อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 453

เซียวหลันยวนส่งสัญญาณให้ชิงอีไปรินน้ำชามา

ชิงอีหมุนตัวออกไปรินน้ำชา

ฟู่จาวหนิงถามเซียวหลันยวนตรงๆ "ท่านเคยได้ยินลัทธิเทพทำลายล้างไหม?"

"เจ้าว่าอะไรนะ?"

เซียวหลันยวนหน้าเปลี่ยนสี

กระทั่งการเคลื่อนไหวของชิงอีที่หมุนตัวไปรินน้ำชาทางโต๊ะน้ำชาก็ยังชะงัก หันหน้ากลับมามองนางทันที

"พระชายา?"

"ดูท่าพวกท่านจะรู้สินะ"

ฟู่จาวหนิงพอเห็นปฏิกิริยาของพวกเขาก็รู้

"เจ้าไปพบกับคนของลัทธิเทพทำลายล้างมาหรือ?"

"จงเจี้ยนติดพิษมา ข้าไม่รู้ว่านั่นคือพิษอะไร จึงเชิญท่านอาจารย์ไปดู ท่านอาจารย์บอกว่าเป็นหุ่นกำสรวลของลัทธิเทพทำลายล้าง"

ครั้งนี้ขนาดเซียวหลันยวนก็ยังหน้าเปลี่ยนสี

"หุ่นกำสรวล!"

"พระชายา เช่นนั้นจงเจี้ยนตอนนี้คง..."

คงตายไปแล้ว

เพราะหุ่นกำสรวลนี้ไม่มียาที่สามารถแก้ไขได้ จะตายลงอย่างรวดเร็ว ชิงอีคิดถึงจงเจี้ยนที่ตอนนี้น่าจะตายไปแล้ว ในใจก็เหมือนร่วงลงไปก้นเหวขึ้นพริบตา

"ข้ารีดพิษออกมาได้แล้วส่วนหนึ่ง พิษที่เหลือยังสะกดไว้ได้ชั่วคราว ตอนนี้จึงคิดจะเข้ามาบอกท่านเรื่องหนึ่ง"

"เจ้าพูดมาเถอะ" เซียวหลันยวนสีหน้าจริงจัง

"ถ้าจะช่วยจงเจี้ยน ไหมใจโลหิตตัวนั้นต้องเอามาใช้แล้ว"

ตอนที่พูดประโยคนี้ก็กลายเป็นฟู่จาวหนิงแล้วที่เลิกลั่ก

"ใช่"

"ได้"

พอได้ยินเซียวหลันยวนรับปากเช่นนี้ ชิงอีก็ตกตะลึง

"ท่านอ๋อง จงเจี้ยนถ้ารู้เข้าคงไม่ยอมรับแน่ๆ"

ชีวิตของพวกเขาจะมาเทียบกับชีวิตของท่านอ๋องได้อย่างไร? ตอนนี้ท่านอ๋องกลับรับปากจะใช้ไหมใจโลหิตที่ล้ำค่าเพื่อช่วยจงเจี้ยน!

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกเกินคาด

เดิมทีนางคิดว่าคงคิดว่าจะกล่อมเซียวหลันยวนยาก

ไหมใจโลหิตอยู่ในมือนาง ว่าตามหลักการนางสามารถจัดการก่อนแล้วค่อยรายงานได้ แต่ว่านางเองก็มีหลักการอยู่ ตอนนี้ไหมใจโลหิตไม่ใช่สิ่งของของนาง ดังนั้นนางจะหยิบออกมาใช้ก็ต้องได้รับการยอมรับจากเจ้าของเสียก่อน

ถ้าเซียวหลันยวนไม่เห็นด้วย นางก็จะต้องหาวิธีอื่นเพื่อหาไหมใจโลหิตตัวอื่นมา และจงเจี้ยนก็อาจจะไม่รอด

ในความเป็นจริงฟู่จาวหนิงคิดถึงผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดแล้ว นั่นคือเขาต้องส่งจงเจี้ยนเข้าไปในห้องมิติ จากนั้นก็พาเขาออกไปหาไหมใจโลหิตด้วย