชายาอ๋องฉยงไม่มีทางปล่อยพวกนางแม่ลูกไว้แน่

"คนที่จะแต่งงานกับท่านไม่ใช่รู้สึกว่าท่านไม่มีชื่อเสียงอะไรในเมืองหลวงหรอกหรือ? แต่ถ้าหากพวกเราไปทำเรื่องนี้จนสำเร็จ ถึงตอนนั้นท่านก็จะเป็นคนที่รับการชื่นชมจากองค์จักรพรรดินะ แล้วอีกฝ่ายจะดูถูกท่านได้หรือ?"

คุณหนูสี่หลินงงงันไป

จริงหรือ?

เฉินฮ่าวปิงเดินไปทางองค์หญิงเจ็ด "องค์หญิงเจ็ด ถ้าหากท่านแสดงออกได้โดดเด่น องค์จักรพรรดิก็น่าจะยอมให้ท่านได้มีราชบุตรเขยที่ต้องตาไว้กระมัง?"

องค์หญิงเจ็ดชอบคุณชายของตระกูลขุนนางซื่อหลางอยู่คนหนึ่ง แต่องค์จักรพรรดิไม่ยินยอม คอยตึงใส่ตลอด

"เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน?" องค์หญิงเจ็ดถลึงตาใส่เฉินฮ่าวปิง

"องค์หญิงอย่าเพิ่งโกรธ ข้าเองก็ได้ยินมาอย่างไม่ตั้งใจ ข้าไม่ได้มีความหมายอื่น แค่อยากจะช่วยท่าน"

เฉินฮ่าวปิงพูดถึงตรงนี้ในที่สุดก็มีความมั่นใจขึ้นบ้างแล้ว ยืดหลังตรง สายตากวาดไปยังกลุ่มคน แล้วยังชี้ไปยังเรื่องในใจของแม่นางอีกหลายคนด้วย