อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 745

เซียวหลันยวนเห็นฟู่จาวหนิง ก็ชะงักไปนิดหน่อย แต่ไม่ได้หยุดและเดินตรงขึ้นชั้นบนไป

ชิงอีกลับเดินเข้ามา

"พระชายา พวกเราจะออกเดินทางกันแล้ว"

"ได้"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองแผ่นหลังเซียวหลันยวน ในใจก็จิ๊ขึ้นมาเสียงหนึ่ง

นางจำได้รางๆ ว่าเมื่อคืนมีคนกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างหู และเหมือนมีตบนางเบาๆ กล่อมหลับด้วย วันนี้พอลุกขึ้นมา ใครบางคนก็เตรียมทำทีห่างเหินอีกแล้วหรือ?

ขี้เกียจจะไปสนใจแล้ว

"คุณหนู ของที่ซื้อเมื้อวานนี้ใส่ขึ้นรถเรียบร้อย ท่านเก็บของใช้ติดตัวท่านก็พอแล้ว" เฉินซานเอ่ยขึ้น

"ได้"

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็ไม่ได้มีของต้องเก็บมากนัก

เพียงไม่นานก็ลงมา

ตอนออกมานางเพิ่งจะเห็นลู่ทงกับเจิ้งหยาง ทั้งสองคนดูเหมือนกลัดกลุ้มอยู่หน่อยๆ

พวกเขาสองคนจะนั่งในรถม้าคันหนึ่ง รถม้าเป็นของจวนอ๋องเจวี้ยน

คิดว่าตอนที่ทั้งสองคนมาคงจะขี่ม้า ไม่มีรถ

"พวกเจ้าทำอะไรน่ะ?" ฟู่จาวหนิงเห็นลู่ทงเหมือนปีนขึ้นรถม้าไม่ไหว มือไม้อ่อนแรงจนแปลกประหลาด

"ลูกพี่หนิง" ลู่ทงพอเห็นนางเข้ามา ก็ทำหน้าน่าสงสารเหมือนจะร้องไห้ "มียาอะไรที่ทำให้ข้ามีกำลังเหมือนมังกรเหมือนพยัคฆ์ไหม? เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว ตอนนี้ทั้งตัวไม่มีแรงเลย"

"ดังนั้นไปทำอะไรมากันล่ะ?"

"แบกศพ" ลู่ทงกดเสียงต่ำ แล้วยังมองซ้ายมองขวา กลัวว่าเซียวหลันยวนจะเห็นเข้า "แล้วก็ขุดหลุมด้วย"

เจิ้งหยางอธิบายขึ้นข้างๆ

"เมื่อคืนนี้มีคนมาไม่น้อยเลย สังหารทิ้งไปหลายคน ชิงอีบอกว่าศพจะทิ้งไว้ไม่ได้ ต้องย้ายออกไป แล้วก็ เขายังพาพวกเราไปทำเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่งมาอีกด้วย"

ฟู่จาวหนิงโยนขวดเข้าไปใบหนึ่ง "น้ำยาคลายเส้นเอ็น"

"ขอบคุณพระชายา!" ลู่ทงรับไปแล้วรีบมุดเข้าไปในรถม้า

พวกเขามองออกแล้ว อ๋องเจวี้ยนกำลังหึงหวง แล้วก็ไม่ค่อยสบอารมณ์ที่เห็นพวกเขาคุยกับลูกพี่หนิงอย่างสนิทสนม

เฮอะ อ๋องเจวี้ยนนี้ขี้เหนียวจริง แต่ความเจ้าคิดเจ้าแค้นดันสูงเสียเหลือเกิน

จะต้องเป็นเขาแน่ที่ให้ชิงอีพาพวกเขาออกไปทำงาน

ฟู่จาวหนิงหลังจากให้น้ำยาไปก็หมุนตัวเดินไปทางรถม้าของตน

นางขึ้นรถม้า เดิมคิดว่าเซียวหลันยวนจะเป็นเหมือนแต่ก่อน กลับไปที่รถม้าของเขา ถึงอย่างไรเขาก็คงไม่อยากจะอยู่ในรถม้าคันเดียวกับนาง มีแค่ตอนที่มีเรื่องที่จำเป็นต้องพูดถึงจะตรงเข้ามา

แต่คิดไม่ถึงพอนางขึ้นรถม้า หลังจากเตรียมจะออกรถแล้วเข้าไปในห้องเภสัชเพื่อทำอาวุธลับต่อ ม่านรถก็เลิกขึ้น เซียวหลันยวนขึ้นมาแล้ว

"ออกเดินทาง"

หลังจากเขาขึ้นมาก็ให้ขบวนเดินทาง