อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 484

ฮูหยินใหญ่หลินตอนนี้ก็ราวกับตื่นจากฝัน พุ่งตัวเข้ามาฉับพลัน "เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?!"

"สือซาน!" ฟู่จาวหนิงร้องขึ้นมา

ร่างของสือซานบินแฉลบเข้ามาจากด้านนอก ร่อนลงมาเบื้องหน้าฟู่จาวหนิง ชักกระบี่รูดออกมา

ประกายเย็นวาบ เกือบแยงตาฮูหยินใหญ่หลิน นางตกใจจนร้องขึ้น ถอยตัวอย่างรวดเร็ว ผลลัพธ์คือยังไม่ทันได้ยืนนิ่ง ก็ล้มจ้ำเบ้าลงกับพื้น

"ใครกล้าทำร้ายพระชายา?" สือซานกวาดสายตาเย็นชาออกไป

คนในนี้ทั้งหมดล้วนเงียบเสียง

พวกนางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าฟู่จาวหนิงเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนคือเรื่องจริง

"ไม่ ไม่มี"

ฮูหยินใหญ่หลินเสียงสั่นเทา

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองนางผาดหนึ่ง

หน้าของหลินอี๋เจินแดงก่ำไปแล้ว รอยน้ิวสามรอยชัดเจนมาก เจ็บจนน้ำตาของนางร่วงผล็อยเลยทีเดียว

เพราะอะไรฟู่จาวหนิงถึงเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนได้!

"เจ้าก็แค่อาศัยอำนาจของอ๋องเจวี้ยน" ริมฝีปากนางเองก็สั่นระริก แต่สีหน้าเขียนความไม่ยินยอมไว้เต็มที่ "ถ้าหากไม่มีอ๋องเจวี้ยน เจ้าก็ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น!"

"แล้วมันทำไมกันเล่า?" ฟู่จาวหนิงยิ้มเสียงเรียบ "ตอนนี้ข้าก็ใช้อำนาจของอ๋องเจวี้ยนนี่ล่ะ ถ้าไม่ยอมเจ้าก็มากัดข้าดูไหม?"

"นี่เจ้า!"

"ไม่ว่าข้าจะอาศัยอำนาจใคร อย่างน้อยข้าก็ไม่เหมือนเจ้าที่มีแต่อาจมอยู่เต็มปาก ความคิดดำมืด ชั่วร้ายไร้ยางอาย"

ฟู่จาวหนิงด่าอย่างไม่เกรงใจ "ทำไม ในสายตาเจ้า คนทั้งหมดล้วนต้องถูกเจ้าด่าถูกเจ้ารังแกถึงจะได้หรือไรกัน? ข้าตอนนี้จะใช้อำนาจมาจัดการเจ้าเดี๋ยวนี้แล้ว"

นางพูดจบ ก็ยื่นมือไปดึงเสื้อของหลินอี๋เจิน "ข้าจะให้เจ้าไปคุกเข่าต่อหน้าอันห่าว พูดขอโทษกับนางหนึ่งร้อยครั้ง บอกว่าอันห่าวเจ้าเป็นหญิงสาวที่ดี และเจ้าทำผิดไปแล้วพูดผิดไปแล้ว"

อะไรนะ?

"ทำไมล่ะ หลินอี๋เจินพูดส่งเดชได้ แต่คนอื่นพูดส่งเดชบ้างไม่ได้หรือ? ไมใช่ว่าแค่พูดส่งๆ หรือไรกัน? นางพูดส่งเดชได้ ข้าเองก็ทำได้!"

ฟู่จาวหนิงบีบคางของหลินอี๋เจิน ฝืนเชิดหน้านางขึ้น

หลินอี๋เจินพอเจอกับท่าทางมาดร้ายเช่นนี้ของนาง ความคิดก็สั่นเทาขึ้นมาแล้ว นางจู่ๆ ก็กลัวฟู่จาวหนิงขึ้นมา ไม่ใช่เพราะตัวตนพระชายาอ๋องเจวี้ยน แต่เพราะเห็นท่าทางของนางแล้วกลัวขึ้นมาจริงๆ

นางรู้สึกว่าต่อให้ฟู่จาวหนิงไม่ใช่พระชายาอ๋องเจวี้ยนก็ยังสามารถจัดการนางได้

"ข้าจะบอกเจ้านะหลินอี๋เจิน คนที่ข้าเรียกถึงได้ด้านนอกน่ะมีมากกว่าเจ้าเยอะ ดังนั้นถ้าคิดจะทำลายชื่อเสียงของใคร ข้าทำได้รุนแรงกว่าเจ้ามาก และตัวข้าก็ไม่ได้กลัวว่าคนทั้งเมืองจะหัวเราะเยาะใส่เสียแล้ว เจ้าล่ะกลัวไหม?"

นางกลัวสิ ทำไมจะไม่กลัว?

"ข้าผิดไปแล้ว ข้า ข้าไม่กล้าแล้ว!"

หลินอี๋เจินมองท่าทางของฟู่จาวหนิง ร้องไห้จ้าขึ้นมา

นางไม่กล้าแล้วจริงๆ