อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 490

"อ๊าๆๆๆ!"

ซ๋งหยวนหลินก็ร้องเสียงแหลมขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

นี่ต่างห่างที่เป็นรอยแตกกระดองเต่า

ดูท่าเหมือนว่าใบหน้าที่ถูกแช่จนบวมของซ่งอวิ๋นเหยาแตกหลุดร่วงลงมาทีละชิ้นๆ อย่างไรอย่างนั้น

ภาพน่าตกตะลึงพรั่นพรึงมาก แม้ซ่งหยวนหลินจะรู้ว่านี่คือซ่งอวิ๋นเหยา แต่ก็รู้สึกว่ายังน่ากลัวมากอยู่ดี

ซ่งอวิ๋นเหยาตัวเองก็ทนไม่ไหว กรีดร้องขึ้นมาด้วยเช่นกัน

"อ๊าๆๆ!"

ซ่งหยวนหลินหมุนตัวพุ่งไปที่ประตู ดึงตัวหยินหลิ่วที่ร้อนรนจนทำไม่ไหวอยู่นอกประตูเข้ามา "เจ้ารีบไปดูท่านพี่อวิ๋นเหยาเร็ว!"

"ท่านหญิง!"

หยินหลิ่วพุ่งออกไป ซ่งหยวนหลินหันหน้าเข้ามา ภาพนั้นกระทบกระเทือนหยินหลิ่วจนแข้งขาอ่อน "ท่าน ท่านหญิง?!"

"หน้าของข้า หน้าของข้ามันเกิดอะไรขึ้น?"

เสียงของซ่งอวิ๋นเหยากำลังสั่นเครือ

หลังจากยาบำรุงความงามบนหน้านางเหล่านั้นร่วงลงมา บนหน้าก็เผยสีออกมา เป็นสีดำ ยิ่งไปกว่านั้นยังแปลกประหลาดอีกด้วย

ด้านบนคิ้วมีคิ้วเพิ่มมาอีกคู่หนึ่ง

รอบๆ ดวงตาล้วนเป็นวงดำ ดูแล้วเหมือนดวงตาใหญ่ครอบดวงตาเล็กทั้งคู่ไว้

ด้านซ้ายและขวาของจมูกมีจมูกซีกหนึ่งยื่นออกมาฝั่งละข้าง มีรูจมูกเพิ่มมาข้างละรู หนีบจมูกของนางเอาไว้ ดูแล้วคล้ายกับจมูกที่วาดไว้ถูกผ่าออกเป็นสองซีก

รอบปากมีหนวดเคราเป็นวง ดูหยาบกร้านอย่างเห็นได้ชัด

ที่น่ากลัวที่สุด เส้นสีดำที่วาดออกมาเหล่านี้ มันไม่ใช่แค่เส้น แต่ให้ความรู้สึกเป็นหลุมเป็นบ่อ เหมือนกับรอยที่เกิดจากการออกแรงกดลงไปบนผิวหนัง

ดังนั้น ซ่งอวิ๋นเหยาจึงใช้หิมะขัดไปรอบหนึ่ง

"เจ็บ"

หลังจากล้าง ใบหน้าของนางก็ขัดจนแทบถลอกหมดแล้ว แค่แตะก็เจ็บ

"ท่านพี่ เหมือนว่าสีจะจางลงหน่อยแล้ว" ซ่งหยวนหลินร้องขึ้นมา

หยินหลิ่วรีบเข้าไปสังเกตอย่างละเอียด และก้ร้องขึ้น้ดวยความยินดี "ท่านหญิง จางลงหน่อยแล้ว ไม่ได้ดำเหมือนเมื่อครู่แล้ว!"

เห็นได้ชัดว่าสีจางลงมาก นี่ทำให้ซ่งอวิ๋นเหยามองเห็นความหวัง

"ไปเอาหิมะมาอีกถัง!"

นางกัดฟันแน่น อดทนความเจ็บปวด จากนั้นก็ใช้หิมะออกแรงถูอีกครั้ง และนำเอาสบู่หอมมาล้างอีกรอบ

"ว่ากันว่าขี้เถ้าพืชก็ล้างได้ แล้วก็เกลือด้วย"