อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 738

หลังจากนี้นาง่จะไม่คิดเข้าข้างตัวเองอีกแล้ว!

ลู่ทงพวกเขาเองก็ย้ายเข้ามาเรียบร้อย

เดิมทีคิดจะให้ขึ้นมากินข้าวด้วยกันกับฟู่จาวหนิง แต่ระหว่างทางก็ถูกองครักษ์จวนอ๋องขวางไว้

"ท่านอ๋องให้พวกเจ้าไปกินข้าวกับเขา"

ลู่ทงกับเจิ้งหยางสบตากัน

กินข้าวกับอ๋องเจวี้ยน? พวกเขาจะกินกันลงไหม?

แต่พวกเขาก็ไม่กล้าปฏิเสธ ก็เลยตามไปในห้องเซียวหลันยวน คิดๆ แล้วก็รู้สึกแปลกหน่อยๆ

"อ๋องเจวี้ยนไม่ใช่ว่าต้องไปกินข้าวเย็นกับลูกพี่หนิงของพวกเราหรือ" ลู่ทงถามออกมาตรงๆ

เขาเองก็รู้สึกแปลกหน่อยๆ

ทำไมสามีภรรยาถึงแยกห้องกันกินล่ะ?

ยิ่งไปกว่นั้นยังนั่งอยู่ในห้องด้วย แล้วทำไมอ๋องเจวี้ยนยังสวมหมวกดำอยู่ด้วยล่ะ? พวกเขามองไม่เห็นหน้าของเขาเลย

แต่ก็รู้สึกเหมือสายตาของอ๋องเจวี้ยนกลายเป็นวัตถุจริงๆ จับจ้องมาบนตัวพวกเขา ทำให้พวกเขานั่งกันไม่เป็นสุข

บนโต๊ะมีกับข้าววางไว้แล้ว ดูแล้วครบรสกลิ่นสีเลยทีเดียว

"พวกเจ้า ลูกพี่หนิงหรือ?"

เซียวหลันยวนทวนคำเรียกนี้ขึ้นมาอีกครั้ง

ลูกพี่หนิงก็คือลูกพี่หนิง แล้วยังมี "ของพวกเจ้า" ด้วย?

ฟู่จาวหนิงเป็นของพวกเจ้าหรือ?

ลู่ทงกับเจิ้งหยางรู้สึกเหมือนมีมีดมาจอคอในพริบตา ความรู้สึกนั้นเย็นวาบขึ้นมา

พวกเขาก็เฉลียวฉลาด รีบแก้คำเรียกขึ้นมาทันที

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน!"

"ใช่แล้ว ความหมายของพวกเราก็คือ ท่านอ๋องทำไมจึงไม่ไปกินข้าวด้วยกันกับพระชายา"

"ต้องมาอธิบายกับพวกเจ้าด้วยหรือ?" เซียวหลันยวนถามขึ้นเนิบๆ

เจิ้งหยางกับลู่ทงก็รีบกินไปอีกหลายคำ "ท่านอ๋อง พวกเรากินอิ่มแล้ว"

"อิ่มแล้วจริงหรือ?"

"จริงๆ"

"เช่นนั้นก็ไปพักผ่อน ไม่ต้องไปหาพระชายาแล้ว พระชายาต้องพักผ่อน" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

หลังจากลู่ทงกับเจิ้งหยางออกมาก็สบตากัน

ทั้งสองคนเข้าใจขึ้นมาแล้ว

อ๋องเจวี้ยนไม่อยากให้พวกเขาไปหาฟู่จาวหนิง!

"เจ้าว่า อ๋องเจวี้ยนหึงหรือเปล่า?" ลู่ทงถามเจิ้งหยาง "แต่ก็ไม่จำเป็นนี่นา พวกเราสองคนก็มองพระชายาเป็นพี่ใหญ่ไปแล้วไม่ใช่หรือ?"

เขาไม่ได้มีความคิดนอกลู่นอกทางอะไรกับฟู่จาวหนิงเลยแม้แต่น้อยนะ

"ข้าเองก็ไม่มีนะ" เจิ้งหยางเอ่ยขึ้น