อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1606

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนเป็นหมอเทวดานี่นะ คนเป็นหมอไม่ใช่ควรรักษาคนเจ็บหรือ?"

องค์หญิงเจ็ดพอได้ยินว่าหาเรื่องให้ฟู่จาวหนิง ตอนนี้ก็มีแรงขึ้นมาทันที เรื่องนี้นางว่าได้อยู่!

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนเก่งกาจมาก ไม่ใช่คนที่พวกเราจะเทียบได้ นางมีความกล้าความสามารถ มีไหวพริบ มีวิชาแพทย์ พวกเราไม่กล้าไปเมืองเจ้อ พวกเรากลัวผู้ประสบภัย แต่นางไม่กลัวแน่ๆ"

คุณหนูสี่หลินคนนั้นก็เปลี่ยนท่าทีไปสิ้นเชิง กระตือรือร้นขึ้นมาทันที

สายตาฟู่จาวหนิงเหลือบมองหน้านาง คุณหนูสี่หลินคนนี้นางก็ไม่รู้จัก ทำไมถึงมีเจตนาร้ายกับนางขนาดนี้

"ก็คือว่า พระชายาอ๋องเจวี้ยนเพิ่งเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่นี่นะ? แล้วการมีตัวตนฐานะแบบนี้ การรักษาคนเจ็บก็เป็นเร่งที่สมควรนี่ ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังได้ยินว่าหมอของสมาคมหมอใหญ่ล้วนเป็นชายหมด แล้วยังมีอายุมากด้วย พระชายาอ๋องเจวี้ยนเป็นหมอหญิงคนหนึ่ง แล้วอายุก็ยังน้อยที่สุดด้วย ก็ควรจะรีบออกไปสร้างคุณความดีสิ ไม่เช่นนั้นหลังจากนี้หยั่งเท้าไม่มั่นคงในสมาคมหมอใหญ่แล้วจะทำอย่างไรกัน?"

มีแม่นางที่อายุมากขึ้นมาหน่อยอีกคนหนึ่ง เอ่ยขึ้นมาเช่นนี้ด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

หญิงสาวที่อยู่ด้วยกันกับคุณหนูสี่หลินที่ดูแล้วท่าทางไร้เดียงสา

"ข้าเองก็ได้ยินว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนมีความกล้าหาญมาก เก่งกาจมาก"

ฟังจากน้ำเสียง ดูเหมือนจะชื่นชมฟู่จาวหนิงมาก

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนต่อให้มีความกล้าความรู้แค่ไหน ผู้ประสบภัยนับหมื่นก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ ขนาดคนในที่ว่าการก็ยังรับประกันไม่ได้ว่าจะควบคุมผู้ประสบภัยเหล่านั้นอยู่ ถ้าหากมีอะไรผิดปกติ คลื่นมนุษย์ก็จะโถมกลืนจนมิด กำลังคนคนหนึ่งจะมีสักเท่าไรกัน?"

อันชิงเองก็โมโหขึ้นอย่างทนไม่ไหว

พวกนางนี่มันอะไรกัน? เอาแต่จับจ้องพี่หญิงจาวหนิง!

"ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องการกุศล ช่วยชีวิตคนหนึ่งสูงส่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น ผู้มีเมตตาย่อมไม่ปฏิเสธที่จะช่วยเหลือ"

องค์หญิงเจ็ดร้องเฮอะขึ้นมา