อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 708

"พวกนางตอนนั้นไปยังต้าชื่อ ก็เอาของตั้งมากมายขนาดนี้ออกมาเลยหรือ?" ฟู่จาวหนิงกลับรู้สึกแปลกประหลาด

"ชุดคลุมพญาหงส์ ตราประทับแคว้น ตราประทับส่วนตัว ของเหล่านี้ควรจะติดไป แต่ภาพทิวทัศน์ของตงฉิงนี้ น่าจะวาดออกมาภายหลัง"

ครั้งนั้นไม่ว่าอย่างไรก็เป็นจักรพรรดินี สิ่งของที่นำไปด้วยจะต้องไม่น้อยแน่นอน

"ตราประทับแคว้นกับตราประทับส่วนตัว เจ้าช่วยข้าเก็บไว้ก่อน" เซียวหลันยวนบอกกับฟู่จาวหนิง

ทำไมถึงให้นางเก็บไว้อีกแล้วล่ะ?

ฟู่จาวหนิงบางทีก็สงสัยว่าเซียวหลันยวนรู้อะไรมาหรือเปล่า ไม่เช่นนั้นทำไมถึงชอบเอาสิ่งของที่เขาคิดว่าสำคัญที่สุดเหล่านั้นมาให้นางเก็บไว้กัน?

เขารู้มาหรือเปล่าว่านางเก็บของได้ดีที่สุด?

"ท่านเก็บไว้เองก็ได้นี่ จวนอ๋องเจวี้ยนใหญ่เสียขนาดนั้น ยังจะกลัวหาที่ซ่อนของพวกนี้ไม่ได้อีกหรือ?"

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่เข้าใจหน่อยๆ เหมือนกัน ดังนั้นจึงลองถามหยั่งเชิงไปคำหนึ่ง

เซียวหลันยวนกลับรู้สึกว่านางก่อนหน้านี้ยินดีที่จะเก็บสิ่งยืนยันให้ แต่ตอนนี้กลับดูไม่ค่อยยินดีนักแล้ว คงไม่ใช่เพราะใบหน้าของเขากลายเป็นสภาพนี้ในตอนนี้หรอกนะ หลังจากนี้คงดีขึ้นไม่ได้จริงๆ ดังนั้นนางจึงคิดจะปลีกตัวจากไปหรือ?

พอพูดขึ้นมา พวกเขาแม้จะเป็นสามีภรรยา แต่ก็ไม่ได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆ กันเสียที

หลังจากที่พวกเขาทั้งคู่เปิดอกคุยกัน ถ้าว่าจากที่นางพูด อย่างมากสุดก็แค่เริ่มหลงรักหรือ?

แต่หลงรักกับแต่งงานมันต่างกัน นางเคยพูดแล้ว หลังจากที่หลงรักถ้ารู้สึกว่าทั้งสองฝ่ายไม่เหมาะกันก็ยังเลิกรากันได้

ตอนนี้นางไม่อยากจะช่วยเขาเก็บของให้แล้วหรือ?

"จากที่นี่กลับไปเมืองหลวงยังอีกยาวไกล" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่มีคำพูดจะมาค้าน เพราะเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง

ก่อนหน้านี้พวกเขาเพิ่งจะผ่านเรื่องที่เกือบจะตายจากทั้งนายทั้งบ่าวมา สิ่งของไว้กับนางก็ดูจะปลอดภัยหน่อย

"เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะเก็บไว้ก่อน หลังจากถึงเมืองหลวงค่อยคืนให้ท่าน"

ถ้าหากระหว่างทางเจอกับเรื่องไม่คาดคิดอะไรเข้า ที่ทิ้งได้ก็จะทิ้งไป หรือของบางอย่างที่โดนน้ำไม่ได้ก็ต้องรักษาให้ดี ล้วนต้องเข้าใจพื้นฐานพวกนี้ให้ดี

"ได้"

เซียวหลันยวนทำสัญญาณมือ องครักษ์ทั้งหมดก็ล้วนถอยออกไปหลายก้าว จากนั้นก็หมุนตัวกลับไป

ฟู่จาวหนิงเห็นเขาระมัดระวังเช่นนี้ จึงมองไปทางพวกของไป๋หู่

"เข้าใจแล้ว"

พวกไป๋หู่ก็ก้าวถอยแล้วหมุนตัวออกไปทันทีเช่นกัน

"หรือว่าท่านจะค่อยๆ ดูไปไหม? เดี๋ยวข้าไปนั่งรอท่านบนหินทางนั้น" ฟู่จาวหนิงเองก็ยื่นส่งปิ่นปักผมให้เขา

"ข้าป่วยกระเสาะกระแสะ" เซียวหลันยวนหดหู่ในใจ เขาไม่อยากจะปิดบังนาง จึงไม่รับปิ่นเหล็กมา