อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 510

ถ้าลือกลับไปในวัง นางคงได้เดือดร้อนแน่!

ยิ่งไปกว่านั้นฮองเฮาเองก็คงจะไม่เชื่อนางไม่เอ็นดูนางอีก

แต่ตอนที่นางสลบไปชั่วยามหนึ่ง หลังจากตื่นมาหยินหลิ่วก็บอกนางว่า รอยนั่นหายไปแล้ว! เหล่าภิกษุคิดว่าตนเองคงตาฝาดมองผิดไป

เรื่องครั้งนั้นทำให้นางรู้สึกมหัศจรรย์มาตลอด จะคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ต่อมาภิกษุของวัดคุ้มครองแคว้นยังมาบอกในวังอีกว่า น่าจะเพราะนางได้รับการคุ้มครองจากพระพุทธเจ้า

ไทเฮาตอนนั้นดีใจมาก ยังมอบสร้อยข้อมือมรกตให้กับนางอีกชิ้นหนึ่งด้วย

"ข้าทำตามคำสัญญาในครั้งนั้น"

เซียวหลันยวนนับออกมาไม่น้อย ซ่งอวิ๋นเหยาน้ำตาคลอเบ้า

"ข้า ข้าไม่รุ้เลยว่าท่านคอยปกป้องข้าเงียบๆ มาตลอด หลันยวน"

ฟู่จาวหนิงถอยออกมาทีละก้าวเบาๆ ห่างจากเรือนนี้หน่อย ที่กลั้นหายใจไว้ตลอดถึงได้โล่งขึ้นมา

นางเข้าไปในจวนซ่งพร้อมเซียวหลันยวน ซ่งอวิ๋นเหยาน่าจะเพื่อให้เซียวหลันยวนเข้ามาได้สะดวก จึงโยกย้ายทหารด้านนอกออกไป

ตอนที่นางลอบเข้ามาเซียวหลันยวนกำลังเล่าเรื่องที่เขาไปเป็นเทพคุ้มครองให้กับซ่งอวิ๋นเหยาในอดีต

พอฟังไปฟังมา ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกว่าตนเองจะเป็นห่วงมากเกินไป นางถึงกับกังวลว่าอาการเขาจะกำเริบ ยังหอบผ้าคลุมกับเตาอังมือวิ่งหาเขาไปทั้งเมือง แล้วยังตามมาถึงที่นี่อีก

นางมากเกินไปจริงๆ!

"คุณหนู ทำไมจึงออกมาแล้วล่ะ?" สือซานคุ้มครองอยู่ด้านนอก พอเห็นนางออกมาจึงรู้สึกเกินคาด

สืออีเองก็รีบตามออกมา

เขาเองก็ได้ยินที่ท่านอ๋องพูดกับซ่งอวิ๋นเหยา ดังนั้นจึงพอเดาได้ว่าฟู่จาวหนิงทำไมจึงออกมา "คุณหนู ท่านอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ท่านอ๋องเองก็คงมีเหตุผลอะไรอยู่"

พวกเขาตอนติดตามเซียวหลันยวนไม่มีทางพูดมากขนาดนี้ แต่ไหนแต่ไรก็ไม่มีอะไรให้พูดมาก ล้วนเป็นทหารที่จริงจังกันหมด ตอนนี้พอติดตามฟู่จาวหนิง ก็ไม่รู้เพราะอะไรถึงได้ชินที่จะพูดคุยกับนาง

คนชุดเขียวมองไปทางฟู่จาวหนิง สีหน้าไร้อารมณ์ น้ำเสียงเองก็มีแววคุกคาม

ฟู่จาวหนิงสีหน้าเย็นชา

คนชุดเขียวคนนี้รู้ว่านางเป็นใคร

"ซ่งอวิ๋นเหยากับเซียวหลันยวนรู้จักกันมาหลายปีแล้วกระมัง? ว่ากันว่ารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว ถ้าหากนางเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนได้ ตอนนี้จะต้องมานัดกันดึกดื่นเที่ยงคืนเช่นนี้หรือ? แล้วเห็นเล่ากันว่าท่านหญิงของพวกเจ้าเป็นหญิงสาวสูงส่งชื่อเสียงเลื่องลือนี่ ตอนนี้นางกำลังทำอะไรอยู่กันเล่า?"

"เรื่องของท่านหญิงพวกข้า เจ้าไม่ต้องสน"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกได้ว่าคนชุดเขียวนี้ส่งจิตสังหารใส่นาง

"เจ้าดูภักดีกับนางเหลือเกิน" ฟู่จาวหนิงพิจารณาตัวนาง "เป็นองครักษ์ลับของนางหรือ? ชอบนางใช่ไหม? และรู้สึกใช่ไหมว่าพวกเจ้าไม่มีทางได้ผลลัพธ์นั้น รู้สึกว่าตัวตนฐานะของตนเองไม่คู่ควรกับนาง ดังนั้นจึงไม่กล้าจะเพ้อฝันอะไร เลยคิดแต่จะคอยปกป้องอยู่ข้างๆ นางเงียบๆ แบบนี้?"

"เจ้าหุบปาก!" คนชุดเขียวสีหน้าเปลี่ยน เห็นได้ชัดว่าหงุดหงิดแล้ว เขาร่างไหววูบคิดจะข้ามสืออีกับสือซานตรงไปหาฟู่จาวหนิง