อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 737

"คือสถานที่ขั้วอำนาจนอกวังที่พระสัสสุระดูแลแทนฮองเฮา องครักษ์ลับเหล่านี้น่าจะมาจากหมู่บ้านกุยเซี่ยว"

หลังจากเซียวหลันยวนพูดออกมาฟู่จาวหนิงก็ตกตะลึง "สถานที่สำคัญเช่นนั้น แต่พระสัสสุระกับฮองเฮาไม่อำพรางไว้ให้ดีหรือ?"

"แน่นอนว่าอำพรางไว้แล้ว"

เซียวหลันยวนยิ้มๆ สายตากลับเย็นชาลงมา

"แต่ข้าตรวจสอบพบนานแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้ไม่ให้คนเข้าไปทำอะไรก็เท่านั้น"

ด้านนอก ชิงอียื่นหัวเข้ามา "ท่านอ๋อง ก่อนหน้านี้ท่านไม่ใช่เอาแต่พูดว่า ถ้าไปทำอะไรหมู่บ้านกุยเซี่ยว จะกลายเป็นเคลื่อนไหวมากเกินไป แล้วจะบีบให้ฮองเฮากับพระสัสสุระทำอะไรเกินเหตุไปไม่ใช่หรือ?"

ฮองเฮากับพระสัสสุระน่าจะมีความมั่นใจมาก คิดว่าไม่มีใครล่วงรู้ถึงตัวตนของหมู่บ้านกุยเซี่ยว ขนาดองค์จักรพรรดิก็ยังงมโข่งไม่รู้เรื่อง

พวกเขาซ่อนไว้ได้ลับพรางมาก

เพื่อสิ่งนี้ พระสัสสุระถึงกับยอมแกล้งทำเป็นคนกลัวภรรยาคนหนึ่งต่อโลกภายนอกมานานหลายปี ทำภาพลักษณ์เป็นผู้ชายไร้ค่ากลัวเมีย และยังแก้นิสัยบ้ากามตัณหากลับเวลาอยู่ภายนอกไม่ได้ ชอบพาพวกคนสวยหน้าตาดีดีกลับมาที่หมู่บ้านกุยเซี่ยว

ถ้าหากถูกคนตรวจพบ มันก็เป็นแค่สีพรางตัวของหมู่บ้านเซี่ยวกุย...เป็นแค่เรือนทองซ่อนนางที่ไว้หาความสำราญของพระสัสสุระก็เท่านั้น

แต่ในความเป็นจริง พระสัสสุระเชื่อมั่นและซื่อสัตย์ต่อภรรยามาก สามีภรรยาแสดงละครให้โลกภายนอกเห็นอยู่ตลอดเวลา

เซียวหลันยวนก่อนหน้านี้ก็รู้สึกว่าถ้าไปแตะต้องหมู่บ้านกุยเซี่ยว หลังจากองค์จักรพรรดิรู้เข้าคงได้เดือดดาลเป็นแน่ รู้สึกแค่ว่าพระสัสสุระกับฮองเฮามีเจตนาร้ายแอบแฝง อาจจะคิดปลดฮองเฮา กระทั่งแต่งตั้งองค์รัชทายาทขึ้นใหม่เลยก็ได้

เรื่องนี้สำหรับราชสำนักแล้วถือเป็นเรื่องใหญ่โต

ดังนั้นเขาจึงแค่กุมความลับของหมู่บ้านกุยเซี่ยวไว้ ไม่เคยลงมือมาก่อน

ตอนนี้เขากลับออกคำสั่งให้ลงมือกับหมู่บ้านกุยเซี่ยวแล้ว ไม่แปลกที่ชิงอีก็ยังตกตะลึง

ฟู่จาวหนิงมองเซียวหลันยวน

"ส่งคำสั่งออกไป" เซียวหลันยวนกลับไม่อธิบาย เอ่ยขึ้นเสียงขรึม

องครักษ์รับคำ "ขอรับ!"

ชิงอีมองเซียวหลันยวน จากนั้นก็มองฟู่จาวหนิง

"ฮองเฮาเองก็เกินไปจริงๆ นี่ถึงกับลงมือกับพระชายาเลย! ถ้าประชายาตกไปอยู่ในมือคนของหมู่บ้านกุยเซี่ยวจริง จะต้องลำบากมากแน่ๆ" ชิงอีเอ่ยขึ้น

"เข้าไปในหมู่บ้านกุยเซี่ยวมีอะไรลำบากมากนักหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

ชิงอีมองเซียวหลันยวนไม่ได้ห้ามปรามเขาพูด จึงรีบเอ่ยขึ้นมา "หมู่บ้านกุยเซี่ยวมีเครื่องทรมานอยู่นับร้อยชนิด ได้ยินว่าฮองเฮาชอบเอาคนที่ผิดใจกับนางส่งไปจัดการที่หมู่บ้านกุยเซี่ยว คนเหล่านั้นล้วนถูกทรมานกันหมด ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าถูกประหารชีวิตที่นั่นก็ล้วนจะให้คนเหล่านั้นเข้ามาล้อมดู"

ที่ทำให้เขาโกรธจนต้องไปก่อก่วนที่หมู่บ้านกุยเซี่ยว เป็นเพราะนางหรือ?

เซียวหลันยวนหันตัวกลับไป

"ก็แค่สบโอกาสเท่านั้น เตรียมตัวได้แล้ว ข้าจะให้คนส่งอาหารเย็นเข้ามา"

พูดจบเขาก็สวมหมวกเดินออกไป

ชิงอีถอนหายใจหนักๆ ออกมา

ท่านอ๋อง ท่านเป็นอะไรไปกัน? ยอมรับว่าทำเพื่อพระชายาเสียหน่อยจะเป็นไร? พวกเขายังไม่ได้กลับเมืองหลวงเลย จะถือว่าสบโอกาสอะไรกัน?

เห็นๆ อยู่ว่าฮองเฮาจะลงมือกับพระชายา เลยยั่วให้ท่านอ๋องโกรธขึ้นมาแล้ว!

ถ้าเป็นเพราะตนเอง ก่อนหน้านี้ที่ท่านอ๋องก็เกือบจะตายระหว่างทางไปเขาอวี้เหิงเพราะนักรบเดนตายพวกนั้น ทำไมท่านอ๋องถึงไม่คิดที่จะแก้แค้นบ้างล่ะ?

"พระชายา ท่านพักผ่อนก่อนเถิด" ชิงอีรีบตามออกไป

ฟู่จาวหนิงถลึงตามองแผ่นหลังเซียวหลันยวน

คนขี้โมโห