อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2298

ภูเขาลูกนี้ ม้าขึ้นมาลำบาก

ยิ่งไปกว่านั้น จะทำเสียงดังมากก็คงไม่ดีเท่าไร

ในเมื่อที่นี่คือรังเก่าของเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายลัทธิเทพทำลายล้าง เช่นนั้นเขาคงวางกลไกเอาไว้มากมายแน่นอน คนของลัทธิเทพทำลายล้างเองก็ถนัดใช้พิษ พิษบนภูเขาเองก็มีไม่น้อย

ดังนั้น พวกเขาจึงล้วนใช้วิชาตัวเบาขึ้นเขากันอย่างไร้ซุ่มเสียง

แน่นอน ไม่นานนัก พวกเขาก็เจอกับกลไกหลายจุด พิษอีกหลายชนิด

ยิ่งไปกว่านั้น บนเขาก็ยังปลูกพืชมีพิษไว้อีกมากมาย

ตอนนี้พวกเขาล้วนรู้สึกโชคดีที่มีฟู่จาวหนิงอยุ่ ฟู่จาวหนิงปกติก็เคยสอนพวกเขาให้รู้จักพวกพุ่มไม้พิษบนภูเขาอยู่แล้ว รวมถึงพวกวัตถุดิบยาบางชนิดที่จะโตอยู่ข้างๆ กัน สามารถแก้พิษชนิดนั้นๆ ได้

และยังมียาลูกกลอนแก้พิษที่ฟู่จาวหนิงให้พวกเขาไว้อีก จึงทำให้ไม่ต้องกลัวของพวกนี้เลย

ตอนที่ด้านหน้าเหมือนไม่มีเส้นทางแล้ว เซียวหลันยวนก็หยุดลงมา ยกมือขึ้น คนทั้งหมดก็หยุดยืนกับที่ทันที ไม่ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย

พวกคนหนุ่มจากเขาชิงถงพวกนั้นตามความเร็วพวกเขาไม่ทัน ดังนั้นก่อนหน้านี้จึงบอกไว้แล้ว ให้พวกเขาตามมาช้าหน่อยได้ ถึงตอนนั้นก็มาเป็นกำลังโจมตีสนับสนุนเอา

ตอนนี้พวกของชิงอีกเข้าใจความหมายของเซียวหลันยวนทันที

พอพวกเขาหยุดยืนไม่ขยับอยู่ครู่หนึ่ง หินยักษ์ก้อนหนึ่งตรงหน้าจู่ๆ ก็ค่อยๆ ขยับออกด้านข้าง เผยให้เห็นร่องเล็กๆ และมีคนคนหนึ่งเอียงตัวลอดออกมา มองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง

และเซียวหลันยวนสังเกตุเห็นว่ามือขวาของเขากดอยู่ที่เอว ที่เอวมีมุมถุงเล็กๆ ใบหนึ่งโผล่ออกมา

ดูท่า คนผู้นี้จะเป็นคนของเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย ยิ่งไปกว่านั้นยังถนัดใช้พิษอีกด้วย

เขาอาจจะสัมผัสได้ถึงอะไร ดังนั้นเลยออกมาสำรวจดู

แต่ว่า เขาไม่ได้ส่งเสียงอะไรเลยแท้ๆ แล้วคนคนนี้รู้ได้อย่างไรกัน?

ตอนนี้เองเซียวหลันยวนก็ไม่สนใจปัญหาข้อนี้ เขาเอียงหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง พอไม่ได้ยินว่าด้านในหินยักษ์มีกลิ่นอายของคนอื่นอยู่ จึงพุ่งตัวออกไปทันที ร่างก็ไปปรากฏอยู่ข้างกายคนคนนั้นราวกับภูตผี

"นี่เจ้า..."

คนผู้นี้หน้าซีดเผือด พอกำลังจะส่งเสียง เซียวหลันยวนก็ใช้มือจับแขนขวาของเขาไว้แล้ว มืออีกข้างก็ฟันไปที่ข้างคอเขา