อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2535

ซางจื่อเองก็ค่อนข้างกังวล

เพราะทหารของพวกเขาเดิมทีก็มีไม่มาก

อ๋องเจวี้ยนเองก็พาคนมากขนาดนั้นไปที่เมืองอวิ๋นจิงด้วย

ยังไม่รู้ว่าที่เมืองอวิ๋นจิงสู้กันอย่างไรบ้างแล้ว

ต่อให้ชนะ ก็น่าจะหมดเรี่ยวแรงกันแล้ว

ต่อให้ได้รับจดหมายของพวกเขา แล้วเร่งเดินทางมาเมืองหลีแค่ไหน ระหว่างทางก็น่าจะใช้กำลังวังชาไปจนหมด

แล้วมาเจอกับกำลังทหารที่มากขนาดนี้ในเมืองหลี น่าจะสู้ได้ลำบากอยู่จริงๆ

และพอสู้จนถึงท้ายสุด หากบาดเจ็บล้มตายกันจำนวนมาก สำหรับพวกเขาก็ไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีเฉลิมฉลองเลย

ตงฉิงตอนนี้เดิมทีก็ขาดคนมากอยู่แล้ว

"ไม่ต้องกังวลขนาดนั้น" ซืออวี๋ชิงจวินเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

ซางจื่อเองก็นั่งลงมา มองไปทางเมืองหลี "ตอนนี้ต้าชื่อ แคว้นเจาหรือกระทั่งแคว้นหมิ่น น่าจะยังไม่ทันมีปฏิกิริยาอะไร ดังนั้นที่ตงฉิงจึงยังผ่อนคลายได้อีกหน่อย"

ซางจื่อคิดถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตงฉิง

"แต่ถ้าหากพวกเขามีปฏิกิริยากันขึ้นมา จะคิดเข้ามาแบ่งแยกตงฉิงกันไหม?"

ถึงอย่างไรตงฉิงก็เป็นแคว้นเล็กที่มีทรัพยากรมากมายและทิวทัศน์งดงามจนเลื่องชื่อทั้งใต้หล้า

ก่อนหน้านี้พวกเขาล้วนไม่รู้ว่าซากปรักหักพังของตงฉิงอยู่ที่ไหน และคิดกันว่าคงพังยับเยินจากภัยธรรมชาติครั้งนั้นไปแล้ว คาดเดาว่าภูเขาสายแร่พวกนั้นคงถูกทำลายไปหมดแล้ว

ดังนั้นการที่พวกเขาจะลงทุนแรงคนกับกำลังทรัพย์มาสำรวจและขุดค้น มันดูไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

ถึงอย่างไรแคว้นของพวกเขาตอนนี้ก็เพียงพอแล้ว ตงฉิงเป็นแค่ส่วนเสริมสำหรับพวกเขาเท่านั้น

แต่ถ้าหากตอนนี้สถานการณ์ของตงฉิงหลุดรอดออกไป รู้ว่าอ๋องเจวี้ยนนำมาก่อนก้าวนึงและหาเมืองหลวงจักรพรรดิกับเมืองอีกหลายแห่งของตงฉิงเจอก่อนแล้ว รู้ว่าภูเขาสายแร่ยังคงอยู่ เช่นนั้นพวกเขาจะต้องเกิดความคิดขึ้นอีกแน่นอน

เข้ามาเอาเปรียบแบบได้เปล่า พวกเขายินดีอยู่แล้ว

แม้จะดูไร้ยางอายมาก แต่มันก็คือเรื่องจริง