อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2538

ตอนนี้คนแบกเกี้ยวทั้งสี่ล้วนหลับตา ไม่ขยับเขยื้อน กำลังขัดสมาธิปรับลมหายใจ

หลังจากกินยาลูกกลอนนั่นลงไป ฤทธิ์ของยาก็รุนแรงมาก

พวกเขาถ้าไม่ตั้งใจกระตุ้นปราณปรับลมหายใจดีๆ ให้ฤทธิ์ยานี้กระจายออกโดยไวที่สุดแล้วถูกร่างกายดูดซับไป เอ็นกระดูกของพวกเขาก็จะเจ็บปวดขึ้นอย่างมาก

และในขั้นตอนการปรับลมหายใจนี้ พวกเขาก็ตั้งสมาธิอย่างเต็มที่ดังนั้นพวกเขาจึงล้วนหลับตาลงปรับลมหายใจด้วยกายและใจ

ทุกครั้งในเวลานี้ คือตอนที่เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจะลงมาจากเกี้ยวเพื่อยืดเส้นยืดสาย

ตอนนี้เขาจะไปจัดการธุระส่วนตัว

เวลาแบบนี้เขาไม่เชื่อคนแบกเกี้ยวทั้งสี่เลย จึงต้องหาเรื่องให้พวกเขาทำ

และพอเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ก็ดึงหมวกคลุมศีรษะลงมา หลังจากปลดหน้ากากหนังมนุษย์ชั้นหนึ่งออกจากใบหน้าแล้ว จึงนำน้ำมาเช็ดใบหน้า

เขาถอนหายใจยาว

เขาสวมหน้ากากหนังมนุษย์มานานมากแล้ว

บางครั้งถึงจะมีโอกาสปลดหน้ากากลงมา ให้หน้าของตนเองได้โดนลมบ้าง ได้ล้างบ้าง ได้ผ่อนคลายบ้าง

และในป่าเขาที่รกร้างเช่นนี้ ก็เป็นช่วงเวลาที่เขาผ่อนคลายมากที่สุด

ผ่อนคลายยิ่งกว่าในวังตำหนักที่สร้างเสร็จอะไรนั่นเสียอีก

ตอนนี้ถ้ามีคนมาเห็นเจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง คงต้องตกตะลึงกับหน้าตาของเขาแน่

เพราะว่าคนทั้งหมดล้วนคิดว่าเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างต้องเป็นคนชั่วร้ายโหดเหี้ยม ยิ่งไปกว่านั้นอายุก็ต้องมากประมาณนึง เป็นคนแก่ชราที่ดุร้ายและชั่วร้าย แต่เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจริงๆ แล้ว กลับทำให้คนคิดไปไม่ถึงอย่างสิ้นเชิงเลยทีเดียว

ตอนนี้ถ้าฟู่จาวหนิงอยู่ที่นี่ นางเองก็จะตกตะลึงยิ่งกว่า

"เจ้าลัทธิ"

ไม่ห่างไปนักมีเสียงของคนแบกเกี้ยวดังเข้ามา

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างรู้ว่าพวกเขาปรับลมหายใจเสร็จแล้ว จึงสวมหน้ากากกลับไป ยื่นมือลูบทุกจุดให้เรียบติดแน่น แล้วจึงดึงหมวกคลุมศีรษะกลับขึ้นไป

ท่าทีเปลี่ยนไปทันที เขากลับมาดูเหมือนเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างที่ยากจะหยั่งถึงคนนั้นอีกครั้ง

เขาเดินกลับไปช้าๆ

คนแบกเกี้ยวทั้งสี่พอเห็นเขากลับมา ก็ล้วนถอนใจโล่ง

"เจ้าลัทธิ เร่งเดินทางต่อเลยไหม?"

ตรงนั้นเป็นถนนภูเขาที่พังไปแล้ว พวกเขาก่อนหน้านี้ไปสำรวจมา

ตามหลักการ ที่นั่นเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคน

แต่ตอนนี้ที่นั่นกลับมีแสงไฟขึ้นมา อธิบายอะไรได้กันล่ะ? มีคนจุดไฟขึ้นพักผ่อนที่นั่น!

"ใช่"

หางคิ้วซืออวี๋ชิงจวินเลิกขึ้นเล็กน้อย

"ดูท่าเขาจะมาแล้ว"

"นายท่าน ใครหรือ?" ซางจื่อมีปฏิกิริยาขึ้นมา "หรือว่าจะเป็นเจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง?"

"ถ้าหากข้าเดาไม่ผิด น่าจะเป็นเจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง พวกเขามาจากทางนั้น ซึ่งก็เป็นทิศทางของเมืองอวิ๋นจิง"

"นายท่าน ท่านคงไม่ใช่เดาได้ว่าเขามาจากที่ไหน ดังนั้นเลยมารออยู่ที่นี่หรอกกระมัง?"

ซางจื่อตอนนี้รู้สึกว่า ซืออวี๋ชิงจวินที่รออยู่ที่นี่มาตลอด ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผลอะไร

ความคิดของนายท่าน อันที่จริงเขาก็เดาได้ปรุโปร่งมาโดยตลอด