อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2305

"คุณชายน้อย ข้าไม่ได้พูดแบบนี้"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจำใจต้องออกมาชี้แจงให้ตัวเอง

ตอนนี้นางกล้ายอมรับเสียที่ไหน? ต่อให้นางจะคิดแบบนั้นจริง ตอนนี้พอเห็นท่าทางของถังอู๋เยว่ นางก็ไม่กล้ายอมรับหรอก

จะว่าไป เป้าหมายของนางตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นถังอู๋เจวี้ยนแล้ว

ถ้าหากมาบอกต่อหน้าถังอู๋เจวี้ยนว่าแต่ก่อนนางรู้สึกว่าอ๋องเจวี้ยนน่าจะแต่งกับนางจริง นั่นไม่ใช่หมายความว่านางเดิมทีก็อยากเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนมากหรอกหรือ?

ถังอู๋เจวี้ยนถ้ารู้สึกติดใจมาก เช่นนั้นนางก็คงไม่มีโอกาสแล้วสิ

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้านางแต่งงานกับถังอู๋เจวี้ยน ถังอู๋เยว่ก็จะกลายเป็นน้องสามีของนาง

ถังอู๋เจวี้ยนรักและให้ความสำคัญกับน้องชายคนนี้มาก คงไม่มีทางชายตามองนางที่ทำให้ถังอู๋เยว่โมโหหรอก

"ข้าไม่ได้คิดแบบนี้จริงๆ" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำใจให้สงบลงมา เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า "เพียงแต่แต่ก่อนมักได้ยินว่าชะตาของข้ากับอ๋องเจวี้ยนต้องกัน จึงเคยจินตนาการถึงอยู่ ถ้าหากข้าเขากลายเป็นสามีภรรยากันจริง มันก็๗ะเป็นเรื่องดีต่อบ้านเมืองและประชาชนนี่"

นางหัวเราะเบาๆ เอ่ยต่อว่า "ข้าก็แค่อยากทำตามลิขิตฟ้า อยากใช้โชคที่ข้ามีเพื่อทำบางอย่างให้กับพระชาชนใต้หล้า แต่ว่าต่อมาอ๋องเจวี้ยนก็มีพระชายาอ๋องเจวี้ยนแล้ว เช่นนั้นข้าเองก็ทำได้แค่อวยพรจากใจจริง และก็ไม่มีความคิดนั้นอีก"

นางรู้สึกว่าตนเองพูดแบบนี้ดูสง่างามแล้ว เชื่อว่าคำพูดนี้จะกล่อมถังอู๋เยว่ได้แน่ ให้เขาเลิกจิกกัดนางเสียที

ดังนั้น พอพูดจบนางจึงมองเขาอย่างสงบๆ ดูสง่างาม

แต่คิดไม่ถึงว่า ปฏิกิริยาของถังอู๋เยว่กับแตกต่างจากที่นางคิดไว้อย่างสิ้นเชิง

"พรวด ฮ่าๆๆๆ!"

ถังอู๋เยว่งงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองเขาอย่างงงงัน

ไม่ใช่สิ นี่มีอะไรน่าขำกัน?

ถังอู๋เยว่ไม่ได้จิกกัดนางต่อไม่ยอมปล่อย

เขาหัวเราะบอกกับเจ้าอารามว่า "เจ้าอาราม หลังจากนี้ท่านน่าจะไม่ต้องทำนายวาสนาแต่งงานให้อ๋องเจวี้ยนแล้วกระมัง? อ๋องเจวี้ยนกับพี่หญิงฟู่เป็นคู่ที่เหมาะสมที่สุดในใต้หล้าอยู่แล้ว"

เขาบอกกับถังอู๋เจวี้ยนต่อว่า "ท่านพี่ ข้าไปก่อนล่ะ"

เขายังต้องไปขุดยาทำความรู้จักยากับพี่หญิงฟู่กับผู้อาวุโสจี้อีก ไม่อยากจะเสียเวลากับองค์หญิงใหญ่โง่เง่าที่นี่อีกแล้ว

"อืม ไปเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ ฟังคำพี่หญิงฟู่ของเจ้าด้วย" ถังอู๋เจวี้ยนกำชับมาคำหนึ่ง

"เข้าใจแล้ว"

"หยุดก่อน คุณชายน้อย!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นร้องเรียกเขา แต่ถังอู๋เยว่ก็ไม่สนใจนางเลย รีบเดินออกไปแล้ว

คิดว่าเขาไม่รู้หรือ?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้ตามเจ้าอารามมายังเขาชิงถง เป็นไปได้มากว่าจะมาขอให้พวกเขารับนางไว้

เขาไม่อยากอยู่ฟังที่นั่นต่อ เพราะรู้ว่าพี่ชายจะจัดการเรื่องนี้ได้

เขาไม่อยากไปแทรกแซงการตัดสินใจของพี่ชาย

จะให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่ต่อหรือไม่ พี่ชายเป็นคนตัดสินใจก็พอแล้ว

แต่ถ้ายังอยู่ฟังที่นั่นต่อ เขากลัวว่าตัวเองจะทนไม่ไหวแล้วแดกดันองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นขึ้นมา

"นางเองก็เป็นเด็กที่น่าสงสาร"

หลังจากผู้อาวุโสจี้ได้ฟังก็ส่ายหัวถอนใจ

"น่าสงสารมากจริงๆ ทั้งที่มีตัวตนขนาดนั้นแท้ๆ โตมาขนาดนี้แล้วก็ยังไม่เคยคิดที่จะเตรียมทางหนีทีไล่ให้ตนเองล่วงหน้า ในมือก็มีแค่ร้านรวงไม่กี่ร้าน ก็ผู้ดูแลและลูกน้องอีกไม่กี่คน นางคิดว่านั่นเป็นคนที่นางใช้การได้หรือ?"

ฟู่จาวหนิงฟังคำพูดของถังอู๋เยว่แล้ว ก็รู้สึกประหลาดใจหน่อยๆ "นี่เจ้ารู้เรื่องของฝูอวิ้นด้วยหรือ?"

ในมือองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมีอะไรอยู่ ถังอู๋เยว่ก็ยังรู้ด้วย?

ถังอู๋เยว่หัวเราะขึ้นมา "แน่นอน พี่ชายข้าอันที่จริงมีเรื่องอะไรก็ไม่เคยปิดบังข้า แต่ก่อนเขารู้ว่าข้าออกไปไหนไม่ได้ ทุกครั้งที่กลับมาเขาชิงถง ก็จะเล่าเรื่องด้านนอกให้ข้าฟังอยู่ตลอด"