อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 784

"ข้าจะขอเตือนพวกท่าน! ติงหรานเป็นคู่หมั้นของข้า พวกเรายังไม่รีบไสหัวไปอีกหรือ? ไม่เคยเห็นใครหน้าไม่อายเท่านี้มาก่อน ถึงกับฝ่าฝืนคำแม่สื่อของพ่อแม่ แล้วแอบมาเจอกับผู้ชายส่วนตัวแบบนี้!"

"ท่านพูดจาเกรงใจกันด้วย"

อันชิงเองก็โมโหจนลุกขึ้นยืนแล้ว

บอกว่านางหน้าไม่อาย นางทนได้ที่ไหน

"นี่อันชิงใช่ไหม?" ชายหนุ่มที่ตามเริ่นหมิ่นเซียงมาเอ่ยปากขึ้น "น้องสาวของผู้ตรวจการอันน่ะ"

เริ่นหมิ่นเซียงถลึงตาโตจ้องอันชิง

"ที่แท้ท่านก็คืออันชิง? ที่ไม่ชัดเจนกับโหวอาวุโสน้อยอี้คนนั้นน่ะหรือ?"

"เริ่นหมิ่นเซียง!" ติงหรานตวาดด้วยความโกรธ "เจ้าจะมากเกินไปแล้ว! แม่นางอันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แต่เป็นเพราะเจ้าสกุลอี้นั่นมันไม่เอาไหน! ถ้าเจ้ายังกล้าลบหลู่นางอีกเพียงน้อย ข้าจะไม่เกรงใจเจ้าแล้วนะ!"

"ท่านไม่เกรงใจข้าแล้วหรือ? ติงหราน เดิมทีท่านก็มาลอบนัดพบกับอันชิงใช่ไหม? ไม่ใช่หญิงสาวคนนั้น ท่านจะแต่งงานกับอันชิงหรือ? ท่านบ้าไปแล้วใช่ไหม ท่านรู้ไหมว่านางชื่อเสียงเป็นอย่างไร" เริ่นหมิ่นเซียงเห็นเขาปกป้องอันชิงเช่นนี้ก็เข้าใจขึ้นมา

"ชื่อเสียงของนางขาวบริสุทธิ์อย่างมาก! ไม่รู้ว่าดีกว่าเจ้าตั้งเท่าไร! เริ่นหมิ่นเซียง ข้าไม่เคยกักขระกับหญิงสาวมาก่อน แต่ถ้าเจ้ายังจะพูดจาเรื่อยเปื่อยอีก ข้าจะฉีกมันให้ยับ!"

อันชิงมองติงหราน

สองมือของเขากำหมัดแน่น โมโหจนตัวสั่น ขวางอยู่ด้านหน้าตลอด

"ท่านพูดอะไรน่ะ? ติงหราน ท่นาคิดจะลงมือกับข้าหรือ?"

เริ่นหมิ่นเซียงตาแดงรื้น หันหน้ากลับไปเหลือบมองชายหนุ่มคนนั้น "หวางจ่างฝู! เจ้ายังจะยืนนิ่งอีกทำไม? ลากอันชิงออกไป ถ้าติงหรานกล้าทำร้ายข้า เจ้าก็เล่นงานอันชิงเสีย!"

ฟู่จาวหนิงมองไปยังหวางจ่างฝูคนนั้น และไม่รู้ว่าทำไม พอได้ยินชื่อสกุลหวาง นางก็รู้สึกว่าเขาดูคล้ายกับเจ้าหวางต้าหลางคนนั้นเสียจริง

นี่อยู่ในเมืองหลวงนะ คงไม่ได้มีวาสนาอะไรขนาดนั้นหรอกกระมัง?

นางมองไปยังหวางจ่างฝูที่เดินเข้ามา ก็ยังถามออกมาอย่างไม่ใส่ใจว่า "หวางเก๋อเหล่าเป็นอะไรกับเจ้า?"

ให้พี่หญิงจาวหนิงเรียกเขาว่าพี่หวาง? "โอ๊ก..."

ติงหรานกับสะใภ้รองติงก็ล้วนตกตะลึงไปด้วย นี่คือหลานชายของหวางเก๋อเหล่าหรือ?

แล้วเขาทำไมถึงมาอยู่กับเริ่นหมิ่นเซียงกัน?

"ติงหราน ถึงอย่างไรท่านก็ต้องให้พ่อแม้มาสู่ขอข้าที่บ้านอีกครั้ง ตอนนี้ท่านบอกกับอันชิงไปว่าท่านไม่ชอบนาง บอกว่านางเป็นผู้หญิงที่ชื่อเสียงเน่าเหม็น เรื่องวันนี้ข้าจะไม่คิดเล็กคิดน้อย！" เริ่นหมิ่นเซียงพูดกับติงหราน

ติงหรานหันหน้าไปมองอันชิงผาดหนึ่ง เขายิ้มขืนขึ้นว่า "ขอโทษด้วยแม่นางอัน เรื่องในวันนี้ข้าเองก็คิดไม่ถึงจริงๆ ทำให้ท่านต้องตกอกตกใจ ทำท่านไม่ได้รับความเป็นธรรมเสียแล้ว ไว้คราวหลังข้าจะชดเชยให้อย่างแน่นอน"

"ติงหราน ท่านพูดอะไรน่ะ?"

"เริ่นหมิ่นเซียง เจ้าอย่าคิดว่าแม่ของเจ้าที่พูดภาษาหนินฉือได้ไม่กี่คำ ครั้งนี้จะเกาะไปถึงองค์หญิงหนานฉือได้!" ติงหรานผลักเริ่นหมิ่นเซียง กัดฟันเอ่ยเสียงต่ำกับนาง

"ข้ารู้ว่าเพราะอะไรจู่ๆ เจ้าก็กำเริบเสิบสานขึ้นมา ไม่ใช่เพราะพ่อของเจ้ารู้ว่าแม่เจ้าพูดภาษาหนานฉือได้ จึงรู้สึกว่าครั้งนี้จะได้ความดีความชอบ ดังนั้นคิดจะยกแม่ลูกอย่างพวกเจ้าขึ้นมาสินะ?"