อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2536

"นายท่าน พวกเราอยู่ดูที่นี่มาสองวันแล้ว ยังจะดูต่อไปอีกไหม?"

ซางจื่อรู้สึกว่าพวกเขาดูอยู่ที่นี่มาสองวัน สู้ไปนั่งคิดหาวิธีตีเนียนเข้าเมืองอีกครั้งจะดีกว่า แล้วดูว่ามีอะไรที่จะช่วยอ๋องเจวี้ยนได้บ้าง

พวกเขาก่อนหน้านี้เนียนเข้าเมืองมาแล้วรอบหนึ่ง

แต่ว่าสถานการณ์ของเมืองหลีแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากที่พวกเขาจินตนาการกันไว้

การเข้าไปครั้งนั้น ซางจื่อก็ยังรู้สึกว่าไม่ค่อยได้อะไรมาเลย แค่ได้เห็นว่าในเมืองหลีมีสภาพแบบไหนก็เท่านั้น

"ดูอีกหน่อย"

ซืออวี๋ชิงจวินกลับไม่ร้อนรนเลยแม้แต่น้อย

"ซางจื่อเอ๋ย เจ้าเองก็ต้องรู้จักอดทนหน่อย เมื่อคืนนี้ที่สอนเจ้าสังเกตดาว มองอะไรออกบ้างล่ะ?"

"เรียนนายท่าน ซางจื่อโง่เขลานัก" ซางจื่อพอได้ยินก็รู้สึกละอายใจขึ้นมา

ซืออวี๋ชิงจวินเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง

"เจ้าน่ะ ยังต้องขัดเกลาอีก"

ตอนแรกซางจื่อถูกองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเกลี้ยกล่อม ให้ส่งนางไปที่เขาชิงถง

น่าเสียดาย ตอนนั้นคนที่ฝ่าบาทต้าชื่อส่งมาจับตัวฝูอวิ้นก็เฝ้าอยู่ที่ตีนเขาชิงถงพอดี องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถูกพากลับไปที่ต้าชื่อ พอซางจื่อกลับมา เจ้าอารามก็ไม่ได้ตำหนิกล่าวโทษอะไร ยังคงเก็บเขาไว้

ไม่งั้นตอนนั้นซางจื่อก็ถือได้ว่าเป็นคนทรยศแล้ว

แต่ว่า เขาก็ใช้ชีวิตในยอดเขาโยวชิงตั้งแต่เด็ก ไม่ค่อยมีประสบการณ์ทางโลกมากนักจริงๆ

ปีนี้พอลงจากเขา ไปยังแคว้นเจา ต้าชื่อ จนมาถึงตงฉิง ก็ถือว่ามีการพัฒนาอยู่

ซางจื่อก็เอาแต่คิดว่าพวกเขาควรจะลงไปเตรียมอะไรบ้าง จะได้ช่วยเหลืออ๋องเจวี้ยนได้

แต่สำหรับซืออวี๋ชิงจวินแล้ว สถานการณ์นี้ เหตุการณ์เช่นนี้ ถือเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้ทดสอบและพัฒนาความสามารถในการสังเกตดาวของตัวเอง

ในฐานะสายเลือดราชครู เขาควรจะอยู่ในตำแหน่งที่ควรอยู่ ทำในเรื่องที่ควรทำ

อย่างเช่นครั้งนี้ เขาก็กำลังคำนวณอยู่ตลอด ว่าเมืองหลีหลังจากนี้จะเจอกับเรื่องอะไร ดวงชะตาตงฉิงมีการเปลี่ยนแปลงอะไร รวมไปถึง แสงแห่งดาวจักรพรรดิของเซียวหลันยวน จะเจิดจ้ายิ่งขึ้นหรือว่าหม่นหมองลง