อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2297

จนมาถึงที่ราบทุ่งหญ้าตีนเขาอีกแห่งหนึ่ง พวกเขาจึงหยุดและลงจากม้าอย่างพร้อมเพรียง

เขาลูกนี้ดูแล้วชันมาก

ตอนนี้กลังจะต้นฤดูใบไม้ร่วง บนภูเขาใบไม้บางส่วนเปลี่ยนสีแล้ว สีเหลืองจางๆ แซมด้วยใบไม้สีแดง และยังมีต้นไม้ดอกสีม่วงอีกผืนใหญ่ ดูแล้วงดงามมาก

ทิวทัศน์งดงามขนาดนี้ แต่พวกตระกูลถังเหล่านั้นตอนแรกก็ไม่เลือกภูเขาลูกนี้สร้างที่อยู่อาศัย แน่นอนว่ามีเหตุผลอยู่

เขาชิงถงทางนั้นเส้นทางซับซ้อน คดเคี้ยว ด้วยภูมิประเทศเดิมประกอบกับการพรางตาและค่ายกลอีกบางส่วน จึงทำให้ยากที่จะหาทางเข้าพบ

ไปทางนั้น จะทำให้หลงอยู่ด้านในได้ง่ายมาก

แต่ภูเขาตรงหน้าลูกนี้ ตัวภูเขาก็วางอยู่โต้งๆ เลย กระทั่งว่าพวกเขาที่อยู่ตีนเขา พอมองขึ้นไปก็ยังเห็นถนนบนภูเขาด้วย

ใช่แล้ว มีถนน

ถนนกางอยู่ตรงหน้าพวกเขา ใครมาก็มองเห็นได้ทันที แต่ไม่รู้ว่าพวกเขาจะกล้าเดินหรือก็เท่านั้น

เพราะภูเขานี้ดูอันตรายมาก ต่อให้เห็นทางก็ยังไม่น่าเดิน

หลักๆ คือ ไม่มีร่องรอยผู้คนอยู่อาศัยเลย กระทั่งไม่มีคนกล้ามาที่นี่ด้วยซ้ำ

พวกโจรป่าที่ยึดครองภูเขา ก็คงไม่เลือกภูเขาที่อยู่ห่างไกลเมืองกับถนนทางการแบบนี้แน่นอน

แบบนี้พวกเขาถ้าคิดจะลงจากเขาเพื่อออกปล้น แต่ถ้าไม่มีคนผ่านไปมา จะมีอะไรให้ปล้นกัน?

ไอ้ครั้นจะออกไปไกลหน่อยเพื่อออกปล้น แล้วต้องเดินทางไกลกลับมา มันก็ดูจะสิ้นเปลืองกำลังอีก

และเพราะเหตุนี้เอง คนมากมายจึงไม่รู้ว่าบนเขาลูกนี้ยังมีที่พำนักบนภูเขาอีกแห่งหนึ่งด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นยังใหญ่โตมาก

นี่เป็นสิ่งที่ถังอู๋เจวี้ยนบอก

ถังอู๋เจวี้ยนหาคนตรวจสอบมานานมากแล้ว จึงเพิ่งพบกับรังนี้ของเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย

นี่คือรังของเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายเองเลย ไม่ใช่พื้นที่ของลัทธิเทพทำลายล้าง

"ท่านอ๋อง พวกเราจะจับเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายได้จริงไหม?"

ชิงอีมองเขาลูกนี้ จากนั้นก็มองไปยังคนเหล่านั้นที่พวกเขาพามา จะยังไงก็ยังกังวลอยู่บ้าง