อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 741

ฟู่จาวหนิงเดิมทีคิดว่าลู่ทงกับเจิ้งหยางจะหานาง

แต่ต่อมาพวกนางได้ยินว่าพวกเขาถูกพาไปหาเซียวหลันยวนทางนั้น จากนั้นก็ลงไปแล้ว

นางเองก็ปิดประตูเข้าไปในห้องเภสัช ทำลูกกลอนพิษต่ออีกหน่อย

วันนี้พอพบว่าใช้งานได้ดี ยิ่งไปกว่านั้นยังใช้ไปต่อหน้าคนตั้งมากมาย เช่นนั้นก็ทำให้มากขึ้นหน่อย ตอนที่ต้องใช้ก็ใช้แต่เจ้าสิ่งนี้

อาวุธลับอื่นเก็บเอาไว้ก่อน หลังจากนี้ก็สามารถสังหารศัตรูให้ร่วงเป็นใบไม้โดยที่ไม่ทันตั้งตัวได้ตลอดเวลาแล้ว

ตอนที่พวกเขาจะป้องกันยาลูกกลอนพิษ นางค่อยหยิบอย่างอื่นออกมา และทำให้พวกเขากรีดร้องโหยหวนกันเหมือนเดิม

ก่อนหน้านี้ชื่อเสียงของนางภายนอก นอกจากวิชาแพทย์แล้ว ยังมีของเล่นที่ทำให้คนป้องกันไม่ได้พวกนี้อีก

ไม่เช่นนั้นนางที่เคยถูกพาไปยังประเทศที่มีสงครามวุ่นวาย ถูกพาไปยังทะเลทรายป่าลึก เจอกับพวกที่น่ากลัวพวกนั้นแล้วจะหนีรอดมาได้อย่างไร?

ฟู่จาวหนิงรู้มาตลอด ตนเองมีฝีมือเอาไว้ก่อนดีกว่าที่จะคอยพึ่งคนอื่น

ต่อให้ด้วยตัวตนฐานะของนางจะได้รับการปกป้องอย่างสุดกำลังจากประเทศต่างๆ แล้ว แต่นางก็ยังจะยกระดับฝีมือของตนเองขึ้นมาอีก

ต่อมานางก็ค้นคว้าสิ่งของเหล่านี้และช่วยองค์กรของประเทศไปไม่น้อย

กระทั่งยังเคยช่วยเหลือคนไปอีกมาก

และหลังจากทำยาลูกกลอนพิษไปอีกชุดหนึ่ง นางก็ยังทำยาลูกกลอนบางส่วนอีกด้วย

ยาบำรุงหัวใจก่อนหน้านี้ก็แบ่งไว้เสร็จแล้ว วัตถุดิบยาตอนนั้นยังไม่เพียงพอจึงทำออกมาได้ไม่มาก แต่ครั้งนี้ดีอยู่ ได้รับวัตถุดิบยามามากมาย นางเองจึงทำไว้ไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นผลลัพธ์ของยาก็ยังดีกว่าชุดก่อนหน้านี้เสียอีก

ตอนนี้เซียวหลันยวนทางนั้นก็ขาดแค่เอ็นมังกรหยก

และไม่รู้ว่าจะต้องไปหาที่ไหน พูดขึ้นมานางเองก็รู้สึกกลัดกลุ้ม และที่ยิ่งกลัดกลุ้มยังมีใบหน้าของเขาอีก

และสำหรับการมียานี้พกติดตัว ถอนพิษของเขาแล้ว แผลเป็นพิษนั้นอาจจะจางลงมาบ้าง แต่จะไม่หายไป

ถึงอย่างไรผิวหนังบนใบหน้าก็ถูกทำลายไปแล้ว

ถ้าคิดจะลบแผลเป็นพิษนั่น ทำให้ผิวหนังกับโฉมหน้าฟื้นฟูกลับมา นางยังต้องค้นคว้าต่ออีก

นี่เป็นอีกด้านนอกเหนือจากยาแก้พิษแล้ว

ก่อนหน้านี้นางค้นคว้าด้านนี้มาค่อนข้างน้อย

"ที่เจ้าพูดมา หมายถึงเสียงของข้าแบบนี้ใช่ไหม?"

เซียวหลันยวนตกใจสะดุ้งโหยง เพราะในห้องจู่ๆ ก็มีเสียงที่เหมือนเขาไม่ผิดเพี้ยนดังขึ้นมา!

กระทั่งเขาเองก็ยังเกือบคิดว่าตนเองเป็นคนพูดไปด้วย แต่ว่าประโยคนี้ก็ตัดบทเสียงของเขาไปแล้ว

เขาหันขวับมองฟู่จาวหนิง

คำพูดนี้นางพูดออกมาหรือ? จากในปากนาง? แต่เสียงที่ออกมาคือเสียงเขา?

"ทำไมกัน ท่านอ๋องกระทั่งเสียงตัวเองก็ยังแยกไม่ออกหรือไร?" ปากของฟู่จาวหนิงกำลังขยับ แต่ที่พูดออกมาเป็นเสียงของเซียวหลันยวนจริงๆ

กระทั่งความเร็ว น้ำเสียง ฟังแล้วดูคล้ายเขาไม่ผิดเพี้ยน

เซียวหลันยวนตกตะลึงไปแล้ว

"เจ้ายังมีความสามารถนี้ด้วยหรือ?"

เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลย!