อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2537

เมืองหลีอยู่ในสายตา

ตอนที่เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างเห็นเมืองหลีอยู่ลิบๆ ในใจก็ถอนใจโล่งออกมา

พอเข้าเมืองหลี สำหรับเขาแล้วก็ถือว่าเรื่องราวทั้งหมดคลี่คลายลงเรียบร้อย

เขารู้สึกว่าพอเข้าเมืองหลี ในมือเขาก็มีคนมากมายให้ใช้งานแล้วต่อให้เซียวหลันยวนยังไม่ตาย แล้วรอดมาได้จริง การลุกออกมาจากในซากปรักหักพังนั่นแล้วไล่ตามเข้ามา พอเขาเข้าไปในเมืองหลีได้ มันก็ไม่มีประโยชน์อีกแล้ว

สามพันคนนั่นของเซียวหลันยวน สู้คนมากมายในเมืองหลีของเขาไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้นในเมืองหลี ตอนนี้ก็ถือว่าเป็นถิ่นของเขาด้วย

อยู่ในถิ่นที่เขาจัดวางเอาไว้นานแล้ว เซียวหลันยวนยังจะมีโอกาสชนะอีกหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้นคนของเซียวหลันยวนยังไม่ตามเข้ามา ก็น่าจะจบสิ้นไปแล้วจริงๆ

เขาได้ยินเสียงหอบหายใจหนักๆ ของคนแบกเกี้ยวทั้งสี่

ก่อนหน้านี้หนึ่งวันหนึ่งคืน เขาไม่ได้ให้คนแบกเกี้ยวสี่คนนี้หยุดลงพักผ่อนเลย

เร่งเดินทางมาตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน

ตอนนี้ใกล้จะถึงเมืองหลีแล้ว ตอนที่เข้าเมืองหลี เขาเองก็จะดูซมซานน่าสมเพชไม่ได้

ดังนั้น เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างคิดๆ เอ่ยขึ้นว่า

"หยุดก่อน"

พอคำสั่งนี้ของเขาออกมา คนแบกเกี้ยวทั้งสี่ก็ถอนใจโล่งอย่างเห็นได้ชัด

แบกคนแล้วเร่งเดินทางตลอดแบบนี้ ต่อให้พวกเขาที่ใช้ยาจนไม่ใช่คนธรรมดา ก็ยังรู้สึกทนไม่ค่อยไหวอยู่เหมือนกัน

แล้วเส้นทางจากเมืองอวิ๋นจิงจนถึงเมืองหลี ก็ไม่ใช่ว่าเดินได้สบายๆ

โดยเฉพาะช่วงก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นถนนภูเขา แล้วยังมีทางขาดที่ต้องกระโดดข้ามคูน้ำด้วย

สถานที่ต่างๆ ของตงฉิงเดิมทีก็มีถนนมากมายที่ขาดไปตั้งแต่แรกแล้ว หรือไม่ก็มีหินร่วงลงมาขวางไว้

บางแห่งพวกเขาก่อนหน้านี้ก็จัดการอุปสรรคไปแล้ว แต่เส้นทางจากเมืองอวิ๋นจิงมาเมืองหลี เจ้าลัทธิมีคำสั่งไว้ ว่าให้คงอยู่ในสภาพเดิม

น่าจะเป็นวิธีที่เอาไว้พรางตา ไม่ให้คนรู้ว่ามีคนจำนวนมากเดินผ่านไป

นี่จึงทำให้คนแบกเกี้ยวทั้งสี่อย่างพวกเขาเดินได้ลำบากมาก

แม้ยาลูกกลอนจะดูหยาบๆ มีกลิ่นเหม็น แล้วก็ยังขนาดไม่เล็กด้วย

อธิบายได้ว่าเจ้าลัทธิไม่ได้สนใจเลยว่าพวกเขาจะกินลงไปลำบากหรือไม่

แต่พวกเขาก็ชินแล้ว หยิบยาลูกกลอนยัดเข้าไปในปาก กระทั่งยังเคี้ยวขึ้นมาด้วย

ขมจนหน้าตาบิดเบี้ยวขึ้นมาเลยทีเดียว

หลังจากกลืนยาลูกกลอนลงไป พวกเขาก็นั่งลงปรับลมหายใจ

การปรับลมหายใจนี้ พวกเขาจะหลับตาลงตามสัญชาตญาณ เข้าสู่เขตแดนที่ดูลึกลับอะไรแบบนั้น

และหลังจากที่ลมหายใจพวกเขาสงบมั่นคงลงมา เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจึงเลิกม่านออกเงียบๆ เดินลงมาจากเกี้ยว

เกี้ยวนี้ดูกว้างมาก แทบจะเทียบได้กับตัวรถม้าเลยทีเดียว

คนปกติไม่มีทางแบกเกี้ยวเช่นนี้เร่งเดินทางเป็นเวลานานได้

หลังจากเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างลงจากเกี้ยว สายตาก็กวาดไปยังคนแบกเกี้ยวทั้งสี่

ต่อให้สำหรับสี่คนนี้ เขาเองก็ไม่ได้เชื่อใจสนิทเต็มร้อย