อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 726

หลังจากสกัดยาเสร็จ ฟู่จาวหนิงจึงไปหาเซียวหลันยวนด้วยตัวเอง เอายาลูกกลอนขวดนั้นให้กับเขา

ยาลูกกลอนเหล่านั้นทำมาไม่ใหญ่นัก แต่สิบหกเม็ดก็เป็นขวดใหญ่อยู่

ยาเหล่านี้ด้านนอกสกัดไม่ได้ มีส่วนผสมมากมายที่ต้องใช้เครื่องมือสกัดและเติมเข้าไป ดังนั้นยาลูกกลอนนี้จึงน่าจะมีแค่นางที่สกัดออกมาได้

ยิ่งไปกว่านั้นอย่าเห็นว่าเป็นแค่เม็ดเล็กๆ แต่วัตถุดิบยาที่จำเป็นต้องใช้มีไม่น้อยเลย

เซียวหลันยวนมองอยู่ตลอด นางมักจะใช้หญ้าสมุนไพรเป็นจำนวนมาก นำขึ้นไปบนรถม้าก่อน ต่อมาจึงทิ้งเศษยาถุงใหญ่ออกมา

และไม่รู้ว่านางใช้อะไรในการทำยา

เขาจะรู้ได้อย่างไรว่านางแค่นำมากลั่นกรองเท่านั้น?

"ยาเหล่านั้นที่นำมาอาบ หลังจากกลับไปจะแยกเป็นห่อๆ ให้ท่าน ทุกวันให้คนต้มมา แล้วท่านก็คอยระวังด้วย อย่างน้อยสิบห้าวันแรกห้ามขาดช่วง"

นางพูดเช่นนี้ รู้สึกเหมือนหลังจากกลับไปนางก็จะไม่อยู่ที่จวนอ๋องเจวี้ยนอย่างไรอย่างนั้น

เซียวหลันยวนรับขวดยานั้น พยักหน้า

"จริงด้วย" ฟู่จาวหนิงมองเขาผาดหนึ่ง "แผลเป็นพิษนี้ใบหน้าท่าน ตอนนี้ก้ไม่เหมาะจะใช้หน้ากากแล้ว ดังนั้น หลังจากกลับไปถ้าหากต้องพบกับผู้คน"

ก็คิดเอาเองแล้วกัน

"ข้าจะไม่ออกจากจวน" เซียวหลันยวนใจเย็นวาบ

พอคิดถึงว่าจะกลับเมืองหลวงแล้ว ถึงตอนนั้นในวังจะต้องเรียกเขาเข้าไปแน่ แล้วถ้าองค์จักรพรรดิเห็นใบหน้าของเขา ก็ไม่รู้ว่าจะมีปฏิกิริยาอะไร

แต่ว่าตัวเขาเองก็ไม่ค่อยจะอยากให้องค์จักรพรรดิเห็นเขาเปลี่ยนไปเหมือนผีแบบนี้

"แล้วแต่ท่านเถอะ แต่ถ้าจะออกไปท่านก็ยังสวมหมวกได้นี่?"

หมวกคลุมที่มีผ้าบางเหล่านั้น เกรงว่าจะมากน้อยก็คงจะมองเห็นอยู่บ้างเล็กน้อย บางทีพอลมพัด แล้วผ้าบางไปสัมผัสบนหน้า คาดว่าคงจะมองออกบ้างแล้วว่าบนหน้ามีหลุมมีบ่อไม่เรียบ

พอคิดถึงภาพนั้น ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกแย่แทนเขา นางตอนนี้เองก็มองออก ว่าเซียวหลันยวนใส่ใจกับใบหน้าของเขาอยู่เหมือนกัน!

"อืม กลับไปค่อยคิดหาวิธี"

ในวัง

ไทเฮาได้ยินข่าวที่นางอยากจะรู้ ถอนหายใจยาวออกมา

"อายวนในเมื่ออยู่ระหว่างทางกลับมาเมืองหลวงแล้ว ก็อธิบายได้ว่าการเดินทางครั้งนี้ก็ราบรื่นดี จะต้องได้สิ่งของมาแล้วแน่ๆ"

"ไทเฮา คนที่องค์จักรพรรดิส่งไปไม่ได้รับอะไรกลับมาเลย รอจนอ๋องเจวี้ยนกลับเมืองหลงก็น่าจะยังมีการเคลื่อนไหวอะไรอีกกระมัง?" หมัวมัวกังวลขึ้นมา

"จะต้องมีแน่ ดังนั้น ถึงตอนนั้นข้าคงต้องดูหน่อยว่าจะทำอะไรได้บ้าง"

ไทเฮาก่อนหน้านี้ยืนอยู่ข้างกายองค์จักรพรรดิและฮองเฮา ตอนนี้คิดจะปกป้องอ๋องเจวี้ยนอย่างผ่าเผยแล้วหรือ?

"ใช้สมองของเจ้าคิดหน่อย! คิดว่าเขาจะไม่ส่งคนเอาของเข้ามาในเมืองหลวงก่อน แล้วเอาตัวเองออกไปล่อให้คนตามหรือ?"

องค์จักรพรรดิรู้สึกว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่อ๋องเจวี้ยนน่าจะทำ เขาไม่มีทางเอาของพกไว้บนตัวเข้าวังอย่างเอิกเกริกหรอก

"เขาในเมื่อก่อนหน้านี้ยังรู้จักสะบัดคนทิ้งได้ เช่นนั้นก็คงจะเตรียมตัวเรื่องที่จะถูกสะกดรอยขากลับไว้แล้ว! เจ้าคิดว่าเซียวหลันยวนเป็นคนโง่หรือ?"

"แต่สายสืบที่ตอบจดหมายกลับมาบอกว่า ตอนขากลับ พวกเขาก็ยังเป็นคนกลุ่มนั้นอยู่ พระชายาอ๋องเจวี้ยนเองก็อยู่ด้วยกันด้วย "

"ในมือเขามีแค่คนเหล่านั้นหรือ?" องค์จักรพรรดิไม่เชื่อ

มีคนคิดอีกวิธีการหนึ่ง "องค์จักรพรรดิ ไม่อย่างนั้นเราลักพาตัวพระชายาอ๋องเจวี้ยนไหม? ก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่า อ๋องเจวี้ยนจริงใจกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนมาก เป็นห่วงเป็นใยตัวนางมาก"

องค์จักรพรรดิใจสั่นกึก จากนั้นก็ส่ายหัว

"เซียวหลันยวนเป็นคนที่เย็นชามาโดยตลอด ต่อให้จะจริงใจสักแค่ไหน ก็ไม่แน่ว่าจะสำคัญจนขาเอาสิ่งของมาแลกกับฟู่จาวหนิงหรอก! หญิงสาว ใต้หล้าเองก็มีอยู่ตั้งมากมาย!"

แต่สิ่งที่ไท่ซ่างหวงให้มา เป็นสิ่งที่สาวงามสักพันคนก็แลกมาไม่ได้

ถ้าเป็นเขา เขาเองก็จะเลือกสิ่งของที่ไท่ซ่างหวงมอบให้อยู่ดี

ฮองเฮาทางนั้น ตอนนี้เองก็มีคนเสนอความคิดนี้ขึ้นเช่นกัน

"นักรบเดนตายของพวกเราทั้งหมดถูกสังหาร ล้มตายไปเป็นจำนวนมาก ครั้งนี้ถ้าแย่งสิ่งของลับหลังองค์จักรพรรดิมาไม่ได้ คงแย่แน่ๆ"