อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2304

ถังอู๋เจวี้ยนหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้ เขาหัวเราะไม่ได้อย่างอบอุ่นแล้ว

ใครก็มองออก ในสายตาเขามีความห่างเหินเย็นชา

"ท่านพี่"

ถังอู๋เยว่สวมหมวกคลุมหน้าเข้ามา

พอเขามา หัวข้อสนทนาก็หยุดลงชั่วคราว

สายตาขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็อดตกไปอยู่บนตัวถังอู๋เยว่ไม่ได้

"อู๋เยว่ นี่คือเจ้าอารามโยวชิง กับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น" ถังอู๋เจวี้ยนบอกกับน้องชาย

ถังอู๋เยว่หันตัวกลับมา คารวะกับเจ้าอารามโยวชิงก่อน

"ได้ยินชื่อเสียงเจ้าอารามมานาน วันนี้พอได้พบเจอ อู๋เยว่รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง"

"คุณชายน้อยดูเหมือนจะดีขึ้นมากเลย?" เจ้าอารามโยวชิงมองเขาอย่างประหลาดใจ

"ใช่แล้ว"

คำว่า "ใช่แล้ว" นี้ คนทั้งหมดที่นี่ล้วนฟังออกถึงความยินดีและความร่าเริง

เจ้าอารามเองก็หัวเราะตามขึ้นมา "ความดีความชอบของพระชายาอ๋องเจวี้ยนหรือ?"

"ใช่แล้ว วิชาแพทย์ของพี่หญิงฟู่ยอดเยี่ยมเก่งกาจมาก เจ้าอารามน่าจะเคยเจอพี่หญิงฟู่แล้วกระมัง? รู้สึกว่านางกับอ๋องเจวี้ยนเป็นคู่สวรรค์สร้างเลยใช่ไหม?"

ถังอู๋เจวี้ยนไม่เคยเห็นน้องชายพูดมากขนาดนี้มาก่อนเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ยังคุยอย่างกระตือรือร้นด้วย

ดูท่า ฟู่จาวหนิงจะมีตัวตนสูงมากในใจเขาจริงๆ

เจ้าอารามแค่ยิ้มไม่พูดอะไร

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่รอให้ถังอู๋เยว่หันมาคารวะนาง คิดไม่ถึงว่าหลังจากเขาคารวะเจ้าอารามแล้วก็จะคุยกับเขาขึ้นมาเสียอย่างนั้น ยิ่งไปกว่านั้นยังคุยถึงฟู่จาวหนิงอีกต่างหาก

พอคุยขึ้นมาแบบนี้ ก็เหมือนมองข้ามนางไปแล้ว โยนนางทิ้งไว้ข้างๆ ไม่สนใจ

นางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมาหน่อยๆ

แต่ก่อนตอนที่นางยังอยู่ที่ต้าชื่อ ไม่เคยต้องเจอกับการปฏิบัติด้วยเช่นนี้เลย

"อันที่จริง" นาเงอ่ยขึ้น "เจ้าอารามก่อนหน้านี้ก็ทำนายชะตาให้อ๋องเจวี้ยนกับพระชายาแล้ว บอกว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันไม่ใช่วาสนาที่ดี..."

พอนางพูดมาเช่นนี้ สีหน้าของถังอู๋เยว่ก็ขรึมลงทันที

แม้ว่าเขาจะสวมหมวกคลุมหน้าอยู่ คนอื่นมองไม่เห็นสีหน้าเขา แต่บรรยากาศก็แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ถังอู๋เจวี้ยนเข้าใจน้องชายดี รู้ว่าเขาโกรธแล้วจริงๆ

"เจ้าอาราม เรื่องนี้จริงหรือ?" ถังอู๋เยว่ยังคงไม่คุยกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตรงๆ แต่หันไปขอหลักฐานจากเจ้าอาราม

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำได้แค่มองไปทางเจ้าอาราม ใช้สายตาอ้อนวอนเขา

ถูกคนถามเช่นนี้ นางเองก็ยังต้องรักษาเกียรติอยู่นะ

"คุณชายน้อย เรื่องนี้มันซับซ้อน ไม่ใช่เรื่องที่จะพูดจนกระจ่างได้ในคำไม่กี่คำ" เจ้าอารามเอ่ยขึ้นช้าๆ

ถังอู๋เยว่หัวเราะขึ้นมา "ข้าไม่เห็นว่าจะซับซ้อนเลย อันที่จริงก็ชัดเจนมากด้วย องค์หญิงใหญ่คิดว่า อ๋องเจวี้ยนจะรับท่านไปเป็นพระชายารึ?"

ถังอู๋เจวี้ยนยกถ้วยชาขึ้น ดื่มชายอย่างสงบ

เขาไม่คิดจะตัดบทน้องชาย และไม่คิดจะห้ามให้อู๋เยว่พูดต่อด้วย

คำพูดเหล่านี้อันที่จริงเขาก็อยากพูดอยู่ แต่ตอนนี้เจ้าอารามอยู่ที่นี่ ด้วยมิตรภาพที่มีต่อเจ้าอาราม เขาจะพูดหักหาญน้ำใจขนาดนั้นไม่ได้

แต่อู๋เยว่ทำได้อยู่ ถึงยังไงเขาก็เป็นแค่เด็กหนุ่มคนึงที่ป่วยมานานแล้ว

จะไปคิดเล็กคิดน้อยกับเขาทำไมกัน?

เจ้าอารามเหลือบมองถังอู๋เจวี้ยน

นี่คือปล่อยแล้วหรือ?

เขาเองก็จนใจ ฝูอวิ้นทำไมต้องคิดแต่จะราดน้ำมันเข้ากองไฟ?

คำพูดเมื่อครู่ เขาแค่รับมือส่งๆ ไปก็พอแล้ว นางจะโผล่ออกมาเพื่ออะไร?