อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2303

ถังอู๋เจวี้ยนยิ้ม ยิ้มอย่างสดใสราวสายลมจันทร์กระจ่าง

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่ข้างๆ พอเห็นเขายิ้มเช่นนี้ ก็ไม่รุ้ว่าเพราะอะไร ในใจก็อุ่นวาบขึ้นมา และผ่อนคลายลงมาด้วย

จู่ๆ นางก็ได้รับการปลอบประโลมจากบนตัวของถังอู๋เจวี้ยน

ความรู้สึกนี้อธิบายไม่ได้เลย

แต่นางรู้สึกว่า การอยู่ข้างกายถังอู๋เจวี้ยนอาจจะเป็นตัวแทนถึงความมั่นคงอย่างหนึ่งก็ได้

ไม่ว่านางก่อนหน้านี้จะเลือกใคร จะองค์รัชทายาทแคว้นเจาก็ดี หรือว่าอ๋องเจวี้ยนก็ดี กระทั่งเจ้าอารามโยวชิง หรือซือถูไป๋ก่อนหน้านี้ อยู่กับพวกเขาแล้วก็ยังไม่สามารถมั่งคงได้เลย

อันดับแรก องค์รัชทายาทเองก็มีการแย่งชิงตำแหน่ง ไม่มั่นคงแน่นอน

อ๋องเจวี้ยนตอนนี้ก็ใกล้จะอยู่ในเมืองหลวงแคว้นเจาไม่ได้แล้ว หลังจากนี้หนทางข้างหน้าก็ไม่ชัดเจน ยังไม่รู้ว่าจะต้องไปทางไหน

ซือถูไป๋ ได้ยินว่าผู้นำตระกูลอาวุโสซือถูก็ใกล้จะหมดความโปรดปรานแล้ว เพื่อโรงยาทงฝูแห่งเดียวก็ยังต้องแก่งแย่งชิงดี

ส่วนเจ้าอาราม ก็จับทางได้ลำบากมาก ยิ่งไปกว่านั้นอายุเองก็เหมือนจะมากกว่านางพอควร

ดังนั้น คนเหล่านั้นอันที่จริงก็ไม่เหมาะกับนางเลย

นางเหนื่อยแล้ว คัดจนเหนื่อย เลือกจนเหนื่อยแล้วจริงๆ

พอเข้ามายังเขาชิงถง ทิวทัศน์ที่นี่ก็ทำให้นางผ่อนคลายลงมา ตอนนี้พอมาเห็นรอยยิ้มอบอุ่นของถังอู๋เจวี้ยนอีก นางก็ยิ่งรู้สึกว่าถังอู๋เจวี้ยนเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมกับนางที่สุด

ถ้าแค่นางกลายเป็นนายหญิงของเขาชิงทง ก็สามารถอยู่กินอย่างสุขสบายได้เช่นกัน

ใบหน้าของถังอู๋เจวี้ยนเองก็ไม่ได้แพ้ให้กับใคร

ตอนนี้แม้นางจะยังไม่สนใจตัวเขา แต่ชายหนุ่มรูปงานคนหนึ่งแบบนี้ นางเชื่อว่าให้เวลานางสักหน่อย นางจะชอบเขาได้แน่

พอคิดถึงจุดนี้ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็แทบจะอยากถามคำถามที่กังวลมากที่สุดออกมาแล้ว

"คุณชายถัง หลังจากข้าขึ้นมาเขาชิงถงก็พบว่า เขาชิงถงไม่ได้ด้อยกว่าเมืองเล็กๆ ที่มั่งคั่งเลย เขาชิงถงเช่นนี้ ราชวงศ์ไม่เคยคิดเข้ามาครอบครองบ้างเลยหรือ? ตระกูลถังของพวกเท่านถือว่าตั้งตนเป็นใหญ่ในภูเขาหรือเปล่า? จักรพรรรดิเจาไม่ติดใจอะไรบ้างหรือ?"