อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 759

"เจ้าพูดไร้สาระ! ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นเสียหน่อย!"

หวางต้าหลางพอได้ยินคำพูดฟู่จาวหนิงก็โมโหร้อนรนขึ้นมา

แม้เขาที่เข้ามาสืบหาที่พักของอ๋องเจวี้ยนก็ดูจะมีเจตนาไม่ดีอยู่บ้าง ยิ่งไปกว่านั้นยังรู้ว่าการเดินทางของอ๋องเจวี้ยนครั้งนี้น่าจะทำให้องค์จักรพรรดิระแวงมากขึ้นไปแล้ว

พ่อของเขาก็เคยวิเคราะห์ที่บ้านมาแล้ว บอกว่าองค์จักรพรรดิก่อนหน้านี้พยายามจะรักษาความสัมพันธ์พี่น้องกับอ๋องเจวี้ยนอยู่ จึงแสดงออกถึงความใจกว้างและใจดีของเขา แต่หลังจากอ๋องเจวี้ยนเดินทางครั้งนี้ก็น่าจะรักษาไว้ไม่อยู่แล้ว

องค์จักรพรรดิเองก็อยากรู้ว่าไท่ซ่างหวงทิ้งอะไรไว้ให้กับอ๋องเจวี้ยน และก็อยากรู้มากว่าอ๋องเจวี้ยนไปที่ไหนมากันแน่

ใครที่สืบเรื่องนี้ออกมาได้ กระทั่งเป็นการสร้างปัญหาให้กับอ๋องเจวี้ยน ก็ถือว่าเป็น "ขุนนางภักดี" ต่อองค์จักรพรรดิแล้ว

ถึงอย่างไรก็ต้องทำให้องค์จักรพรรดิเบิกบานได้แน่นอน

แล้วไม่ใช่หรือ หวางต้าหลางพอเห็นรถม้าของอ๋องเจวี้ยนจึงพุ่งเข้ามาทันที

แต่ตอนนี้เขาก็ถามอะไรออกมาไม่ได้เลย กระทั่งเสียงของอ๋องเจวี้ยนก็ยังไม่ได้ยิน เขาก็ถูกฟู่จาวหนิงหยามหมิ่นเสียแล้ว

"เจ้าไม่ได้พูดหรอก แต่ท่าทีของเจ้ามันเป็นเช่นนี้"

ฟู่จาวหนิงนั่งอยู่ในรถม้า กระทั่งม่านก็ยังไม่คิดจะเลิกออก

"เจ้านี่มันตลกจริงๆ เจ้าถามว่าท่านอ๋องของข้าจะไปไหน แล้วท่านอ๋องของข้าต้องเล่าเส้นการเดินทางปาวๆ ให้เจ้าฟังหรือ? ใครให้หน้าเจ้ากัน สารเคลือบหน้าถึงได้หนาเสียขนาดนี้ ขึ้นรถม้าพวกเรามาขออะไรกินหรือไรกัน?"

พรวด

แม้จะไม่รู้ว่าสารเคลือบหน้าแปลว่าอะไร แต่หนังหน้าหนาจนขึ้นรถม้ามาขออะไรกิน พวกเขาฟังเข้าใจอยู่

"เจ้าเจ้าเจ้า..."

"ข้าคือพระชายาอ๋องเจวี้ยน ทำไม หนังหน้าพ่อของเจ้าหวางเก๋อเหล่ามันหนากว่า จนค้ำตัวเจ้ามาชี้หน้าเรียกพระชายาว่าเจ้าเจ้าเจ้าได้หรือ?"

เสียงของฟู่จาวหนิงส่งออกมาอีกครั้ง

หวางต้าหลางพอคิดถึงจุดลงเอยของบ้านจ้าวเฉิน แม้จะโมโหจนแทบกระอักเลือด แต่ก็จำใจต้องกล้ำกลืนลงไปก่อน

"มิกล้า!"

"แล้วไม่ใช่นางหรือไร? ข้าเดินอยู่ดีดีแล้วจะหกล้มอย่างนั้นหรือ?"

หวางต้าหลางปีนลุกขึ้นมา รู้สึกว่าตนเองมีเหตุผล แล้วยังยืดหลังตรง

ชิงอีกำลังจะพูด ในรถม้าก็มีเสียงฟู่จาวหนิงลอดออกมา

"ไป๋หู่ มีคนอยากจะให้ตีขาของเขาเสียให้ได้ พวกเราก็ฟังเขาแล้วกัน ตีลงไปเสีย"

ไป๋หู่ที่คุ้มครองอยู่ข้างๆ ไม่พูดจาก็ขานรับทันที "ขอรับ"

เขาหยิบหินหลายก้อนขึ้นมาจากข้างทาง ชั่งน้ำหนักดูก้อนหนึ่ง จากนั้นจึงเหลือบมองไปทางหวางต้าหลาง

หวางต้าหลางตกตะลึง ลนลานคิดจะวิ่ง "ทำอะไรน่ะ? เข้าเข้ามานะ! ต่อให้เจ้าจะเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน อ๊า!"

หินในมือไป๋หู่พุ่งกระแทกไปที่ขาของเขาอย่างแรง เสียงดังปึก กระแทกไปบนจุดชีพจรส่วนขาของเขา หวางต้าหลางทิ้งตัวลงตุบ รอบนี้ล้มลงไปจนเหมือนสุนัขจมกองขี้เลยทีเดียว

ไม่เหมือนกับที่ล้มไปก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง