"คุณหนู จับนกพิราบสื่อสารมาได้ตัวหนึ่ง"
พิราบสื่อสาร?
ฟู่จาวหนิงรีบเปิดประตูทันที สายตาตกไปอยู่บนพิราบสื่อสารตัวนั้น
จงเจี้ยนหยิบจดหมายบนขาของพิราบสื่อสารยื่นส่งให้นาง
ฟู่จาวหนิงรับมา ด้านในมีอักษรสี่ตัวเขียนไว้ว่า "สถานที่เดิม ให้ไว"
"สถานที่เดิม?"
"พิราบสื่อสารตัวนี้บินไปทางไหน?" นางผูกจดหมายนี้กลับไปยังขาของพิราบสื่อสาร ทำตามร่องรอยเมื่อครู่นี้
"น่าจะเป็นทางจวนผู้เฒ่าฟู่สี่" จงเจี้ยนอยู่ในบ้านตระกูลฟู่ช่วงนี้จนจดจำทุกซอกมุมของบ้านตระกูลฟู่ได้แล้ว
อันที่จริงเข้าก็เคยเข้าไปสำรวจทางผู้เฒ่าฟู่สี่เช่นกัน แต่ว่าผู้เฒ่าฟู่สี่กับภรรยาก็ทำตัวสันโดษมาก ทุกวันก็แค่กินดื่มทำงานบ้านเล็กน้อย ไม่พูดจาด้วยซ้ำ ถึงอย่างไรฮูหยินของผู้เฒ่าฟู่สี่ก็เป็นใบ้
เขาตรวจสอบอะไรไม่ได้เลย
ตอนนี้พอเห็นนกพิราบสื่อสารบินไปทางนั้น ก็รู้สึกได้ทันทีว่าถึงเวลาที่จะไขปริศนาบนตัวพวกเขาแล้ว
"ปล่อยมันบินไป"
ฟู่จาวหนิงพอพูด จงเจี้ยนก็เข้าใจความหมายของนาง "ขอรับ"
พิราบจดหมายบินออกไปอีกครั้ง จงเจี้ยนไล่ตามไปอย่างไร้ซุ่มเสียงทันที
เขาเห็นพิราบสื่อสารบินไปทางเรือนเล็กของผู้เฒ่าฟู่สี่ จากนั้นด้านในก็มีเสียงเคร้งดังขึ้น เพียงครู่เดียว ผู้เฒ่าฟู่สี่็เดินออกมา ประตูหลังประตูบ้านกลับถูกปิดลงเสียงดังปึง
ฮูหยินผู้เฒ่าฟู่สี่เหลือบมองผาดดหนึ่ง ดวงตาแดงรื้น นางเช็ดน้ำตา หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องข้างๆ ผ่านไปครู่ใหญ่นางจึงเดินออกมา แต่กลับอยู่ในชุดปลอมตัว
ฮูหยินหรงเยว่พอเห็นฮูหยินผู้เฒ่าฟู่สี่เดินเข้ามา ก็อดเดือดดาลย้อนถามขึ้นมาไม่ได้
"พวกเจ้านี่มันเกิดอะไรขึ้น? ไม่ใช่บอกว่าจัดการกุมบ้านตระกูลฟู่แล้วหรือ ทำให้ต้นหญ้าแม้สักต้นก็ไม่ใช่ของตระกูลฟู่อีกแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมถึงทำให้ฟู่จาวหนิงคนสารเลวยิ่งกำเริบเสิบสานขึ้นเรื่อยๆ?"
เป็นไปตามคาด จงเจี้ยนได้ยินชื่อของฟู่จาวหนิง
แต่ที่ยิ่งเกินคาดกว่าก็คือเขาได้ยินเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าฟู่สี่
"เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น ข้ากับอาหนงกำลังตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้น"
จงเจี้ยนตกตะลึง ไม่ใช่บอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าฟู่สี่เป็นใบ้หรอกหรือ? แต่ว่า พอนางอ้าปากพูด จงเจี้ยนก็คิดออกแล้วว่าทำไมนางต้องแกล้งทำเป็นใบ้ เพราะสำเนียงของฮูหยินผู้เฒ่าฟู่สี่แปลกประหลาดมาก ไม่ใช่สำเนียงของเมืองหลวงอย่างพวกเขา ฟังแล้วดูคล้ายกับทางต้าชื่อ
"เรื่องไม่คาดคิดอะไร? พวกเจ้าตรวจสอบชัดเจนแล้วหรือ?"
"ยังไม่ชัดเจน ที่ไม่คาดคิดที่สุดคือฟู่จาวหนิง นางเหมือนเปลี่ยนไปเป็นอีกคนหนึ่ง ข้ากับอาหนงแอบลอบสังเกตนางอยู่ตลอด จงใจเผยไต๋ออกมาเล็กน้อย แล้วนางก็พบเข้าจริงๆ นางต้องไม่ใช่ฟู่จาวหนิงแน่"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
😄...
ไม่เข้าใจ?? ซื้อตอนแล้วทำไหมอ่านไม่ได้ ต้องแก่ตรงไหน กดซื้อซ้ำก็ขึ้นerror😞...
รอต่อจากตอน 415 นานแล้ว ตั้งแต่กลางปีที่แล้ว จะให้สนับสนุนยังไงถึงจะลงต่อคะ...
ไม่ลงต่อเหรอค่ะรองนานแล้วค่ะ...
อัพต่อหน่อยจ้า...
ตามอ่านมายังไม่อัพจบสักเรื่องเลยเว็ปนี้อะ😒😒...
ทำยังไงถึงจะได้ต่อคะ สนุกดีค่ะ...
อัพต่อนะคะ...
อัพต่อนะคะ รอนางเอกฟาดนางอิจฉาอยู่ หายไปนานๆใจคอไม่ค่อยดี 😅...
อัพต่อเถอะนะคะ..กำลังรอฟู่จาวหนิงฟาดซ่งอวิ๋นเหยาอย่าให้รอเก้อเลยนะคะ..พรีสสสส😅😅😅😅...