อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2302

องครักษ์ของเขาชิงถง ก็ยังให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเข้าไป ไม่ถามอะไรมากอีก

แต่ว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังรู้สึกว่าสายตาที่พวกเขามองตนเองนั้นแปลกไป แปลกแบบพูดไม่ถูก

นางรู้สึกแย่มาก และรู้สึกโกรธหน่อยๆ ด้วย

ก่อนหน้านี้ ใครเห็นนางก็ล้วนต้องเคารพศรัทธา อยากจะเข้าใกล้นางกันไม่ใช่หรือ?

นางเคยเจอสายตาแบบนี้เสียที่ไหน

"เจ้าอาราม เขาชิงถงมีอะไรยอดเยี่ยมกัน? ท่าทีพวกเขาหยาบคายมาก" นางติดตามอยุ่ข้างกายเจ้าอาราม เอ่ยคำนี้ข้นมาด้วยเสียงแผ่วเบา

เจ้าอารามโยวชิงเหลือบมองนางผาดหนึ่ง

"เสียมารยาทตรงไหนกัน?"

"ท่านไม่รู้สึกหรือ? ท่านเป็นเจ้าอารามยอดเขาโยวชิง ต่อให้เสด็จพี่กับจักรพรรดิแคว้นเจาพอเจอท่าน ก็ยังต้องถอยให้สามก้าวเลย แต่คนของเขาชิงถงที่นเป็นแค่องครักษ์เล็กๆ ไม่กี่คน กลับทำเหมือนมีตัวตนเทียบเท่ากับท่าน ไม่ได้ดูเคารพกันเลย"

"ฝูอวิ้น" เจ้าอารามจู่ๆ ก็เรียกนางขึ้นมา

"มีอะไรหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกประหลาดใจ

"เจ้ารู้สึกไหมว่าตัวเองเปลี่ยนไปมาก?"

"เปลี่ยนไปหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นงงงัน นางเปลี่ยนไปมากหรือ? ไม่น่ามีนี่นา?

"ก่อนหน้านี้ตอนที่เจอเจ้า เจ้ายังเป็นแค่องค์หญิงราชวงศ์ที่ใสซื่อบริสุทธิ์คนหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นเนื่องจากมีโชคคุ้มครอง ดังนั้นจึงดูไร้เดียงสาใจดีและยังทรงสง่าอีกด้วย"

"เจ้าอารามจะบอกว่าตอนนี้ข้าดูไม่ใจดีแล้วหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถามขึ้น

"เจ้าตอนนี้ ก็เป็นแค่หญิงสาวที่คิดเล็กคิดน้อยคนนึงเท่านั้น" เจ้าอารามถอนใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะในถ้ำภูเขาตอนนั้นเกิดเรื่องขึ้น เขาก็ไม่มีทางให้นางอยู่ข้างกายตลอดแบบนี้แน่ แต่ว่าท้ายสุด เขาก็ยังต้องรับผิดชอบอยู่ดี หาสถานที่ที่ปลอดภัยแห่งหนึ่งให้กับนาง

แต่ตอนนี้พอมองใบหน้าขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น โชคของนางก็ลดลงสลายหายอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของนางเองก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปแล้วด้วย

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก่อนหน้านี้ จู้จี้จุกจิกคิดเล็กคิดน้อยเรื่องที่องครักษ์เคารพตนเองหรือไม่ที่ไหนกัน?