อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2300

อะไรนะ?

พวกของชิงอีตกตะลึง

เหยียบบนท่อนซุงนี้ข้ามไป ก็เท่ากับเหยียบข้ามหัวศพเหล่านั้นไปน่ะสิ รู้สึกดูขนลุกอยู่หน่อยๆ เป็นความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

"ท่านอ๋อง ไม่อย่างนั้นให้ข้าน้อยนำไปก่อนดีไหม?" ชิงอีเดินขึ้นหน้ามา

ท่อนซุงพวกนี้อยู่ไม่ห่างเท่าไร ปักเรียงไม่เป็นระเบียบ ทั้งสองด้านเป็นเถาวัลย์มีหนามหนาแน่นสูงใหญ่ และยังมีพื้นดินบางส่วนที่ดูเป็นโคลนเละเทะ เหยียบลงไปก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรอยู่

พวกเขาก็ทำได้แค่ผ่าน "ป่าศพแห้ง" พวกนี้ไปจริงๆ

แต่คนเหล่านั้นตอนที่ตายน่าจะทรมานมาก ตอนนี้หัวกะโหลกก็อยู่ในท่าทางบิดๆ เบี้ยวๆ เอียงห้อยโตงเตงหลากหลายแบบ บางหัวก็ห้อยลงโดยมีเส้นผมสีดำห้อยระย้าอยู่ด้านหน้า บางส่วนก็หันตรงมาด้านหน้า เบ้าตาดำมืดกับโพรงจมูกและปากก็จ่อเข้ามา ถ้าหากจะผ่านตรงหน้าไป ก็จะอยู่ชิดกันมากๆ

แน่นอน พวกของชิงอีก็แค่รู้สึกว่าน่าขนลุกเท่านั้น ไม่ได้ถึงกับขลาดกลัวอะไร ถึงยังไงพวกเขาก็เป็นคนที่ผ่านความเป็นความตายมามากแล้ว

พวกเขารู้สึกว่า เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายจัดที่นี่ไว้แบบนี้ มัดคนพวกนี้เอาไว้ทำเป็นศพแห้ง เป็นไปได้มากว่าจะไม่ใช่แค่เพื่อทำให้ตกใจทางสายตา

ดังนั้นจะต้องระมัดระวังหน่อย

เซียวหลันยวนส่ายหัว "ถ้าหากไม่อยากทำให้พวกเขารู้ตัว ก็ทำได้แค่กระโดดไปบนท่อนซุงเท่านั้น"

เส้นทางด้านล่างไม่น่าเดินเอาเสียเลย

สืออีไม่ค่อยเข้าใจ "ถ้าหากทางไม่น่าเดิน แล้วคนของพวกเขาเดินผ่านทางไหนกันล่ะ?"

เซียวหลันยวนกวาดตามองพวกเขา "พวกเขาก็กระโดดผ่านท่อนซุงมา ถ้าหากมีสิ่งของอะไรที่ต้องขนย้าย ท่อนซุงพวกนี้ก็จะถูกย้ายออกไปก่อน แต่กถ้าหากจะย้ายออกจะเสียงดังมากเกินไป"

พวกเขาไม่จำเป็นต้องทำ

เซียวหลันยวนสังเกตเห็นแล้ว ท่อนซุงเหล่านี้น่าจะมีร่องรอยการเคลื่อนย้ายมาก่อน เพราะตำแหน่งที่แทงลงดิน ดินเหมือนจะไม่ได้เกาะแน่นสนิทกับท่อนซุง และมีอยู่ช่วงสองช่วงบนท่อนซุงที่ไม่มีร่องรอยฝังดิน แสดงว่าเคยมีการเคลื่อนย้ายและตอนที่ตกลงไปบนดินก็ไม่ได้ตอกกลับยังตำแหน่งเดิมของมัน

แบะบนพื้นดินตอนนี้ก็มีหญ้าบางอยู่ชั้นหนึ่ง ไม่มีร่องรอยการเดินผ่าน