อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2538

ตอนนี้คนแบกเกี้ยวทั้งสี่ล้วนหลับตา ไม่ขยับเขยื้อน กำลังขัดสมาธิปรับลมหายใจ

หลังจากกินยาลูกกลอนนั่นลงไป ฤทธิ์ของยาก็รุนแรงมาก

พวกเขาถ้าไม่ตั้งใจกระตุ้นปราณปรับลมหายใจดีๆ ให้ฤทธิ์ยานี้กระจายออกโดยไวที่สุดแล้วถูกร่างกายดูดซับไป เอ็นกระดูกของพวกเขาก็จะเจ็บปวดขึ้นอย่างมาก

และในขั้นตอนการปรับลมหายใจนี้ พวกเขาก็ตั้งสมาธิอย่างเต็มที่ดังนั้นพวกเขาจึงล้วนหลับตาลงปรับลมหายใจด้วยกายและใจ

ทุกครั้งในเวลานี้ คือตอนที่เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจะลงมาจากเกี้ยวเพื่อยืดเส้นยืดสาย

ตอนนี้เขาจะไปจัดการธุระส่วนตัว

เวลาแบบนี้เขาไม่เชื่อคนแบกเกี้ยวทั้งสี่เลย จึงต้องหาเรื่องให้พวกเขาทำ

และพอเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ก็ดึงหมวกคลุมศีรษะลงมา หลังจากปลดหน้ากากหนังมนุษย์ชั้นหนึ่งออกจากใบหน้าแล้ว จึงนำน้ำมาเช็ดใบหน้า

เขาถอนหายใจยาว

เขาสวมหน้ากากหนังมนุษย์มานานมากแล้ว

บางครั้งถึงจะมีโอกาสปลดหน้ากากลงมา ให้หน้าของตนเองได้โดนลมบ้าง ได้ล้างบ้าง ได้ผ่อนคลายบ้าง

และในป่าเขาที่รกร้างเช่นนี้ ก็เป็นช่วงเวลาที่เขาผ่อนคลายมากที่สุด

ผ่อนคลายยิ่งกว่าในวังตำหนักที่สร้างเสร็จอะไรนั่นเสียอีก

ตอนนี้ถ้ามีคนมาเห็นเจ้าลัทธิเทพทำลายล้าง คงต้องตกตะลึงกับหน้าตาของเขาแน่

เพราะว่าคนทั้งหมดล้วนคิดว่าเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างต้องเป็นคนชั่วร้ายโหดเหี้ยม ยิ่งไปกว่านั้นอายุก็ต้องมากประมาณนึง เป็นคนแก่ชราที่ดุร้ายและชั่วร้าย แต่เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจริงๆ แล้ว กลับทำให้คนคิดไปไม่ถึงอย่างสิ้นเชิงเลยทีเดียว

ตอนนี้ถ้าฟู่จาวหนิงอยู่ที่นี่ นางเองก็จะตกตะลึงยิ่งกว่า

"เจ้าลัทธิ"

ไม่ห่างไปนักมีเสียงของคนแบกเกี้ยวดังเข้ามา

เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างรู้ว่าพวกเขาปรับลมหายใจเสร็จแล้ว จึงสวมหน้ากากกลับไป ยื่นมือลูบทุกจุดให้เรียบติดแน่น แล้วจึงดึงหมวกคลุมศีรษะกลับขึ้นไป

ท่าทีเปลี่ยนไปทันที เขากลับมาดูเหมือนเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างที่ยากจะหยั่งถึงคนนั้นอีกครั้ง

เขาเดินกลับไปช้าๆ

คนแบกเกี้ยวทั้งสี่พอเห็นเขากลับมา ก็ล้วนถอนใจโล่ง

"เจ้าลัทธิ เร่งเดินทางต่อเลยไหม?"