อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 712

เสิ่นเสวียนก่อนจะออกจากต้าชื่อทิ้งคนเอาไว้ไม่น้อยเลย

ทั้งคนในที่แจ้ง คนในที่ลับ ทิ้งเอาไว้ทั้งนั้น

หลังจากฟู่จาวหนิงตรวจสอบปัญหาของหินนภาออกมา เขาก็ส่งจดหมายกลับมาทันที ให้คนทั้งหมดมาคุ้มกันบ้านตระกูลเสิ่น คอยจับตาดูพวกเขาไว้

โดยเฉพาะบ้านสอง

แต่ครั้งนี้ที่เข้ามาในต้าชื่อ พวกเขาติดต่อกับองครักษ์ลับของจวนตระกูลเสิ่นไม่ได้ องครักษ์ลับไม่ได้ออกมารับที่นอกเมือง เสิ่นเสวียนก็รู้สึกแปลกประหลาดแล้ว ดังนั้นจึงอ้อมถนนหลายสายถึงกลับมาถึงบ้านตระกูลเสิ่น

ตอนนี้ก็พบกับความไม่ถูกต้องจริงๆ

ฮูหยินอาวุโสเสิ่นพักอยู่ที่สวนจิ้งชิว

ช่วงเวลาครึ่งปีกว่าที่เสิ่นเสวียนออกไป ตอนที่เดินเข้ายังสวนจิ้งชิวจู่ๆ ก็รู้สึกว่าสวนรกร้างไปไม่น้อย

แม้ว่าตอนนี้พวกเขาที่นี่จะใกล้เข้าหน้าร้อนแล้ว ดูแล้วทั้งสวนก็ยังเขียวขจี แต่ไม่รู้เพราะอะไร ขนาดต้นไม้ใบหญ้าบางส่วน เขารู้สึกว่าแม้จะสีเขียว แต่ใบไม้เหล่านั้นก็ล้วนดูจะห่อเหี่ยวหมดอาลัยตายอยากกันหมด

ในสวนเดิมทีมีสระน้ำเล็กอยู่ ก่อนหน้านี้เขาเองก็มานั่งเป็นเพื่อนท่านพ่อท่านแม่อยู่บ่อยๆ มาดูปลาแหวกว่ายอยู่ในสระน้ำ พูดคุยกันตามประสาครอบครัว

แต่ว่าตอนนี้ เสิ่นเสวียนรีบกวาดตามองรอบๆ พบว่าในสระน้ำไม่มีเงาของปลาอยู่เลย น้ำเองก็ขุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แม้เขาจะรู้สึกแปลกๆ แต่ในใจก็ยังเป็นห่วงสุขภาพของท่านแม่ จึงไม่คิดอะไรมาก รีบตรงไปยังห้องปีก

"นายท่านสามกลับมาแล้วหรือ?"

คนใช้คนหนึ่งนั่งอยู่ริมประตู สายตาดูเลื่อนลอย ท่าทางเหมือนไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ รอจนเสิ่นเสวียนกลับมา เขายังคิดว่าตนเองตาฝาดไป รีบขยี้ตา

"ลุงหลิว ข้าเอง"

ลุงหลิวพอได้ยินเสียงเสิ่นเสวียน พอเห็นหน้าตาเขาชัด ขอบตาก็แดงรื้นขึ้นมา กระโจนตัวลุกขึ้นยืน ลืมตัวจนทำเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวนั้นล้มคว่ำลงไป

"นายท่านสามกลับมาแล้วจริงๆ ด้วย!"

"แค่กๆๆ อาเสวียนกลับมาแล้วหรือ?"

ในเรือนมีเสียงชราดังขึ้น และยังมีเสียงไอเป็นพรวนตามมาด้วย

เสิ่นเสวียนรีบเดินเข้าไปในเรือน องครักษ์เองก็รีบแยกตัวออกคุ้มกัน ด้านซ้ายขวาของประตู มีคนขึ้นไปบนหลังคา มีคนคุ้มกันอยู่ด้านนอกหน้าต่าง

พวกตระกูลเสิ่นเหล่านั้นก็ตามเข้ามาแล้ว

พวกเขาคิดไม่ถึงว่าเสิ่นเสวียนจะเร็วขนาดนี้

ตอนเข้าประตูใหญ่บ้านตระกูลเสิ่นยังถูกองครักษ์ประคองเข้ามาเลย พวกเขายังรู้สึกว่าอาการป่วยของเขายังไม่ดีขึ้น แต่หลังจากที่ท่านลุงรองเสิ่นพูดเหล่านั้นออกมา เสิ่นเสวียนก็ผลักองครักษ์ที่ประคองออก แล้วรีบเดินตรงมายังสวนจิ้งชิว

ความเร็วนั้น ปฏิกิริยานั้น เป็นสิ่งที่พวกเขาคิดไม่ถึงเลย

พวกเขาทั้งกลุ่มหลังจากตั้งตัวได้ก็รีบตามเข้ามา แต่ก็ตามมาไม่ทัน