เข้าสู่ระบบผ่าน

อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 423

นางอยู่ในศษลาออกมาไม่ได้ และติดกับไปด้วยแล้ว

ฟู่จาวหนิงที่อยู่ด้านนอกเพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงที่ทำให้คนหน้าแดงหูร้อนขึ้นมา ตนเองก็รู้สึกพูดไม่ออกเหมือนกัน

หลี่จื่อเหยาโง่หรือเปล่าเนี่ย?

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนมาที่เรือนนี้หรือ? ธูปหยกขาวที่นางจุดไว้เพิ่งจะส่งเข้ามา แต่ว่าช้าเกินไปแล้ว"

ด้านนอกเรือนมีเสียงเอะอะดังลอดเข้ามาอีก

ตอนแรกฟู่จาวหนิงแค่ได้ยินเสียงหญิงสาวสองคน เหมือนว่าจะเป็นคนในหอจันทร์หยาด แต่ตอนนี้เหมือนจะมีคนมาอีก

จากนั้นก็มีคนร้องเรียกอย่างลนลานขึ้นมา "คารวะอ๋องเจวี้ยน!"

ฟู่จาวหนิงม่านตาหดลง

เซียวหลันยวนทำไมมาที่นี่กัน?

นางเองก็ไม่รู้เพราะอะไรถึงได้หลบเข้ามาในห้องเภสัชด้วยสัญชาตญาณ

ตอนนี้นางไม่อยากเผชิญหน้ากับเซียวหลันยวน

"ในศาลานี้มันเสียงอะไรน่ะ?"

พวกเขาล้วนเข้าไปในเรือน และมีคนรีบไปยังด้านนอกศาลา พอเห็นก็ร้องตกใจถอยออกไปหลายก้าว ใบหน้าแดงก่ำ

เซียวหลันยวนที่สวมหน้ากากเงินยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกว่าเลือดทั่วร่างเหมือนโดนน้ำเย็นสาดใส่

คนของพวกเขาเห็นฟู่จาวหนิงเข้ามาในหอจันทร์หยาด

เพียงแต่ไม่ได้ตามเข้ามา

เมื่อครู่ตอนที่พวกเขามาถึงนอกประตูพวกเขาก็แอบส่งสัญญาณมือกัน บอกว่าฟู่จาวหนิงยังอยู่ด้านใน

ในหอจันทร์หยาดมีคนพูดว่า เมื่อครู่รัฐทายาทเซียวเองก็เข้ามาแล้ว ดังนั้นฟู่จาวหนิงมาหาเซียวเหยียนจิ่งจริงหรือ?

"อ๋องเจวี้ยนไว้ชีวิตด้วย!"

สาวใช้ที่เห็นฉากรักกะทันหัน จู่ๆ ก็ทิ้งตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าเซียวหลันยวน

"อยู่ในนี้แน่นอน"

สาวใช้ของหอจันทร์หยาดทยอยกันคุกเข่าลง ก้มหน้าต่ำไม่กล้ามองอ๋องเจวี้ยน

พวกเขาล้วรู้ว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนเข้ามา และตรงมายังเรือนนี้ ตอนนี้ในเรือนไม่ใช่ว่ามีเสียงหญิงสาวลอดออกมาหรือ?

นอกจาพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็ไม่มีหญิงสาวคนอื่นอยู่อีก จะบอกว่าเป็นท่านหญิงอวิ๋นเหยา พวกนางก็กลับออกไปแล้วนี่นา

"ได้ยินว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนมาพบรัฐทายาทเซียวอีกแล้ว"

ตอนนี้เอง ด้านนอกก็มีกลุ่มคนหลั่งไหลเข้ามา ล้วนเป็นพวกคนมีอันจะกินที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุราทั้งสิ้น คนเหล่านี้เมื่อครู่ก็ร่วมดื่มอยู่กับเซียวเหยียนจิ่ง

"รัฐทายาทเซียวบอกว่ามีคนยอดเยี่ยมมาหา ดังนั้นจึงรีบวิ่งออกมาเลยนี่นา...อึก อ๋อง...อ๋องเจวี้ยน!"

พวกเขาที่เฮโลกันเข้ามาพอเห็นเซียวหลันยวนก็ตกใจสะดุ้งโหยง สร่างเมากันในพริบตา

ในศาลายังมีเสียงชายหนุ่มหญิงสาวลอดออกมาอีก พวกเขาก็ถลึงตาโต ใบหน้าขาวซีดกันหมดแล้ว

"ให้ตายเถอะ รัฐทายาทเซียวกลัดมันขนาดนี้เชียว?"

ประวัติการอ่าน

No history.

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส