อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2266

พวกเขาล้วนคิดว่า ถังอู๋เยว่แม้จะออกมา แต่คงไม่เปิดหมวกคลุมหน้าออกแน่

แต่มาร่วมงานเลี้ยงร้อยไม้ผลได้ก็ดีมากแล้ว

แต่ว่า ถังอู๋เยว่กลับเลิกม่านของหมวกคลุมหน้าออก

"อู๋เยว่คารวะผู้อาวุโสทุกท่าน คารวะท่านพ่อ ท่านแม่ หลายปีนี้ ทำให้พวกท่านต้องกังวลเสียแล้ว"

เหล่าคนตระกูลถังที่เจอล้วนตะลึงงันไป

ที่นั่งของถังชิ่นค่อนข้างไกล จึงไม่เห็นหน้าของถังอู๋เยว่

นางทนไม่ไหวจริงๆ ลุกขึ้นยืนจะเดินไปดูทางนั้น แม่นางอายุราวยี่สิบคนหนึ่งดึงนางไว้

"เสี่ยวชิ่น เจ้าคิดจะทำอะไร?"

"ท่านพี่ ข้าจะไปดูคุณชายน้อย"ถังชิ่นเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา

ข้อมือนางถูกรั้งไว้แน่น รีบร้อนเอามากๆ อีกเดี๋ยวถ้าคุณชายน้อยเอาม่านของหมวกคลุมหน้าลง นางก็ไม่ได้เห็นกันพอดี

คนที่ดึงนางไว้คือถังเซิงลูกพี่ลูกน้องของนาง ถังเซิงไม่ปล่อยมือ ดึงนางกลับลงมานั่ง

"เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่? เมื่อครู่ตอนที่อ๋องเจวี้ยนกับพระชายาเข้ามาเจ้าก็บุ่มบ่ามไปทีแล้ว คนอื่นมองไม่ออก แต่ข้าเข้าใจเจ้าดี ข้ามองออกนะ" ถังเซิงกดเสียงต่ำ เอ่ยขึ้นด้วยเสียงเคร่งขรึม

ถังชิ่นกัดริมฝีปากล่าง

"ท่านพี่ ท่านมองอะไรออก?ข้าแค่เข้าไปแนะนำงานเลี้ยงร้อยไม้ผลกับอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาเท่านั้นเอง"

"เจ้าคิดจะหลอกใครกัน? อ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอยู่กับคุณชายใหญ่ทางนั้น สาวใช้คงจะแนะนำงานเลี้ยงร้อยไม้ผลพวกเขาไปนานแล้ว ยังต้องถึงมือเจ้าอีกหรือ? จะว่าไป คุณชายใหญ่อีกเดี๋ยวก็มานั่งข้างพวกเขา ถ้ามีอะไรไม่รู้ล่ะก็ คุณชายใหญ่เขาพูดเองไม่ได้รึ? ยังต้องให้เจ้าพยายามเข้าไปหาด้วยตัวเองอีกเรอะ?"

"ข้าก็แค่กระตือรือร้นหน่อยเดียวเองผิดตรงไหน? ไม่ต้องให้คุณชายใหญ่ลงแรงเองทุกเรื่องก็ได้"

ถังชิ่นยังไม่ยอม