อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 431

"แต่ว่า เขาปฏิเสธหรือ?"

เซียวหลันยวนพยักหน้า "ใช่ เขาปฏิเสธแล้ว"

"ฮองเฮาขายหน้าจนหมดจดต่อหน้าฮูหยินหรงเยว่ เพราะนางคิดว่าเรื่องนี้ถ้านางเอ่ยปากเองคือมั่นใจไปเก้าส่วนแล้ว ผลลัพธ์คือทำให้ฮูหยินหรงเยว่ก็ถูกฟู่จิ้นเชินปฏิเสธอีกครั้ง นางตอนนั้นก็อับอายจนแทบจะไปโขกเสาอยู่แล้ว"

"นี่มันอ่อนแอเสียจริง"

และเพราะชายหนุ่มที่อยากออกเรือนด้วยไม่ยินยอมรับนางเป็นภรรยา ดังนั้นเลยอยากจะตายหรือ?

แต่ดูฮูหยินหรงเยว่ก็ไม่เหมือนพวกที่จะยอมเป็นยอมตายง่ายแบบนั้นเลยนี่นา

"ตอนนั้นเพื่อไม่ให้เรื่องบานปลายจนจัดการไม่ไหว องค์รัชทายาทก็น่าจะอณุญาตอะไรบางอย่างให้กับฮู่หยินหรงเยว่ ดังนั้นตอนที่องค์รัชทายาทขึ้นครองบัลลังก์ หลังจากที่นางขึ้นเป็นฮองเฮา จึงให้ประโยชน์บางอย่างกับฮูหยินหรงเยว่ กลายมาเป็นเบื้องหลังของนาง"

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้

"แต่ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้น่าจะไม่ได้ง่ายดายเช่นนี้? แค่เพื่อหน้าตาเท่านั้นหรือ?"

"พวกเขาต่อมาจะต้องมีแผนชั่วอะไรอยู่แน่ๆ อย่างเช่นหอจันทร์หยาดของฮูหยินหรงเยว่นี้ อันที่จริงมีเงินของฮองเฮาอยู่ด้วย นี่อาจจะเป็นลู่ทางหาเงินให้ตนเองของฮองเฮาอีกทางก็ได้ ยิ่งไปกว่านั้นฮองเฮามีเรื่องอะไรที่ไม่ค่อยสะดวกจัดการในวัง ก็สามารถให้หอจันทร์หยาดทำแทนได้"

เซียวหลันยวนร้องเฮอะขึ้นมา "แล้วก็ยังมีพวกเรื่องส่วนตัวเบื้องหลังบางส่วน ที่หอจันทร์หยาดสามารถหาข้อมูลมาได้ เรื่องเหล่านี้ฮองเอาเองก็อยากจะรู้ด้วย ดังนั้นหอจันทร์หยาดนี้อันที่จริงคงจะวางแผนเอาไว้นานแล้ว"

"นี่จึงจะเป็นสาเหตุที่แท้จริง"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าเช่นนี้ถึงถูกต้อง จะต้องมีประโยชน์กับฮองเฮาและองค์จักรพรรดิเป็นแน่ ดังนั้นในฐานะจักรพรรดิและฮองเฮาจึงกลายมาเป็นเบื้องหลังของฮูหยินหรงเยว่

"แต่ว่า ชื่อเสียงหอจันทร์หยาดเองก็ไม่ค่อยดีนัก คิดไม่ถึงว่าฮองเฮาจะไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย"

"พูดถึงเรื่องนี้"

"คนของบ้านเจ้า"

เซียวหลันยวนอยากจะบอกว่า คนของบ้านเจ้าไม่ใช่ว่าเหลือแค่ผู้เฒ่าฟู่แล้วหรือ?

เหลือไว้คนหนึ่งคอยคุ้มครองที่นั่นก็พอ ที่สำคัญคือตัวนางนั่นล่ะ เอาจงเจี้ยนมาอยู่ข้างกายสิถึงจะถูก ตอนนี้นางเอาแต่ให้จงเจี้ยนอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่ นี่มันไม่ใช่...

เขายังไม่ทันพูดออกมา ฟู่จาวหนิงกลับเข้าใจความหมายของเขาแล้ว ถามขึ้นมาทันที "ท่านอยากจะพูดว่า ทิ้งจงเจี้ยนอยู่ในบ้านมันเหมือนกับเอาของดีดีไปใช้เสียเปล่าอย่างนั้นสินะ?"

"ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น"

"ท่านก็แค่รู้สึกว่าคนในบ้านข้าไม่สำคัญ"

เซียวหลันยวนสูดลมหายใจลึก "ข้าก็แค่กังวลว่าจะเกิดเรื่องกับเจ้า!"