อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 444

"นี่เป็นสิ่งที่ท่านพ่อมอบให้ เขาเรียกมันว่าหินนภา หายากอย่างมาก"

"หินนภา"

ฟู่จาวหนิงหยิบขึ้นมา "นี่เป็นสิ่งที่ท่านพกไว้ตลอดหรือ?"

"อืม ปตกิแล้วจะพกไว้ตลอด"

"เวลานายท่านครุ่นคิดก็มักจะหยิบหินนภาสองชิ้นนี้ไว้ในมือ"

"สิ่งนี้ต้องตรวจอย่างละเอียด ข้าต้องใช้น้ำยากับมัน ข้าสามารถนำกลับไปได้ไหม? สามวันให้หลังจะนำมาส่งคืน"

แน่นอนว่านางไม่ได้ใช้น้ำยา แต่จะเอากลับไปใช้เครื่องมือในห้องเภสัชเพื่อตรวจสอบ แม้ว่านางจะยืนยันไปแล้วระดับหนึ่ง

"ได้เลย"

เสิ่นเสวียนรับคำทันที

รอจนฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนจากไป ทหารก็มองเสิ่นเสวียนอย่างกังวล

"นายท่าน ถ้าหากหินนภาคู่นั้นมีปัญหาจริง เช่นนั้นท่านผู้เฒ่ารองจะ..."

นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย เพราะหลังจากที่ร่างกายของนายท่านมีปัญหา เรื่องส่วนใหญ่ในตระกูลเสิ่น ก็ล้วนตกไปอยู่กับบ้านของท่านผู้เฒ่ารอง กระทั่งบ้านของนายท่าน ฮูหยินของนายท่านพวกเขาก็ยังต้องอยู่ด้วกันกับท่านผู้เฒ่ารองในบ้านตระกูลเสิ่นเลย

แต่ว่า ท่านผู้เฒ่ารองนั้นเห็ฯนายท่านเติบโตมาเลยนะ นายท่านนับถือเขาเชื่อใจเขามาตลอด ถ้าหากเป็นปัญหาจากทางท่านผู้เฒ่ารองล่ะก็

เขาเองก็ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่านายท่านจะได้รับผลกระทบทางจิตใจแค่ไหน

เสิ่นเสวียนสีหน้าเรียบเฉย มองสีท้องฟ้าด้านนอกที่มืดลงไปแล้วผาดหนึ่ง ไม่พูดอะไร

ระหว่างขาลับ เซียวหลันยวนเห็นฟู่จาวหนิงวางกล่องที่ใส่หินนภาเอาไว้อยู่ห่างๆ ปลดหน้ากากลง "เจ้าคิดว่าหยกแขวนคู่นี้มีปัญหาหรือ?"

จากที่เขาเห็น มันก็เป็นแค่หินที่ดำจนพิเศษสองก้อนเท่านั้น หินประเภทนี้ทำให้เจ็บป่วยได้เลยหรือ?

"รอข้าตรวจสอบก่อนถึงจะยืนยันได้"

"แล้วเจ้าตรวจสอบอย่างไร?"

"ข้ามีวิธีการของข้า"

ถ้าหากต้องรับมือกับฟู่หลินซื่อ เสิ่นเสวียนจะต้องยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเขาแน่

เมื่อพูดเช่นนี้ เขาเองก็ต้องรับมือกับเสิ่นเสวียนด้วย ไม่มีทางอื่น

เขามองฟู่จาวหนิง รู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรง

เมื่อเป็นเช่นนี้ ระหว่างพวกเขาก็เหมือนคั่นไว้ด้วยแม่น้ำที่ข้ามไปได้ยากยิ่ง

พอเห็นเขานิ่งงัน ฟู่จาวหนิงก็เหมือนเขาใจตัวเลือกของเขาแล้ว ใจของนางเองก็ดำดิ่งเล็กน้อย เอนตัวพิงด้านหลัง "ส่งข้ากลับบ้านตระกูลฟู่หน่อย"

หลังจากพูดประโยคนี้นางก็หลับตาลงแล้วไม่พูดอะไรอีก

และเซียวหลันยวนเองก็ไม่ได้ฝืนพานางกลับจวนอ๋องเจวี้ยน

รอจนฟู่จาวหนิงกลับไปบ้านตระกูลฟู่ ในใจเซียวหลันยวนก็อัดอั้นความโมโหจนไม่รู้จะไปลงที่ไหน พอกลับมาถึงก็สั่งการออกไปทันที "ไปปลดป้ายของหอจันทร์หยาดลงมา ปิดหอจันทร์หยาดไปเลยถาวร"

"ขอรับ"