อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2301

พอหญิงสาวคนนี้เดินออกมา เซียวหลันยวนก็เห็นหน้าตาของนางทันที

พอเห็น เขาก็ตกตะลึงไป จากนั้นจึงขมวดคิ้ว

เพราะเขาพบว่า หญิงสาวคนนี้มีหน้าตาคล้ายคลึงกับเจ้าอารามมาก

หน้าตาของเจ้าอารามนั้นไร้ที่ติ ดังนั้นหญิงสาวคนนี้คืองดงามมาก

นางดูเหมือนอายุสิบเจ็ดสิบแปด รูปร่างสูงโปร่ง แม้จะสวมชุดกระโปรงเรียบง่าย แต่ก็ไม่อาจปกปิดความสง่างามได้

พวกของชิงอีตอนนี้ก็เห็นหน้าตาของหญิงสาวคนนี้แล้ว พวกเขาเองก็ตกตะลึงไป

ทุกคนล้วนเห็นระดับความคล้ายคลึงของนางกับเจ้าอาราม

ใจของเซียวหลันยวนดำดิ่งลงมา

เพราะพริบตานั้น เขาเริ่มเกิดทฤษฏีสมคบคิดขึ้นมา

อย่างเช่น คาดเดาความสัมพันธ์ของเจ้าอารามกับเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย กับหญิงสาวคนนี้

ดูจากอายุ ถ้าจะบอกว่าหญิงสาวคนนี้เป็นลูกสาวเขาก็ไม่ได้เกินเลยเลย

ที่นี่คือรังเก่าของเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย แต่ดันมีหญิงสาวหน้าตาคลายกับเจ้าอารามคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ถ้างั้นเจ้าอารามจะเกี่ยวข้องกับลัทธิเทพทำลายล้างไหมนะ?

หญิงสาวคนนี้ พวกเขาเองก็ไม่สามารถสังหารทิ้งไปง่ายๆ ได้แล้ว

ทุกคนมองมาทางเซียวหลันยวน รอเขาตัดสินใจ

เซียวหลันยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ร่างก็ไหววูบ แฉลบไปอยู่ตรงหน้าหญิงสาว

พริบตาที่นางถลึงตาโตด้วยความตกใจ ก็ลงมือสกัดจุดนางไปหลายจุด

หญิงสาวนิ่งอยู่กับที่ จุดใบ้ถูกผนึกไว้แล้ว

นางทำได้แค่เบิกตาโพลงมองเซียวหลันยวน

พวกของชิงอีเองก็กระจายตัวออกไปทันที ตรวจสอบรอบๆ ว่ายังมีคนอื่นอีกหรือไม่

เซียวหลันยวนยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาว พิจารณาดูนางผาดหนึ่ง

คนผู้นี้ ทางที่ดีคือพากลับไปเขาชิงถงด้วย ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะมาไต่สวนอย่างละเอียด

หญิงสาวกระพริบตาปริบๆ ใส่เขา เหมือนคิดจะให้เขาปลดจุดสกัดให้หน่อย นางมีเรื่องจะพูด

แต่เซียวหลันยวนก็ไม่สนใจ

เขากวักมือ เรียกสือลิ่วเข้ามา

"เจ้าคอยดูนางไว้ เอานางไปซ่อนตัวไว้ก่อน"

รอให้พวกเขาสังหารเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายก่อน แล้วค่อยพากลับไปเขาชิงถง

"ขอรับ"

และตอนนี้เอง เจ้าอารามโยวชิงกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็มาถึงเขาชิงถงแล้ว

แต่ว่า อายุของเจ้าอารามเองก็น่าจะมากแล้วกระมัง?

เรื่องนี้นางก็ไม่กล้าถามมาตลอด

แล้วก็เป็นไปตามคาด พวกเขาเดินเข้ามาถึงทางเข้าเขาชิงถงแล้ว

และพอเข้าไป ก็มีคนมาขวางตรงหน้าพวกเขา

"ท่านคือใครหรือ?"

"เจ้าอารามโยวชิง" ซางจื่อตอบ

องครักษ์พอได้ยินคำนี้ ก็ตกตะลึงมาก จากนั้นก็รีบคารวะให้กับเจ้าอารามโยวชิง

"ไม่ทราบว่าเจ้าอารามจะเข้ามา เสียมารยาทไปเสียแล้ว"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็รู้สึกศรัทธาเพิ่มขึ้นอีก ดูเอาเถอะ ขนาดคนของเขาชิงถงก็ยังให้เกียรติเจ้าอารามเลย

"พาข้าไปพบคุณชายใหญ่ของพวกเจ้าเถอะ"

"เชิญเจ้าอาราม"

องครักษ์เหลือบมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเครียดขึ้นมา คงไม่ใช่ไม่ให้นางเข้าไปหรอกใช่ไหม?