อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2299

กลไกในเส้นทางนี้เหมือนจะคำนวณไว้อย่างดีแล้ว ว่าหลังจากมีคนเข้ามาจะหลบเลี่ยงจะเดินอย่างไร คิดเอาไว้ละเอียดลออ ดังนั้น บนพื้นที่เซียวหลันยวนเบี่ยงหลบ จึงมีหนามแหลมนับไม่ถ้วนแทงทะลุดินขึ้นมา

ของพวกนั้นก็ไม่รู้ว่าทำจากอะไร ปลายแหลมมีแสงสีน้ำเงิน เห็นได้ชัดว่าฉาบพิษเอาไว้

นี่ถ้าถูกแทงเข้าไปเล็กน้อย คงจะติดพิษจนตายได้

ไม่ต้องถูกแทงให้เจ็บหนักเลยด้วยซ้ำ

ยังดี ที่วิชายุทธ์ของเซียวหลันยวนอยู่ในระดับสูง ขณะที่เขายังลอยอยู่กลางอากาศ พริบตาที่หนามแหลมพวกนั้นโผล่ออกมาจากพื้น เท้าของเขาก็ถีบไปบนกำแพงข้างๆ จากนั้นร่างกายก็ดีดพุ่งเป็นแนวราบไปด้านหน้า

ร่างเขาห่างจากหนามแหลมพวกนั้นเพียงหนึ่งชุ่น

ตอนที่เกือบจะร่อนลงพื้น ใจเขาก็สั่นกึก ชั่วขณะนั้นก็ฟาดฝ่ามือไปทางกำแพง ออกแรงให้ร่างของตนเองลอยไปข้างหน้าอีกระยะหนึ่ง แล้วจึงร่อนลงพื้นอย่างรวดเร็ว

และเป็นไปตามคาด ตอนที่ผ่านข้างตัวเขาไป ด้านบนของตำแหน่งเมื่อครู่นี้มีเหล็กแท่งหลายแทงพุ่งลงมาฉับพลัน

ถ้าเมื่อครู่เขาร่อนลงตรงนั้น คงถูกเสียบเป็นพวงไปแล้ว

"ท่านอ๋อง!"

พวกของชิงอีที่รออยู่ตรงถ้ำก็เหงื่อแตกกันเป็นแถบ

เมื่อครู่พวกเขาไม่กล้าส่งเสียง กลัวว่าจะไปทำลายสมาธิท่านอ๋อง แล้วอาจจะติดกับเข้าได้

ตอนนี้พอเห็นท่านอ๋องร่อนลงพื้นอย่างปลอดภัย ใจของพวกเขาก็ค่อยๆ คลายลงมา

"พวกเจ้าเข้ามาช้าหน่อย ข้าจะทำลายกลไกพวกนี้ก่อน"

กลไกลเช่นนี้ ถ้าไม่ใช่เขาจัดการเอง คงได้ล้มตายกันจำนวนมากแน่

มีเซียวหลันยวนทำลายกลไกให้ด้านหน้า พวกของชิงอีจึงทำได้แค่ตามต้อยๆ มาอย่างหน้าด้านๆ ปล่อยให้ท่านอ๋องเปิดทางให้พวกเขา

จนตอนเดินสุดเส้นทางนี้ พวกเขาก็รู้สึกเหงื่ออาบไปทั้งตัว

"เช่นนั้นวิธีการล้างแค้นของเขาก็โหดร้ายมาก"

มัดคนไว้ที่นี่ ไม่ให้ได้กลบฝังอย่างสงบ โหดเหี้ยมทารุณ ยิ่งไปกว่านั้น คนเหล่านี้ถูกมัดไว้ที่นี่ ยังถูกนำมาใช้ข่มขู่คนนอกที่บุกเข้ามาภายหลังด้วย

ถ้าเป็นคนที่ขี้ขลาดหน่อย พอเห็นฉากนี้เข้า คงไม่กล้าเข้าไปอีกเป็นแน่

"ไม่ต้องสนใจว่าเป็นใคร" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น "การจับตัวเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายต่างหากที่สำคัญที่สุด"

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่พวกเขาจะมาสงสารคนตายพวกนี้

"ท่านอ๋อง ถ้าเดินผ่านทางนี้ไป คงจะเจอพิษแน่ๆ" สือลิ่วคาดเดา

พวกเขาตอนนี้แม้จะมองไม่ออกว่ามีพิษอะไรอยู่ แต่เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายทิ้งสิ่งเหล่านี้ไว้ตรงนี้ ไม่มีทางที่จะเอาไว้แค่ขู่คนแน่

"เหยียบบนท่อนซุงข้ามไป" เซียวหลันยวนมองอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยคำนี้ออกมา