อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2427

เซียวหลันยวนเดิมทีไม่คิดจะพาฟู่จาวหนิงเข้าไป

แต่พอคิดว่าทางเข้านี้เดิมทีก็เป็นฟู่จาวหนิงที่หาเจอ ยิ่งไปกว่านั้นหลายวันนี้นางเองก็อยู่แต่ในตำหนักฝูกวงคงจะเบื่อเต็มที่แล้ว

เดิมทีนางเองก็ไม่ใช่หญิงสาวที่อ่อนแอขี้ขลาดด้วย ถ้าเพราะนางตั้งท้องแล้วต้องมองนางเป็นคนบอบบาง คอยห้ามไม่ให้ทำทุกสิ่งอย่าง เช่นนั้นเวลาที่เหลืออีกตั้งนานก่อนคลอด จะไม่ให้นางได้ทำอะไรหรือกล้าทำอะไรเลยอย่างนั้นหรือ?

"เช่นนั้นพวกเราก็เข้าไปด้วยกันเถอะ แต่เจ้าต้องจับข้าไว้ให้แน่นนะ"

เซียวหลันยวนกำชับขึ้นมาคำหนึ่ง แต่ยังรู้สึกว่าไม่เพียงพอ จึงอดพูดขึ้นมาไม่ได้ "วิธีปกป้องตนเองที่เจ้ามีอยู่ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เจ้าก็ใช้ออกมาได้เลย ไม่ต้องสนใจข้า"

เขารู้มาตลอด

เหมือนกับวิธีการที่นางปิดกั้นกลิ่นอายลมหายใจของนางได้ก่อนหน้านี้

เขามีกำลังภายในลึกล้ำแบบนี้ก็ยังจับเสียงลมหายใจนางไม่ได้ จะต้องใช้วิธีที่พิเศษมากแน่ๆ

เซียวหลันยวนถึงแม้จะรู้ว่านางมีความสามารถนี้ แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันแน่ แล้วเขาเองก็ไม่เข้าไปถามด้วย

แต่ถ้าหากเจอเข้ากับอันตราย เขาก็หวังว่าฟู่จาวหนิงจะไม่ต้องสนใจเขา แล้วใช้วิธีนั้นของตนเองเสีย แค่นางปลอดภัยก็พอ

"หลังจากนี้ข้าจะไม่ถามอะไรอีก" เขาเสริมมาอีกคำหนึ่ง

ฟู่จาวหนิงกุมมือเขาไว้ รู้สึกทั้งน่าขัน และรู้สึกซาบซึ้งหน่อยๆ ด้วย

"ได้ ข้ารับปากท่าน ท่านไม่ต้องกังวลข้าเลย ข้ามีความสามารถดูแลตัวเองอยู่"

ยิ่งไปกว่านั้นยังปกป้องเขาได้ด้วย

นางเองก็ไม่หวังให้เซียวหลันยวนเอาแต่ปกป้องนางอยู่ตลอดเหมือนเครื่องเคลือบลายครามแบบนี้

ตอนนี้อาการแพ้ท้องของนางยังไม่มีอะไรนัก ร่างกายยังแข็งแรงดีอยู่ ถ้ามีอะไรก็ไม่ยอมให้นางเข้าร่วมไม่ยอมให้นางสัมผัสไปหมด ยังเหลืออีกตั้งหลายเดือนกว่าเด็กจะคลอด นางคงได้เบื่อตายก่อนแน่ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้นางก็พักอยู่ในตำหนักฝูกวงด้วย

ด้านล่างตำหนักฝูกวงมีสถานการณ์แบบไหน นางเองก็อยากจะรู้ให้ชัดเจนเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นพักอยู่แบบนี้ก็ไม่ค่อยสบายใจ

เซียวหลันยวนได้รับการรับประกันจากนาง ก็วางใจลงมาแล้ว

ทั้งสองคนจูงมือกัน เดินเข้าไปในทางเขานั่น

พอคนเข้าไป ประตูก็ปิดลงมาเองอีกครั้ง

นางยื่นมือไปเคาะเบาๆ ตรงจุดนั้น

ตรงหน้าพวกเขา ปรากฏทางเข้าที่พื้นขึ้นมา

พอสำรวจลงไป ก็มีแท่นลอยแท่นหนึ่ง ถักจากเชือกป่านเส้นหยาบ

เขาพาฟู่จาวหนิงกระโดดลงไป ยืนอย่างมั่นคง

พื้นด้านบนก็ปิดอีกครั้ง

ด้านหน้าแท่นลอยเป็นบันไดที่ทอดยาวลงไป

พวกเขาสบตากัน จูงมือกันเดินลงบันไดไป

พอลงบันได รอบๆ ก็มีเชิงเทียนขึ้นมา

"ข้าจะจุดไฟนะ" เซียวหลันยวนจุดเทียนบนกำแพงข้างๆ ทำให้บริเวณด้านหน้าดูกว้างขึ้นมา

ข้างๆ มีตู้อยู่ใบหนึ่ง ข้างบนวางเสื้อผ้าบางส่วนไว้