อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1605

พอถูกนางพูดออกมา มีทั้งคนที่ตกตะลึง มีทั้งคนที่แอบโกรธ แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร จะมากน้อยก็ยังรู้สึกหวั่นไหวกับข้อเสนอนาง

ถ้าหากพวกนางสามารถทำเรื่องใหญ่นี้ได้สำเร็จ จะได้มีชื่อเสียงระบือในเมืองหลวงจริงไหม ได้รับการชื่นชมยกย่องจริงไหม

"พวกท่านจะกังวลอะไรกัน? ข้าได้ยินว่า เมืองหลวงก่อนหน้านี้ก็มีคุณหนูฮูหยินไม่น้อยมาตั้งเพิงโรงทานแจกข้าวต้ม แล้วงานนี้แตกต่างกับการแจกข้าวต้มตรงไหนกัน เป็นเรื่องได้บุญทั้งนั้น ทำเรื่องได้กุศล สำหรับสายตาผู้อาวุโสในตระกูล ก็ถือว่าเป็นรุ่นหลังที่ฉลาดมีความสามารถไหม?"

นี่ก็จริง!

ช่วงหน้าหนาว อันที่จริงก็มีฮูหยินคุณหนูไม่น้อยที่ไปแจกข้าวต้ม

ไม่ใช่แค่เพื่อเอาใจผู้อาวุโสในตระกูล การทำเรื่องกุศลเช่นนี้ ก็เป็นเรื่องที่ใครก็แข่งกันทำด้วย

ก่อนหน้านี้ทุกคนยังแก่งแย่งชิงดีกัน เทียบกันว่าเพิงโรงทานแจกข้าวต้มของตระกูลไหนทำได้ดีกว่า เพิไหนที่มีคนจนมาเข้าแถวรอข้าวต้มเยอะกว่า

นี่เป็นการสร้างภาพลักษณ์เพื่อเพิ่มชื่อเสียง

พูดแบบนี้ ทุกคนเองก็หวั่นไหวขึ้นมาแล้ว รู้สึกว่าข้อเสนอของเฉินฮ่าวปิงนี้เหมือนจะไม่ใช่ไร้สาระ

"ท่านหญิงปิงอวี้ดูเหมือนจะไปหาข่าวมาละเอียดเชียว" ฟางซือฉิงเอ่ยกับฟู่จาวหนิงเสียงแผ่ว

คนเหล่านี้ที่เชิญมา ส่วนใหญ่ล้วนเข้าใจกัน เพื่อสะดวกในการกล่อมพวกนางกระมัง?

"พวกเราทำเรื่องกุศลกัน ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราเองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความสามารถกันเสียหน่ยอ ถ้าไปเมืองเจ้อเองไม่ได้ แต่พวกเราก็สามารถบริจาคเงินบริจาคเสื้อผ้า แล้วยังเรียกสาวใช้ข้างตัว เข้ามาช่วยกันทำเสื้อชั้นในกับผ้าซับระดูได้ ทำกันให้มากหน่อย ต้องมีหญิงสาวที่ต้องการแน่นอน"

เฉินฮ่าวปิงให้พวกชิวอวิ๋นรีบเติมชาให้ทุกคน จากนั้นก็พูดต่อว่า "เงินที่บริจาคมาก็นำไปซื้ออาหาร เสื้อผ้า ของใช้ พวกเราสามารถรวบรวมหลายๆ คัน แล้วค่อยให้คนนำไปส่งที่เมืองเจ้อ"

พวกองค์หญิงเจ็ดขมวดคิ้วครุ่นคิด

"ถ้าอย่างนี้ก็ไม่ใช่ไม่ได้"

"นี่คือเรื่องที่พวกเราพอจะทำได้ โคมไฟวังพวกนั้น ข้าเองก็เตรียมจะไปขายเพื่อการกุศล เงินที่ได้ทั้งหมดจะแลกเป็นสิ่งของแล้วบริจาค" เฉินฮ่าวปิงพูดถึงตรงนี้น้ำเสียงก็ดูภาคภูมิใจขึ้นมา