อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2237

องค์รัชทายาทก็รักษาสัญญาจริงๆ ช่วยอ๋องเจวี้ยนอำพราง ให้เขาออกจากเมืองไปอย่างเงียบเชียบ

แน่นอน ภายใต้สายตาขององค์รัชทายาท อ๋องเจวี้ยนไม่สามารถพาคนไปได้มากนัก แล้วก็ยังมีคนของจวนอ๋องอีก พาตามไปด้วยอย่างเอิกเกริกไม่ได้

สิ่งของจวนอ๋องเจวี้ยนทยอยขนออกไปนานแล้ว แต่ยังมีอีกส่วนหนึ่ง ที่เอาออกไปภายใต้สายตาขององค์รัชทายาทหรือคนอื่นไม่ได้

ดังนั้น ตอนนี้อุโมงค์ลับที่อยู่ในตราประทับแคว้นเจานั่นจึงเกิดประโยชน์ขึ้นมา

อ๋องเจวี้ยนใช้วิธีแบ่งองครักษ์เงามังกรออกมา

คนที่คิดจะอยู่ต่อ เขาก็ให้พวกเขาอยู่ไป

คนที่ยินดีตามเขาออกมา ก็ถูกพวกผู้ดูแลพาออกมา ช่วยกันส่งของออกไปทางอุโมงค์ลับ

เขาเองก็บอกองค์รัชทายาท ว่าพอถึงเวลาจะส่งองครักษ์เงามังกรให้กับเขา แต่ก็ขึ้นอยู่กับการที่องค์รัชทายาทสามารถควบคุมสถานการณ์ได้

ส่วนองครักษ์เงามังกรที่ยังอยู่ต่อ เซียวหลันยวนก็ให้พวกเขาไปตรวจสอบกันเอง ว่าใครจะเป็นคนได้นั่งบัลลังก์นั้น และนำพาแคว้นเจาให้แข็งแกร่ง พวกเขาก็ไปเข้าข้างนั้นได้

จากที่เขารู้ ในกลุ่มองครักษ์เงามังกรที่ยืนอยู่ฝั่งองค์รัชทายาทมีไม่เยอะ

ตอนนั้นองค์รัชทายาทก็ไม่แน่ว่าจะชนะ

แต่ตำแหน่งจักรพรรดิของแคว้นเจา พวกเขาต่อให้จะรีบร้อนแค่ไหน แต่เซียวหลันยวนก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่สอดมือไปยุ่ง

เขาพาพวกชิงอีออกจากเมืองหลวง หลังออกมาไกลพอควรก็หยุดลง หันหน้ากลับไปมองเมืองหลวง

ครั้งนี้ เขาจะจากไปแล้ว

คนอื่นล้วนคิดว่าเขาออกจากแคว้นเจาคงเจ็บปวดทรมานมาก แต่อันที่จริงนั้นไม่เลย

ตอนยังเล็กเขาจำได้แต่ความขมขื่น ตอนอายุไม่เท่าไรก็จำได้แค่การใส่ร้ายทำร้ายจากคนมากมายในวัง เห็นแต่ความโหดร้ายชิงชังของเหล่าพี่น้อง ต่อมาเขาไปยังยอดเขาโยวชิง อยู่มาหลายปี เวลาที่กลับมาเมืองหลวงจึงไม่นานมากนัก ความทรงจำที่เมืองหลวงแคว้นเจามีให้เขา อันที่จริงมีความเจ็บปวดมากกว่าความสุข

ดังนั้นก็ไปเถอะ

"ท่านอ๋อง" พวกของชิงอีมองเขาอย่างกังวล

เซียวหลันยวนมองหอเมืองที่ยิ่งใหญ่นั่น หันหัวม้ากลับ โบกมือไปด้านหน้า "ไปเถอะ!"

"ออกเดินทาง!"

พวกของชิงอีควบม้าอีกครั้ง

แคว้นเจา ถูกพวกเขาทิ้งไว้เบื้องหลังแล้ว